Kriminalna istorija zapadnog hrišćanstva . . .

[Orhana1]

Neki  mi se podruguju   .   .   .  da razbijam otvorena vrata.   

Ne sporim,da je veći dio moje kritike malobrojnim već bio poznat. Ali  .  .  .  osporavam da je poznat većini.Naročito osporavam ono,što im je već poznato.

Organizacija religije nije  -  kako još i danas vladajuće mišljenje glasi,nešto dobro,dostojno poštovanja već naprotiv,ona je nešto rđavo  .   .   .  od čega se valja groziti.

Ona je ogavan spoj duhovne težnje ka moći jednih  .  .  .  i  spremnosti drugih na duhovno potčinjavanje,naravno . . .  utoliko ogavniji što ta težnja ka moći,nastupa u obliku servilnosti prema "višim silama" i još ogavniji,zato što se u potčinjenima podgrijeva iluzija,da posjeduju lično vjersko ubjeđenje,koje su stekli sami od sebe.

Samo onaj,ko potcjenjuje duh može misliti da je moć religiozne laži manje pogibeljna,nego moć rđavih političara i privrednih vođa.
Dokle god,čovječanstvo bude imalo istoriju religije,imaće i istoriju ratova.
Dok god se čovjek ne bude bunio,protiv sramote religijskog tutorstva,dotle neće osjećati ni sramotu,zbog ubijanja po naredbi države,kako bi ga iz osnova prezreo i pobrinuo se za odgovarajuću politiku.

[Orhana1]

        Vjera živi od vjernika,a ne obratno – kako to vjernici ipak  .  .  .  vole da misle.
A za to,su se pobrinuli oni malobrojni,koji stvarno žive od vjere,mada više od vjere drugih nego od sopstvene,u šta vjernici međutim  .  .  . ne vjeruju.

I  nekatolici,pa čak i mnogi religijski indiferentni ljudi,većinom i ne znaju šta se stvarno skriva iza „istorije spasenja“.Oni naprosto ne vjeruju da istorija spasenja može da bude tako nespasonosna   .  .  .  a istorije svetaca potpuno svetogrdne.
Onu Helvecijevu značajnu misao:“Kad čovjek čita „njihove“ svetačke legende,u njima pronađe imena hiljade kanonizovanih zlikovaca“  .  .  .  oni smatraju bestidno pretjeranom,čak i sasvim nevjerodostojnom,iako je ona od riječi do riječi tačna,a potom i često verifikovana bila.
 
Čovječanstvo,koje je već uveliko na putu da ode dođavola,zajedno sa istorijom spasenja i svim svecima,niti može niti hoće da u to povjeruje.
Dabome čitava se vojska,dobro plaćenih bojovnika(naravno ne samo u mantijama)stalno bavi time,da ga onemogući da u to povjeruje i da se istorija obavije dimom tamjana,pa da se sve to tobože,sa najvećom ozbiljnošću krsti“naukom“ – naročito onda kada se sve dobro znane „tamne mrlje“ prošlosti najbespoštednije razotkrivaju,kako bi se iste takve iz najnovijeg vremena,mogle što bolje da zamagle.
Ovo mi ipak stoji u vezi sa čudnim mišljenjem mnogih  .  .  .  da jedan zločin od prije hiljadu godina,ni izdaleka nije tako strašan,kao neki današnji zločini i da te stare stvari,treba ostaviti na miru.
Ali te stare stvari  .  .  .  uopšte nisu stare!Prošlost uopšte nije prošla!
Onu glupu rečenicu da se istorija ne ponavlja,stalno opovrgava sama ta istorija,koja se u osnovi,uvijek ponavlja.

Sve ovo dajem kao kopču za temelje,konzistentnoj analizi uloge ove vjerske organizacije,u političkoj biografiji Evrope  .  .  .  a u savremenom periodu,na analizi uloge papokratije u rađanju fašizma i nacizma.

[Orhana1]

Ovo nije . . . nikakav „istorijat papstva“ . . . nikakav psihogram ličnosti.
Ovo je samo . . . suva dijagnoza jedne institucije,na temelju njene istorije u posljednjih ,stotinjak, godina.

Kada će svijet shvatiti,da nije važno . . . ko stoji na čelu te crkve?!
Da se zapravo , vazda radi o istoj nemani,ma kako se njena glava,zvala?!

Ne pišem ovo . . . ni u kom slučaju, „klečeći na koljenima“,kao što su se recimo,u mnogim svojim beleškama ispovijedali razni,monasi,kaluđeri,vladike,jezuiti ,biskupi,vartolomeji,nadbiskupi,papski sekretari . . . raznorazni legati . . . hmm
Ukoliko neko,na taj način želi da doživi „Vatikan iznutra“ . . . biće bogami , stvarno
razočaran.

Zato,ovdje i sada stoji ono . . . šta sluge crkve,obično zabašuruju ili prikrivaju, a što sasvim ignoriše,uglavnom većina ostalih istoričara,(za koje papstvo) iz čistog strahopoštovanja pred njegovim „duhovnim prestižom“,često kao da i ne postoji.
To je : njegova isprepletenost,manje sa silama onog, a više sa silama . . . ovoga svijeta.

Pri tom se,ni jedna druga crkva i religija ne bori za svoj cilj,u političkoj i socijalnoj areni a istovremeno je,ne razarajući otvoreno . . . ili prikriveno.

Pa ipak . . . bez obzira na to,da li su se „namjesnici Hristovi“ - expressis verbis - htjeli baviti „velikom politikom“ kao recimo Lav trinaesti,ili su se prema njoj držali navodno odbojno,kao njegov nasljednik Pije X,koji je zajedno s drugima gurnuo narode u Prvi svjetski rat – politikom su se svi oni bavili,ni za notu manje „profano“ od ostalih političara,šta više još profanije utoliko što svoju politiku,slijedeći naravno,provjerene navike i običaje – velikim riječima i gestovima,stalno oblače u transcendentno ruho,zato što uvijek govore“Bog“, „Hristos“ i „Spas duše“ kada misle na svoju vlastoljubivost ,zbog čega je istorija spasenja i opasnija od svake druge politike, jer je licemjernija.

Politika je dabome,u toj crkvi,sve što se jedva i zamisliti može,ne samo kad je to evidentno kao recimo : crkveni porez,krštavanje djece,vjeronauka ili pitanje mješovitih brakova,njeno učenje o privatnoj svojini,njena borba protiv kontrole rađanja . . . nego još i ono prividno . . . najnepolitičkije . . . molitva za stolom,ispovijedanje,neke starice koja uranja ruku u posudu sa osvećenom vodicom na Balkanu,Bavarskoj šumi ili Peruu . . . sve to milion puta padne na kraju sabrano,na terazije svešteničke ambicije,da se dabome . . . bude vlast i svjetska sila.

Veliki Đanbatista Viko . . . pesimista i poricatelj svekolike vjere u progres,barem je ukazao počast doživljajima istoričara,veličajući ih kao „un divin piacere“,jedno stvarno božansko zadovoljstvo.

Osjećanja autora ovog traktata,sastavljenog svakako ne (sine ira),nego veoma,(cum ira)ne pričinjavaju mu,ni nebesko,ni pakleno zadovoljstvo.
Prije svega,iskreno,su me tjerala na povraćanje . . . što je možda ipak,manje zavisilo od načina razmišljanja,a više od sadržaja istorije koja se razmatra.

[Orhana1]

        „Ni jedna religija nije zahtijevala tolike ljudske žrtve i klala ih na tako sraman način kao ona koja se hvali da ih je zauvijek ukinula“

                                                                 
                                                           teolog Bruno Bauer



Ubogi Sin Božiji . . . ne imade ništa,ni za pod glavu.Nastupio je kao najsiromašniji među siromašnima,prijatelj parija i obespravljenih,carinika i grešnika.Borio se protiv „nepravednog Mamona“ i „prevare bogatstva“,zapomagao je nad dobrostojećima i sitima . . . glupakom je nazivao onoga,koji se svojim blagom hvalio,učio je,da je lakše kamili proći kroz iglene uši,nego bogatome ući u Carstvo Božije.
Njegovim je učenicima,takođe,bilo naloženo da objavljuju Evanđelje bez pare u pojasu,po Marku dopustio im je,samo putnički štap i sandale,po Mateju i Luki – zabranio im je i to.


Danas . . . njegov „namjesnik“, živi u raskošnoj papskoj palati,putuje u „papomobilu“ i „papodžambu“ . . . okružen tjelohraniteljima,reporterima,prominencijom . . . iza njega je, hiljadugodišnja istorija beskonačnih podlosti – od malih podvala s čudnim relikvijama,od brojnih svetih prepucijuma Isusovih,i još mnogobrojnijih zuba Gospodnjih(samo ih je u Francuskoj preko pet stotina – Alonso de Valdes),mlijeka Majke Božije i pera Duha Svetoga – do Konstantinove Darovnice(Donatio Constantini),najgroznijeg falsifikata svih vremena.

Iza njega je . . . kolosalna eksploatacija,koja je rimskog biskupa učinila,već u petome vijeku,najvećim zemljoposjednikom u čitavom Rimskom carstvu,a crkvu srednjeg vijeka,posjednicom jedne trećine površine,ukupnog evropskog tla.

Iza njega su uništenje paganstva,lomače i inkvizicije,višemilionska masakriranja Indijanaca i crnaca,pogromi Jevreja,koji vode direktno u Hitlerove gasne komore,koje čak nisu bile ni originalne,budući da je,još sredinom XVII vijeka Vroclavska biskupija,imala peć za spaljivanje vještica – nisu oni bogami baš uvijek,bili neprijatelji progresa.

Ali i iza njega je i . . . (ne na kraju) . . . neprekidan lanac najjezivijih ratova,krstaški pohodi u koje je papa Urban II još i danas(slavljen 29. jula kao blaženopočištveni),(ipak, ispravno procjenjujem tu stvar),pozivao razbojnike : vjerski ratovi,građanski ratovi,brojna neprijateljstva i bitke – pape koje su se pojavljivale i same pod šljemom,oklopom i mačem,imale sopstvenu ratnu kasu,vlastitu vojsku,vlastitu mornaricu . . . sopstvene fabrike oružja . . .

Lav IX , svetac , krenuo je u rat protiv hrišćanskih Normana,Grgur deveti protiv cara Fridriha drugog koji se pobjedonosno vraćao s krstaških pohoda.
Urban VI koji je,naredio mučenje kardinala,pa bogami i bestijalno ubijanje.Vojevao je u sicilijanskom ratu,za naslijeđe.
Pije V i Sikst peti,vodili su s Turcima i Britancima silne pomorske bitke - prvi od ove dvojice ,inkvizitor,koji je kao papa,često skidao glave i spaljivao ljude,a satiričara Franka . . . . čak i udavio zbog jednog stiha na,novom nužniku u Lateranu.
Proglašen je svetim!

Sikst V . . . propisuje smrtnu kaznu za homoseksualnost,rodoskrnavljenje,podvođenje,pobačaj,brakolomstvo . . .
Julije drugi,“Il Terribile“,Grozni,koji je preko jednog papskog ujaka i novca . . . i sam postao papa,imao je kćeri i vodio je ratove . . . skoro svake godine,svog pontifikata.

Pavle IV,sadista koji je,kardinale svojeručno tukao batinom . . . gradonačelnika Rima gazio nogama,naredio je da se potpale silne lomače,da se Jevreji trpaju u geto,da nose žute šešire . . . da se dvadeset petoro njih,među njima i jedna žena,javno spale,da se istakne indeks zabranjenih knjiga(a čime se i tada baš učinio smiješnim) . . .
Pri tome su se,oni,(pape)otimale,što god se oteti moglo . . . zamkove,dvorove,gradove,čitava vojvodstva.
Krale su,što god se ukrasti moglo.


U 4. vijeku,imovinu hramova,u šestom vijeku,imovinu svih pagana,pa onda posjedi više miliona protjeranih ili pobijenih Jevreja,miliona spaljenih „krivovjeraca“ i „vještica“ . . . a bogami su . . . pelješili i sopstvene ovčice : stalno višim i uvijek novim porezima(samo papa Urban VIII,izmislio ih je,ne manje od deset),zakupom,kamatom(zabranjenim Starim i Novim zavjetom od crkvenih otaca!),ropstvom,(koje je usljed ropstva kao kazne,bilo od strane crkve još više rašireno,i među svim zapadnim velegradima,u papskom Rimu najduže zadržano) – oproštajem grijehova,taksama,ucjenama,prevarama s čudesima . . . pri čemu je novac utjerivan ekskomunikacijama,interdiktom,mačem . . . italijanski je narod . . . ponajviše pljačkan.
Sam je Rim . . . pretvoren u najbuntovniji i najbjedniji,među evropskim gradovima.Broj njegovih stanovnika pao je sa otprilike dva miliona(u pagansko doba),na jedva dvadeset hiljada u XIV vijeku.
Gladovanja,despotije,pobune i nepotizam,nema im kraja . . .
Prve godine vladavine Siksta petoga,1585.“gvozdenog pape“čijim su imenom plašili djecu, govorilo se u Rimu da se „više glava kotrljalo nego što je lubenica stizalo na pijacu“.
Na francusku revoluciju,koju je jedan Kant . . . dočekao suzama radosnicama,Pije šesti(jedan grof Braski,koji je uživao u raskoši i pompi)odgovara rigoroznim zakonima,za vanredno stanje pa i policijskim akcijama.
Svoju je vladavinu,započeo ediktom protiv Jevreja . . . “Editto sopra gli Ebrei“,koji podsjeća na najcrnja vremena papskih pogroma Jevreja i dovodi do prinudnog pokrštavanja i utamničenja čak,i mnoge djece.
U svom breveu “Quod aliquantum“on proklinje ljudska prava,slobodu misli,slobodu štampe kao“grozote“ i besjedi . . . „Može li se zamisliti išta besmislenije od dekretiranja,jedne takve jednakosti i slobode.“ . . . „Slobodna Italija !!!“ uzvikuje Bajron 1821.godine,“tako se nešto,od dana Avgustovih nije dogodilo“.

Pije sedmi,(1800 – 1823),grof Kiaramonti,koji 1809.godine ekskomunicira Napoleona – otvara 1814. godine,nakon svog povratka iz francuskog zarobljeništva . . . razdoblje mračne reakcije.To je on . . . koji,vođe revolucije psuje kao „podlace i varalice“ pa ponovo uspostavlja stara feudalna prava,razne klerikalne tribunale,specijalne sudove . . . poslije toga slijedi talas denuncijacija i presuda.
Već početkom 1815. godine,postoji 737 optužbi zbog krivovjerja.

Pod grofom dela Đenga(papom Lavom XII 1823 - 1829) ponovo cvjeta inkvizicija.Haraju uhode i denucijanti.Jevreji,koje pogađaju mnoge mržnjom ispunjene mjere,ponovo dospijevaju u geto.
Papa . . . bez obzira na rastući broj umrlih – zabranjuje vakcinaciju protiv boginja kao „bezbožničku“ jer miješa životinjski gnoj,sa ljudskom krvlju.
Njegov legat(kardinal Agostio Rivarola) bori se tamnicom i pogubljenjem protiv svakog slobodarskog stremljenja.U Romanji,osuđuje bez redovnog sudskog procesa i uz isključenje javnosti,u jednom jedinom tromjesečju . . . 508 optuženih na smrt.Visoke i doživotne kazne zatvora,na prinudni rad,progonstvo i strogi policijski nadzor.
Kada je Lav XII - koga su mrzjeli svi,“od kraljevića do prosjaka“,kako je Ranke pisao - „umro pred samu Pokladnu noć 1829. godine“ rugali su mu se,rimljani: „Tri nam je zla nanio Sveti Otac,primio je krunu,dugo živio i karneval smrću pokvario.“

[Orhana1]

Papa je uvijek iznova,mamio nebom i prijetio paklom,stalno je iznova govorio o „državi blaženog Petra i svete crkve Božije“ o jednoj državi koja je ,ponajprije postojala samo u jednom falsifikatu . . . doduše najvećem u istoriji . . . takozvanoj „Donatio Constantini“ (KONSTANTINOVOJ DAROVNICI),o kojoj pravoslavci,katolici i protestanti ćute.

U IV vijeku je prema njoj,papa Silvestar izliječio od kuge i krstio cara Konstantina prvoga koga,zapravo,nikada nije ni vidio
,pa je zato na poklon dobio Rim,Italiju,čitav Zapad . . . štaviše(„omnes Italiae seu occidentalium regionum provintias,loca et civitates“).
Ta besprimjerna podvala . . . za oko,četri stotine godina . . . antidatirana . . . s potpisom cara i njegovom primjedbom da je to,svojeručno pohranio na grobu svetog Petra,počinjena je ako nas sve ne vara,nigdje drugdje . . . do u papskoj kancelariji.Ona je učinila „Svetog Oca“ “pravovaljanim“posjednikom Italije,carem Zapada,čak štaviše ona je,situaciju upravo obrnula . . . naime rimskog cara,kome je papstvo do tada bilo podređeno,sada je ustavnopravno potčinila papstvu.

Razumljivo je . . . da na Pipinovom varvarskom dvoru,niko nije bio u stanju da pronikne u kolosalnu rimsku ujdurmu.
Ma mogao je,papa Stefan(da je htio),da to prezentuje tamo i kakvo je to pismo,koje je takoreći sv.Petar lično napisao!I pošto je crkva priznala Pipinovo uzurpirano kraljevstvo,a njegovog pravovaljanog prethodnika,Hilderiha trećeg,postriženog . . . strpaje u manastir.
Pipin se povinjuje papskim željama i vodi dva rata,protiv Langobarda.
Pri tome je „namjesnik Hristov“ tjerao hrišćane protiv hrišćana,katolike protiv katolika,gonio je sukob dva germanska naroda,koji su do tad živjeli u najboljoj slozi i pri tome je razglasio,da su sami Petar i Bog - Francima obećali oproštaj grijehova,stostruku zemaljsku nagradu i vječni život.
No,od osvojenog područja koje pravno nije pripadalo ni Pipinu ni papi,već vizantijskom caru, . . . nastala je tada,papska država.

Gigantski falsifikat . . . „Konstantinova Darovnica“,ušao je u dvanaestom vijeku u (Decretum Gratiani),koji je dobio prvo mjesto u (Corpus Iuris Canonici) - Zakoniku katoličke crkve važećem do 1918. godine.I mada je,već u kasnom srednjem vijeku,besprijekorno razotkrivena ta krivotvorevina(koju je bogami . . . i Dante držao za pravu)papski seminari i visoke škole do sredine 19. vijeka,su to proglašavali za autentičan dokument,a mnogi teolozi su je još i tada ,predstavljali kao ono što pripada suštini papstva,kao„dogmatsku nužnost“.
Još na praznik Duha Svetoga 1862. godine,ništa manje od trista . . . okupljenih biskupa priznaje da je „svetovna vlast Svete stolice nužnost“ i da je „uspostavljena jasnom voljom Proviđenja“.
Pravo papa na Papsku državu,bjesomučno je potkprepljivano iz godine u godinu,i na njemačkim katoličkim saborima.
Još je sredinom dvadesetoga vijeka . . . tvrdio nekadašnji privatni sekretar Pija XI ,kardinal kurije Karlo Konfalonijeri,da je „Patrimonium Petri“ „područje oko Rima,koje je Konstantin Veliki u IV vijeku darovao rimskom biskupu“.

Papska država prevarom i uz pomoć dva rata,stvorena je i proširena oko 1200. godine pod najmoćnijim papom u istoriji.
Grofom Lotarom od Senjija.Inoćentijem trećim . . . koji je tada,jednom engleskom kralju Jovanu Bez Zemlje(kog je ponizio za svog vazala i prisilio ga na plaćanje godišnjih poreza)mogao da napiše :
„Kao što je u zavjetnom kovčegu,Gospodnjem,šiba ležala pored ploča zakonskih,tako u grudima papinim počiva moć razaranja i slatka blagost milosti“ . . . (ovo me stvarno podsjeća na kosovskog „milosrdnog anđela“).
On zahtijeva da odlučuje pri izboru njemačkog kralja,da preuzme carska prava . . . ha . . . a čovječanstvu je lagao da,Isus, „ne samo da je ostavio Petru vođstvo cijele crkve“ nego . . . vidi . . . „i cijelog svijeta“,(Petro non solum universam ecllesiam,sed totum reliquit saeculum gubernandum).

Na sve je moguće strane svijeta,vodio krstaške pohode.1199. godine,osvojio je Livoniju,pa zapovjedio preduzimanje četvrtoga krstaškog rata(poznatog po nečuvenim zločinima prema hrišćanskom Carigradu) . . . vođenog s radosnim papinim nadanjima u ponovno ujedinjenje . . . grčke s rimskom crkvom - rata o kojem Stiven Ransimen (možda, ponajbolji istoričar,krstaških ratova) prosuđuje da „nikada nije bilo većeg zločina protiv čovječanstva“ i da je to bio „takođe jedan akt gigantske političke gluposti“(koji je 1209. godine počinio u Francuskoj krvoproliće nad katarskim Albigenzima),pri čemu je jedan od njegovih vojvoda,opat Arno – Almerik od Sitoa,već nakon pada prvog grada,trijumfalno javljao Njegovoj Svetosti da je „pobijeno oko dvadesetak hiljada ljudi" . . . bez obzira na uzrast i pol . . .

Bez ikakvih skrupula . . . on je,(taj papa)postupao tako i kada je riječ o „Dječijem krstaškom pohodu“ . . . hiljadu dvjesta i jedanaeste godine,kada je poslao i djecu u rat – kao nakon njega,možda još samo Hitler,isto tako i kod svojih „rekuperacija“ Papske države,kada je naredio,da se protjeraju carski zapovjednici . . . pa i do zamjene njegovim rektorima.

[Orhana1]

•   Nikad aktuelnije,nikad rječitije i nikad ,rekao bih sa više zastrašujućeg upozorenja ne zvuče riječi,Svetog Kiprijana Kartaginskog(Extra ecclesiam nulla salus) koji nam je ukazivao,da izvan Crkve nema spasenja.

Pokušaću do kraja ovog izlaganja,da objasnim,zašto u ovom vremenu izvan Crkve nema spasenja .I razumije se,ne izvan svake crkve,nego izvan svoje,Hrišćanske Pravoslavne Crkve.

Ovo jeste bremenito i ozbiljno vrijeme,u istoriji ljudske civilizacije i ono zahtijeva od nas, jednu posebnu odgovornost.Trebamo spoznati vrijeme u kojem živimo,ako ne spoznamo ,nećemo znati šta trebamo i šta možemo da učinimo.
Ovo je vrijeme,da budem konkretan,posthumanističke ere kako to i ne krijući ništa,(jer nikada ništa nisu ni krili)poručuju politički analitičari . . . Stejt Departmenta.
Uostalom,američki politički analitičari . . . poput ideologa Trilaterale,Zbignjeva Bžežinskog, nisu krili još 1978. godine,da Jugoslavije više neće biti.
I to podrazumijeva se . . . stomatolozi,frizeri,pisci,sveštenici,ljekari ili filozofi nisu morali ni da znaju,ali je to nešto,što su političari morali da znaju.Prema tome,američki uslužni intelektualci ne kriju(i u njihovim tekstovima se moglo čitati,dobrih 30 godina unazad)da je ovo vrijeme posthumanističke ere.Dakle humanizam je prošao,a ovo je vrijeme posthumanizma u kom se već vlada,po novim zakonitostima.

Pokušaću da pojasnim . . . novovjekovnu dramu.

[Orhana1]

Duga je tradicija tog posthumanizma i svakom ozbiljnijem intelektualcu,evropskom ili svjetskom,bilo je jasno da se nešto mijenja,na kraju Drugog svjetskog rata.Oni koji među nama duže pamte,znaju da je proslavljeni general Paton,general američke vojske,po struci bio istoričar.Ulaskom na teritoriju Njemačke,general Paton je učinio ogroman napor,da sa jedne strane,razbije sve SS divizije,a da sa druge strane,kao istoričar,pronađe nešto što se naziva „carskim oznakama“.I naravno da me ne razumijete pogrešno,ovo što ću ovdje sada ispričati,nema nikakve veze sa crkvenom tradicijom.Crkvena tradicija ima o tome,svoje tumačenje.
Ovo je ezoterijska priča hrišćanske političke zajednice,i ona traje do dana današnjeg.

Kada je shvatio da grad Nirnberg brani 23 000 esesovaca,general Paton je s pravom utvrdio da to što on traži,mora biti u tom gradu u kom se nacisti,sa ogromnom silinom brane.To je bilo tačno.On je osvojio grad Nirnberg i uspio je da u Crkvi Svete Katarine,pronađe „carske oznake“pronađe tzv. Longinovo koplje,jer ko posjeduje Longinovo koplje(kojim je proboden i ubijen Gospod Isus Hristos),taj će vladati svijetom.Dakle sva moć pripada njemu.
Od 30. aprila 1945. godine,do 6. januara 1946. . . . oni će držati „carske oznake“ smatrajući, da im one s pravom pripadaju,odupirući se pritiscima evropskih država,da „carske oznake“ najzad dođu tamo,gdje im je mjesto.
Na veliki pritisak,amerikanci su morali da vrate „carske oznake“ zajedno sa Longinovim kopljem,u jedan zamak blizu Beča,gdje se i danas nalaze.To je jedan poznati muzej,u stvari svetovna riznica . . . u Hofburgu.
I ja,u tom činu kao i neki evropski intelektualci,koji su se bavili ezoterijom hrišćanske političke zajednice,(onako kako ezoteriju vidi ta neautentična,kvazihrišćanska zapadna civilizacija) . . . uočavam početak tog posthumanizma.
Za ovu priliku,istim povodom . . . a pretpostavljam da to može biti zanimljivo,reći ću imena dvojice aktera,koji su učestvovali u operaciji selidbe „carskog blaga“.
Poručnik koji se bavio nadzorom selidbe „carskih oznaka“ iz Nirnberga u Beč bio je poručnik Olbrajt.
Čovjek koji je burgermajsteru Beča,predao“carske oznake“ i Longinovo koplje u ime SAD se zvao,Mark Klark.
Ali dabome . . . sve mora da ima neku svoju istoriju,pa u tom smislu i ta istorija zla,mora da ima neki početak i prije svog simboličnog početka.Taj se simbolični početak . . . već nazire,tokom Drugog svjetskog rata,kada će sve učestaliji biti odnosi između SAD i osnovnog političkog autoriteta,najstarijeg političkog autoriteta hrišćanske zajednice,a to znači rimokatoličkog centra(Papstva ili Vatikana).
1942. godine,Ruzvelt će poslati poznatog američkog industrijalca Tejlora da pregovara sa papom Pijem,koji je vatikanskog mandarina upozorio,kako amerikanci imaju tačne podatke šta se čini sa Srbima i Jevrejima i da traži od njega da se oglasi,makar po pitanju stradanja Jevreja,što je on razumije se,odbio.
Već 1943. godine sa njim će se sastati njujorški biskup Spelman,koji će kasnije s pravom dobiti jedan,nadimak,koji treba pamtiti naprosto što,nadbiskupa Spelmana više nema,a taj nadimak se može i dalje odnositi na njegove druge nasljednike.On je imao nadimak „papoproizvođač“.Riječ je o onima,koji imaju uticaja i koji biraju i postavljaju pape.
Od kraja 1943. godine . . . će SAD preuzeti potpuni uticaj,nad rimokatoličkim centrom i u budućnosti će oni birati pape,na tronu Svetoga Petra.
Razumije se da najstariji politički autoritet neće,u tu prinudnu trgovinu i usmjeravano vazalstvo ulaziti potpuno bezazleno,naivno i bez nekih svojih računica.
Taj se račun ubrzo prepoznaje u papskoj tradicionalnoj oblapornosti,pa već 1945. godine se u vatikansku kasu sliva 5 miliona dolara,a zauzvrat amerikanci kao nagradu dobijaju,pet kardinalskih šešira.
Tako će najzad i oni moći da se pohvale,da imaju kardinale,ako ne od vodećeg uticaja a ono od nekog uticaja,kad je u pitanju papska država.
1943.( zahvaljujući njujorškom nadbiskupu Spelmanu – koji je bio sasvim u toku sa događanjima u Hrvatskoj i genocidom nad Srbima)papa će ipak shvatiti da je učinio najveću grešku kada je potpisao Konkordat sa Hitlerom 1933,iako to njegovi vjernici nisu znali.Skoro da nema nijednog biskupa,ni jednog nadbiskupa na teritoriji Evrope,koji nije podržavao politiku svjetskih zločina,Adolfa Hitlera.
Postoji mnoštvo literature koja govori o saradnji rimokatoličke i protestantske crkve sa Adolfom Hitlerom.Tomovi su o tome napisani.

[Orhana1]

Upozoren od Amerikanaca da je napravio možda prvi put,veliku političku grešku,Pije XII,jedan od najpoznatijih antislovenskih papa,pokušava da izvrši neku vrstu reteriranja i da amortizuje svoju političku grešku . . . iako tokom 1943.još uvijek nejasno.
To je godina u kojoj on preispituje,hoće li stvarno Adolf Hitler zavladati svijetom ili će svijetom ipak zavladati SAD.
I to će biti osnovni razlog . . . što 16. oktobra 1943. godine,papa neće reagovati kada je 1259 Jevreja iz južnog dijela Rima(u kome je u to vrijeme živjeo najveći broj Jevreja),nasilno pohvatano,a od toga 1007 njih odvedeno direktno u Aušvic.
Ni tada se nasljednik Sv. Petra i veliki brižni sveti otac,povodom takvog zločina nije oglasio.Od 1944. godine . . . će se ta situacija mijenjati i nesumnjivo.Tada novouspostavljena osovina između papske države i SAD,je jačala i kako je to rekao Avro Menheten najveći stručnjak za istoriju Vatikana uz Karl Hajnc Dešnera,“Amerika je postala oružje rimokatoličke crkve“.
Dakle na političkom planu . . . papisti i globalisti su našli,apsolutno zajednički interes.Taj interes traje do dana današnjeg i razumljivo, on je vidljiv zahvaljujući tragovima novca.
35 procenata novca koje posjeduje Vatikan ,sliva se iz SAD a 18 procenata iz Njemačke.Od kako je njemačka ujedinjena,ovih osamnaest posto . . . sigurno će da narastu.Koliko,to ćemo uskoro moći da izračunamo.

Sledstveno ovome . . . nova osovina(sa posthumanističkim pogledom na svijet)traje od 1945. godine.I to je bio razlog,što su niko drugi nego SAD,stavile "tačku" na nacističke zločine nacističke Njemačke i fašističke Evrope . . . jer je bogami trebalo oprati,biografiju kvazihrišćanske Evrope.
Inače,tom cilju služiće i izbor jednog naciste,Kurta Valdhajma za predsjednika UN ili recimo . . . novog pape člana Hitlerove mladeži,Jozefa Racingera(Benedikt XVI)proizvedenog u Pentagonu.
U posljednjem slučaju,kupoprodajno dušebrižništvo zapečaćeno je odlukom pape Racingera, da za predsjednika Kongregacije za propagandu vjere,dovedu Vilijama J. Levadu nadbiskupa iz San Franciska.Nije Italija jedini primjer fašizma.Fašizam je neobično bio razvijen u Velikoj Britaniji.Inače ih ne bi hapsili.U Francuskoj pogotovo.Dakle po toj logici . . . trebalo je svakako spriječiti dalju priču i u okviru UN je stavljena "tačka",na sve fašističke zločine . . . pa su tako Stejt Department i UN nastavile sa,odobravajućim ćutanjem o zločinima nad srpskim pravoslavnim narodom.
I kao što je danas ovdje rečeno,u Jasenovcu nisu ubijani,niti muslimanski niti katolički . . . već isključivo pravoslavni Srbi.Cifra(koliko god to za lažne humaniste,izgledalo čudno da se neko bavi brojem žrtava)nikad nije utvrđena i nikada neće biti utvrđena,jer su Hrvati (sprovodili – sprovode i sprovodiće) i statistički genocid(potpuno nov genocid,u istoriji svijeta).On nikada i nigdje nije ponovljen,sem u Hrvatskoj.
Nažalost ni u Kraljevini Jugoslaviji nismo znali,koji je broj Srba živio na teritoriji Hrvatske.
Pošto ne znamo koji je broj živio(jer su sve statistike lažne),ne možemo ni na osnovu broja umrlih(a i njih nismo popisali),u potpunosti znati kojih je razmjera taj zločin.

No . . . međutim,danas i SAD i Izrael i Hrvatska sistematski,umanjuju broj umorenih Srba u Jasenovcu,a pape tvrde da o tome ništa nisu znale - kao da Bi-Bi-Si nije još,16. februara 1942. javljao da se „najgnusniji zločini događaju u blizini zagrebačkog nadbiskupa“.
Za one koji u svojim raspravama govore o srpskim pretjerivanjima(kao što je svojevremeno govorio gospodin Sanader),ja moram da kažem da su cifre,koje iznose njemački generali,cifre koje idu od milion do milion i sedam stotina hiljada,na najzvjerskiji način pobijenih Srba.
Da ponovim to su cifre njemačkih generala.Pretpostavljam da su u svojoj pedantnosti Nijemci,i ovaj put u pravu.
Takav svoj odnos prema srpskom pravoslavnom narodu,zadržan je i u ovom posthumanističkom periodu,dodatno i zbog toga što,svjetska civilizacija zapadnih hrišćana i globalna hrišćanska zajednica,imaju ambicija da zapravo,realizuju svoj antihrišćanski program.
Pa on se naprosto . . . upravo odslikava u odnosu prema Srbima,prilikom nestanka stare komunističke Jugoslavije i stvaranja novih država na istom tlu.

[Orhana1]

Za posthumanističku američku civilizaciju,karakteristično je prihvatanje nacističkih zločinaca koji su(jer je stvorena nova vašingtonsko-vatikanska osovina),bili importovani iz Evrope na teritoriju SAD,i to prije svega ako se ne varam . . . uz pomoć hrvatskog Zavoda Svetoga Jeronima preko kojeg je 12500 nacista otišlo u siguran svijet . . . u SAD.
Gospodin Buš Stariji je donio jednu uredbu.Zabranio je proučavanje institutu,koji je imao popis svih njemačkih useljenika . . . naravno nacističke pripadnosti,kao i istraživanje njihovih biografija,tačnije šta su radili od 1945. godine,do njegove vladavine.

Hmm . . . neki frilenseri su recimo,na osnovu podataka(do kojih su mogli da dođu) objavili knjigu pod nazivom „Pacovski kanali“,poslije koje se više niko u demokratskoj Americi nije usudio,da se time bavi jer u demokratsko-liberalnim zemljama,ako se kojim slučajem bavite istinom,možete izgubiti glavu.
U drugim totalitarnim režimima možete dobiti neku godinu robije,glava se baš ne gubi za svako preispitivanje istine.
Ali to je nešto sasvim prirodno za američku demokratiju i zato nema ničeg neobičnog,u tome što je recimo knjiga generala Mekenzija, zabranjena da se unosi u SAD.
Ima sijaset sličnih pojava koje ilustruju,kako teče život u najvećoj sili svijeta.Kao recimo . . . smrt 46 najbližih Klintonovih saradnika ili recimo smrt svih saradnika režisera Stenlija Kjubrika,koji su radili na studijskom prikazivanju . . . !? . . . spuštanja prvoga čovjeka na mjesec – (a što je njemački televizijski kanal“Arte“,dokumentovao u emisiji aprila 2004.).

[Orhana1]

  Neophodno je(kada god je to moguće)razobličavati nespojivost,hrišćanske ideje Carstva Božijeg hrišćanskog eshatološkog saznanja,sa idolopoklonstvima pred istorijskim,konzervativno tradicionalnim,političkim,autoritarnim,monarhističkim,nacionalnim,porodično – sopstveničkim . . . kao i pred revolucionarnim,demokratskim,socijalističkim svetinjama.

Satana,ima dvije prestonice na planeti   .   .   .  dabome,ne računajući onu glavnu.
Jednu u Indiji,a drugu u Americi.U prvoj   .   .   .  on uzima izgled mudraca,mistika,spasitelja duša,duhovnog harizmatičnog vođe.
U drugoj(na šta stavljam akcenat)on je   .   .   . uspješan,imućan,zadovoljan,cijenjen i poštovan savremeni čovjek,na svaki mogući i nemogući način(između ostalog i uz pomoć politike) sa   .   .   .   cijelim svijetom u šaci.

Obično se tumači da je tzv. novi poredak svijeta,neka vrsta „pax americana“ – američkog mira.Faktički svaka imperija na ovome svijetu(a bilo ih je poprilično,mijenjajući se jedna za drugom)u istoriji pokušavala  je   .   .   .  da mačem nametne svoje shvatanje svijeta i civilizacije,tako što ostatak svijeta,obično poima kao varvare ili u najboljem slučaju   .   .   .   kao vazale.

Ova imperija      .   .   .   specifična je po tome što(iako se ona naziva „pax americana“)ona suštinski to i nije jer njom,ne vladaju amerikanci.Njen je mozak u Evropi.Jedino je pesnica u Americi.Doduše   .   .   .  vrlo moćna pesnica.

   Ona ne dolazi,gvozdenim korakom SS i SA odreda.Ona dolazi nasmijana,razigrana,šarena kao nekadašnji sletovi za dan mladosti,u čast Josipa Broza.
Njeni sveštenici i vladari ne nose sve te knjige,žezla i skripte.Pod rukom oni nose    .   .   . laptop filmove zapakovane na dvd,nose modu,nose  .   .   .  jedan način življenja i to je nešto potpuno drugačije.

Rekao sam i ponoviću.
Svjetska civilizacija zapadnih hrišćana i globalna hrišćanska zajednica,imaju velikih ambicija    .   .   .  da realizuju svoj antihrišćanski program i to    .    .    .    na apsolutni način.
Sredstva se ne biraju.Od bacanja koske među religije,nacije i države preko stvaranja zbrke u glavi čovječanstva po pitanju“ideoloških platformi“ pa sve do obaranja panhrišćanizma.
Tu oni stvarno moraju ratovati,protiv svih oblika ljudske simbioze    .    .    .  država,nacija,religija.Ključno je zapravo izbacivanje Boga iz glava plebsa,jer to stvara“izopačenu civilizaciju“.
Čovječanstvu je potrebna čvrsta ruka.Do reda se mora doći,stvarajući haos,jer će se tek onda shvatiti da je red alternativa „ludosti“.
A šta je,red???
Vladavina uma?Vladavina racionalnog?Niz društvenih i socijalnih procesa,propuštenih kroz prizmu nauke i kibernetike?Ili možda,da se ljudi okupljaju po srodnosti duša . . . a ne po torovima(nacije)!?

[Orhana1]

U savremenoj okultnoj involuciji   .   .   .  odnos prema nacističkim zločinima,će biti nastavljeni i u drugim primjerima.
Biskup od Dancinga . . . Karl Marija Šplet,kao jedan od najvećih zločinaca Drugog svjetskog rata,već će 1956.godine biti oslobođen.Zbog svojih godina,a i vremenske prilike nisu baš bile povoljne,on nije otišao da primi blagoslov od svog oca,pape.
Zato ga već 1957. prima Pije XII i daruje ga,za sve što je činio u životu.
Istovremeno,u Americi raste procenat katolicizma i uticaj.Klan Kenedijevih vrši pritisak na administraciju u Vašingtonu,pa je ova odbila da SAD isporuče Andriju Artukovića Jugoslaviji,nekadašnjeg ministra unutrašnjih poslova NDH,kada je ovaj prvi put bio otkriven u Kaliforniji.
Instrumentalizacija evrokratskog političkog života,jasno ide preko novca i to ne samo preko zaštite nacističkih zločinaca.
Kancelar Konrad Adenauer(jedan od najpopularnijih kancelara),je kao gradonačelnik Kelna poslao prvi pozdravni telegram Musoliniju.Kao veliki katolik i čovjek koji je uzorno podržavao sve fašističko – nacističke ideje,on je doveden za kancelara i ama baš nikome na ovom svijetu nije smetalo,da su tih pedesetih godina u političkom životu Njemačke,učestvovale 272 ličnosti koje su bile na listi,nacističkih zločinaca.
Državni sekretar Hans Globke,se nalazio na listi nacističkih ratnih zločinaca pod brojem 101,i tako redom.
   Ali tu prošlost,prljavu evropsku prošlost,trebalo je pridobiti i oprati novcem.Zbog toga je i smišljen Maršalov plan.
   Politički su   .   .   .   a ne humanistički razlozi bili presudni za Maršalov plan.Zahvaljujući njemu je 1948. recimo,Ujedinjeno Kraljevstvo dobilo 3 milijarde i 100 miliona dolara,Francuska je dobila nešto manje od 2 milijarde i 600 miliona,Italija 1,4 milijarde,Njemačka 1,3 milijarde pomoći,Holandija 1 milijardu   .   .   .  itd.

Naprosto   .    .    .   novac je uspio da izravna sve probleme i Evropa je nastavila da živi jednim,neoliberalnim ,neohrišćanskim,neodemokratskim životom ,poslije jedne aberacije   .   .   .   kako pojedini naučnici u istoriji zapadne civilizacije,objašnjavaju    .   .   .  hitlerizam.
   
I ta aberacija,vjerovatno da ima svoje odslikavanje u svim događanjima na Balkanu i u posthitlerovskoj eri,zapadne hrišćanske civilizacije.Oni se mogu tražiti po principu spojenih sudova,ali bi to zahtijevalo nova učenja.Nisam siguran da bi bilo tako interesantno kao suočavanje,sa jednom bliskom prošlošću o kojoj nažalost sasvim malo znamo,iako živimo u vremenu kada prošlost sustiže sadašnjost.
   
Još preciznije   .   .   .  živimo u vremenu,kada je prošlost apsolutno sustigla sadašnjost.I ako toga na budemo bili svjesni   .   .   .  bojim se da nećemo moći ništa da učinimo,ni na individualnom   .   .   .  ni na kolektivnom planu.

Nema sumnje    .    .    .   dva suprotstavljena svijeta jesu,teistički humanizam ili teohumanizam i    .   .   .  patohumanizam.

Teohumanizam nema nikakve veze sa čovjekobožnom civilizacijom.Teohumanizam se primjerava božanskom,a ne ljudskom autoritetu.Evidentno je   .   .   .  već je na kraju 20. vijeka da je analitičarima bilo jasno da će 21. vijek biti posljednji pokušaj na globalnom planu,da moćna kvazihrišćanska zajednica   .   .   .  koja nesumnjivo ima ogromnu ekonomsku,političku i vojnu moć,pokuša da nametne model čovjekobožne civilizacije za sveukupnu svjetsku zajednicu   .   .   .  pa onda i za hrišćansku zajednicu ako će ona uopšte u tom smislu više moći ,da se zove hrišćanska zajednica    .    .    .   do čega zapravo pentagoncima i šengencima,nije mnogo ni stalo.

Naspram teističkog humanizma,koji se ogleda i u pravnom sistemu a počiva na teonomiji,odnosno saobražavanju zakona božanskoj prirodi čovjeka i smislu postojanja božanskog   .   .   .  nasuprot tom teističkom humanizmu,postoji    .   .   .  patohumanizam,koji zapravo traje nedugo,od Drugog svjetskog rata do danas.
   
Njega možemo ilustrovati kroz najrazličitije primjere,iz crkvenog i društvenog života zapadne hrišćanske zajednice.Na primjer kad Džon Kodi dolazi kao čikaški nadbiskup,da primi kardinalske oznake u gradu Rimu    .    .    .   on dolazi sa jednom ogromnom aferom  –  da je sav novac potrošio na svoju ljubavnicu.Iako to nije ništa neobično u tom svijetu, ipak   .   .   .  za tu kvazihrišćansku zajednicu to je bilo previše,kada je on na svoje ustoličenje za kardinala,poveo tu svoju ljubavnicu iz Čikaga i doveo u Rim.Dakle takvih primjera patohumanističkog svijeta,u eri u kojoj živimo ima beskonačno mnogo.

Ako su amerikanci 1942. godine 120 hiljada svojih sugrađana,japanskog porijekla stavili u koncentracione logore   .   .   . mene je teško uvjeriti u nešto drugo,sem da je to patološki humanizam,jer nisam siguran da se ljudi mogu staviti u strogu političku klauzuru samo zato što imaju drugu boju kože i što su kosooki  –  iako ne postoji ni jedan jedini dokaz,da su saradnici tog drugog neprijateljskog svijeta,sa kojim su SAD bile u ratu.
Taj patohumanizam nažalost ide i dalje,pa će se 1988. godine američki Kongres(jer je ipak riječ o demokratiji)javno izviniti onima koji su ostali živi,od tih 120 hiljada a onda će 1992.godine gospodin Buš svima koji su preživjeli,(i logore i kongresnu zahvalnost –  njih oko 75 hiljada)   .    .    .   uputiti ček na 20 000 dolara.
   
Nema sumnje da je humanizam evoluirao u hipokriziju.Sledstveno tome,humanizam koji je bombardovao Srbe(ne državu,ne komunističku oazu nego, 1995. i 1999. godine Srbe,kao pravoslavni narod)taj isti humanizam koji je pravio logore 1942. i koji je isplaćivao nesrećnike,da bi izmirio svoju savjest.
   
Taj se patohumanizam ogleda,u svim oblicima života.Da podsjetim kako se odnosila zapadna civilizacija prema svojim zarobljenicima.I da odmah kažem    .   .   .  ja ne znam broj i ne postoji ni jedan istoričar ili analitičar koji zna tačan broj,ali se svi slažu da je od oko 6 miliona zarobljenih Rusa,njih nekoliko desetina hiljada vraćeno u Rusiju.Likvidirani su na prinudnom radu,ubijani u bjekstvu,ili su poskapavali od gladi.Takva vrsta humanizma    .    .    .   niti je bila poznata i pretpostavljam da se ni u budućnosti,neće na sličan način ponoviti.I dabome,ne mislim da sam posebno strog prema posthumanističkoj civilizaciji.Nemam opravdanja,samo postoji razumijevanje za postupke takve civilizacije.Ali   .    .    .   ona i  jeste takva i ne treba gajiti iluzije da je drugačija u ostvarenju svojih neokolonijalnih ciljeva.
Srbi kao narod,kao pravoslavan narod,moraju da shvate u kakvom svijetu žive,a žive u svijetu u kome je cilj političkog tiranina isti   .   .   .  mijenja se samo metodologija.
   

To je,blasfemično licemjerno hrišćanstvo.

Uvijek   .    .   .  možete naći dokaza za tako izgovorenu optužbu i nikad nećete pogriješiti

[Orhana1]

Kad već spomenuh „intelektualce“.Oni obično prespavaju važne istorijska trenutke ili ih uopšte nijesu ni svjesni, isto onako kako su srpski intelektualci prespavali,svaki važan istorijski izazov.


Skoro da nikome nije bilo jasno zašto se,prvi put u istoriji hrišćanske zajednice,jedan papa našao u ulozi američkog gosta.
1979. godine Jovan Pavle Drugi je prvi papa koji je posjetio Bijelu kuću i obavio vrlo ozbiljne razgovore sa gospodinom Karterom,koje je omogućio Zbignjev Bžežinski,već u to vrijeme najuticajniji politički analitičar SAD,Poljak i prijatelj Jovana Pavla Drugog.
1984. godine,pretpostavljam kao dio dogovora,po povratku u Evropu,papa se vratio u Evropu i uspostavio u ime Vatikana dipolomatske odnose sa SAD već 10. januara 1984.(koji nisu postojali od 1867.).
Godine 1984. biće objavljen „Vojtilin-Reganov“(oni stariji se možda i sjećaju) plan,koji će u istoriji papske organizacije biti dočekan kao Drugi Konkordat u istoriji te organizacije.


Crkva nije religiozna ustanova,po svojoj glavnoj vokaciji,nego svetovno tijelo koje bi trebalo da ima ambiciju . . . da vodi dušu cijele zajednice i vjernika pojedinačno.
Od pape Vojtile crkva prihvata“djelatnost“ sopstvenog reda „Opus Dei“ i u tom smislu sklapa savez sa američkim masonima.To je . . . „najkvalitetnija“ promjena po kojoj se katolička crkva do kraja amerikanizovala.

Oni   .   .   .   masoni su joj inspirisali istorijski cilj stvaranja „svjetske religije“,koja se u Asiziju pod vođstvom Vojtile 1984. godine polako počela uzdizati.
Tamo su svojevremeno bili pozvani predstavnici svih vjerskih zajednica i crkava,od muslimana i budista pa do afričkih animista.
Pa i neke zabludjele ovce iz SPC ,žarko hrle svom pastiru tamo.



Jedan od rijetkih intelektualaca,iako lijeve struje,koji ideju slobode duguje i pravoslavnoj filosofiji života,Žan Pol Sartr otac evropskog egzistencijalizma odnosno,ateističkog egzistencijalizma – prvi je ozbiljan kritičar patohumanizma i neoimperijalizma.
Do egzistencijalizma je došao,zahvaljujući uticaju mudrih glava koje su radile i živjele pri Duhovnoj akademiji Svetog Sergija u Parizu,prije svega Berđajeva.I možda je nešto od tog uticaja doprinijelo da Sartr vidi bolje,nego drugi intelektualci.
On će svojevremeno uporno izgovarati jednu rečenicu,koja se nikome u vrijeme kada je izgovarao nije činila,tako istinitom :

 „Naše su vlade vaše sluge.Već sutra će naši narodi biti vaše žrtve“.

I to je cijela istina.Poslije mnogo godina(ne znam da li će to doprinijeti,jednom novom preobražaju i uspenju Evrope),taj glas će čuti i Francuzi i Holanđani,koji su recimo   .   .   .  maja 2005.godine odbili da prihvate ustav Evropske zajednice.

Da li su ta zapažanja pretjerana,da li ona uopšte imaju ikakve veze sa našim istorijskim slijedom događaja i možda najvećom istorijskom tragedijom,kroz koju smo prošli?

Navešću nekoliko primjera,koji najbolje mogu ilustrovati kako izgleda patobiografija te, posthumanističke civilizacije,kada je u pitanju srpski narod.
2002. godine,želeći da zbriše,da poništi,da sasvim periferizira od svog javnog mnjenja šta se događa na Balkanu,na aerodromu Hitrou u Londonu,svih 1000 primjeraka monografije „Raspeto Kosovo“,(jer samo toliko ih je bilo poslato u svijet),bilo je uništeno.
Evropa ne smije da sazna,ne smije da se suoči da su njene trupe na čelu sa hrišćanskim Amerikancima,uništile 150 svetinja i da jeste vodila(kako kaže britanski vizantolog Ransiman)posljednji rat,sa istočnom hrišćanskom civilizacijom.

2003. godine,sada više nemam razloga da to ne kažem,uništen je Dokumentacioni centar Muzeja holokausta nad srpskim narodom(prvi i jedini takve vrste),čiji su eksponati bili smješteni u manastiru Svetog Nikole u Vranjanskoj episkopiji.
Deset su godina predstavnici patohumanizma tragali za tom dokumentacijom,u kojoj je između ostalog bilo 3500 dokumenata o izvršenim zločinima nad Srbima u Prvom,Drugom svjetskom ratu i u ratu između 1991. i 1995. godine.
2003. godine,maja mjeseca oni su uspjeli sasvim profesionalno,da sve unište,spale,bez da je u susjednoj prostoriji u kojoj je spavala jedna monahinja,pomjerena i jedna ikona,makar i za milimetar.
To je uradio profesionalac,koji,razumije se nije pronađen jer ga niko nije ni tražio.
Na žalost,to nije bio posljednji napad na svetinje jednog naroda.
Te 2003. godine američki ambasador Vilijam Montgomeri će ući u manastir Koporin, podignut za vrijeme vlade despota Stefana Lazarevića,pokušavajući da iznese njegove mošti.
Tada i za sada,u toj namjeri nije uspio.

Zato je 4. marta 2004. godine gorio Hilandar i zato je i bilo moguće da u šiptarskom pogromu(uz dozvolu međunarodnih snaga koje srpsko Kosovo i Metohiju drže pod protektoratom)od 17. do 23. marta 2004. godine,francuski kapelan Kristijan Venar opljačka manastir Devič a da bilo kome ne odgovara.I da ode kod radže od Bosne Pedija Ešdauna,i nađe tamo potpunu zaštitu.
Sve ovo što sam rekao,rekao sam samo zato jer mislim,da nam ništa ne može pomoći u ovom vremenu,sem istinsko suočavanje sa svijetom ma kakav on bio,jer u ovom svijetu živimo i ako ne budemo imali svijest o njemu,svi će naši potezi biti pogrešni.


I naravno da ponovim.Extra ecclesiam nulla salus - Nema spasenja izvan svoje sopstvene Crkve,jer je u njoj jedne jedina i nedjeljiva istina.
Ovo je vrijeme lažnih vođa,lažnih korifeja i lažnih proroka i zato je najbolje skloniti se u krilo svoje domaće Crkve.
Kako to kaže,jedan savremeni pjesnik :


„ Oružja je mnogo a ti si jedan,Gospode.Saberi nas i spasi,pomiri u nama Oca i Sina i Svetog Duha.Saberi oca sa sinom,majku i ćerku,kuma sa kumom,brata sa bratom.Nama ne treba vođa.Budi nam ti vođa,Gospode i tvoja Mati šira od nebesa“   .   .   .  Amin.

[Orhana1]

                    Od trenutka kada ga je tadašnji predsjednik Džerald Ford 1976. godine naimenovao za šefa CIA pa do danas    .    .    .   Džordž Buš Senior ostaje jedan od najmračnijih vođa „Novog poretka svijeta“.
   

Iako je njegova politička karijera prepuna kikseva,počev od totalnog neuspjeha državnih organizacija za suzbijanje krijumčarenja droge(jer se u vrijeme njegovog rukovodstva količina droge unijete u SAD udvostručila)   .   .   .   bio je toliko moćan,da niko nije mogao da uzdrma njegov položaj.
Održavao je bliske veze sa antisemitima koji su izražavali otvorene pronacističke stavove.Pomogao je „Dženeral Motorsu“ da se blokiraju sve zakonske inicijative za zaštitu čovjekove sredine   .   .   .  aktivno je učestvovao 1980. godine u operaciji „Oktobarsko Iznenađenje“ u grupi koja je sabotirala napore Džimija Kartera da oslobodi američke taoce u Iranu.
Igrao je aktivnu ulogu u ometanju istrage u aferi „Votergejt“pošto ga je Nikson stavio na čelo Republikanskog nacionalnog komiteta.Ponovo je aktivirao učešće u CIA u tajnim i prljavim operacijama širom svijeta.Dao je jaku podršku tajnim pošiljkama oružja Iranu 1986. godine i odigrao   (ne na kraju) .   .   .  misterioznu ulogu u Kenedijevom ubistvu,na početku svoje karijere.

Iste godine kada Buš postaje direktor CIA    .   .   .  Džejms Bat iz Hjustona nastupa kao američki zastupnik Salema bin Ladena (brata Osame bin Ladena)   .    .    .   koji će 25 godina kasnije biti osumnjičeni broj jedan u „terorističkom napadu“ od 11. Septembra.
Takođe te godine prema svjedočenju Vilijema Vajta    .   .   .  Batovog saradnika i drugara iz vojne pomorske akademije  u Anapolisu   .    .    .  Bat počinje da radi za CIA kao oficir veze sa  Saudijskom Arabijom.Vajt tvrdi da je Bat bio dio tajne operacije  kojom se saudijski novac investira u SAD.
U to vrijeme Bat  je imao malu firmu transportnih aviona    .   .   .   „Skajvej Erkraft Lizing“ na Kajmanskim ostrvima.U stvari pravi vlasnik firme je bio Halid bin Mahfuz   .   .   .   saudijski bankar.
Naredne godine  Mahfuz i saudijski biznismen  Gait Faraon investiraju novac u malu banku „Mejn Bank of Hjuston“ u kojoj je i Bat imao svoj mali dio.Godinama kasnije    .   .   .   Senatski komitet poznat kao Kerijev komitet obavlja  istragu i utvrđuje da je Faraon bio ključni čovjek za banku  BCCI  (Bank of  Commerce and Credit International) preko koje se pere novac od droge i kupuje oružje za „kontraše“ u Nikaragvi.Svojevremeno je ova banka davala kredite i Iraku.

[Orhana1]

Da se vratim biografiji Buša tamo gdje sam i  zastao    .    .    .  kod veza sa neonacistima.

Ko poznaje zbivanja  u dvadesetom vijeku na planu stvaranja tajnih saveza,moćnih svjetskih političkih i poslovnih krugova   .   .   .  zna da su nacisti imali partnere širom svijeta od dolaska na vlast,pa do kraja Drugog svjetskog rata a dabome i poslije toga.
Najbliži prijatelj Buša Seniora osamdesetih godina bio je teksaški milijarder  Vilijem Stemps Feriš  III  koji je vodio Bušove finansije    .   .   .  što je bio odličan izbor za Buša,jer je Feriš jako dobro krio porijeklo ogromne sume novca kojom raspolaže njegova porodica,pa je naravno to dobro radio i za Buša.
Otkriveno je,da je Ferišov deda jedva izbjegao suđenje po optužbi da je poslovao sa nacistima.Kao direktor „Standard Oila  –  Nju Džersi“ deda Feriš je kontrolisao kartel koji su osnovali Standard Oil i njemački koncern I.G. Farben.
Ta zajednička firma 1940. godine otvara logor Aušvic radi proizvodnje vještačke gume i sintetičkog benzina iz uglja.Njihova se saradnja nastavlja,sve do propasti Trećega Rajha.
Hemičar „I.G.Farbena“ bio je i mlađani Karol Vojtila(Papa Jovan Pavle 2.)a najvažniji momenat koncerna je bio pronalazak gasa    .   .   .  „Ciklon B“ korišćenog u gasnim komorama Aušvica.




Tih osamdesetih  godina    .   .   .   svijet je bio suočen sa još jedom globalnom krizom.Tačnije 1979. godine Sovjetski je Savez izvršio invaziju na Afganistan.Iste godine mladi student građevine po imenu Osama bin Laden diplomirao je na univerzitetu kralja Abdul Aziza u Džedi.
Na univerzitetu upoznaje doktora Abdulaha Azama    .    .    .  jordanskog Palestinca uticajnog člana organizacije „Muslimansko bratstvo“ i jednog od korifeja Hamasa.
Između 1982. i 1984. godine Azam osniva organizaciju „MAK“  (Maktab al Khidmat lil-mujahidin al Arab) poznatiju i kao Afganistanski biro.
Mlađani student    .   .    .  napušta Saudijsku Arabiju i prelazi u Afganistan gdje postaje MAK - ov glavni finansijer.Svoje finansijske aktivnosti on obavlja preko dvije saudijske banke „Dalla al Baraka“ koju je osnovao zet kralja Fahda i   .   .   .   „Bar al Islami“ koju je osnovao princ Mohamed Fejsal  –  brat princa Turki bin Fejsala(šefa saudijske obavještajne službe).

Još jedan važan kanal bila je    .   .   .   Nacionalna banka Omana.Kroz nju je osamdesetih godina CIA ubrizgavala novčanu infuziju mudžahedinima.Interesantno je da je BCCI  bila vlasnik 29 posto nacionalne banke Omana.

U to vrijeme , čovjek po imenu Majkl Pilsberi je postao pomoćnik podsekretara odbrane u Reganovoj administraciji.Dolazi do mjesta člana Kongresne radne grupe za Afganistan.
 „Vašington Post“ je Pilsberija identifikovao kao člana „Komiteta 208“   .   .   .  koji je za predsjednika nadzirao operacije CIA.

Kerov kongresni izvještaj identifikuje Pilsberija kao čovjeka koji je često kontaktirao Mohameda Hamuda iz BCCI banke.Hamud je identifikovan kao trgovac oružjem i pomagao je Hezbolahu da osnuje niz kompanija širom svijeta,za nabavku eksploziva i srodne opreme.
Dok je bio u ministarstvu odbrane Pilsberi je zagovarao davanje najmodernijeg naoružanja(posebno projektila  - Stinger) anti – komunističkim borcima  u Afganistanu naravno uključujući i mudžahedine.
Na saslušanjima pred Kerovim komitetom Pilsberi je porekao da je koristio BCCI i Hamuda za finansiranje kupovine naoružanja.

[Orhana1]

Otkriće da se u predsjedničkom komitetu za izbore 1988. godine nalaze najekstremniji desničari,porijeklom  iz istočne Evrope sa otvorenim pronacističkim simpatijama i prošlošću   .   .   . dovelo je do otpuštanja sedmoro aktivista.
Bili su organizovani u Hetridž kaunsilu čiji je politički kredo bio poznat od 1949. godine.Buš je imao njihovu podršku još od sedamdesetih godina,jer se njihova djelatnost jako dobro uklapala u tvrdu antikomunističku platformu Republikanske stranke.
Dvojica od njih    .   .   .  bili su poznati od ranije.
Filip Gvarino bivši katolički sveštenik,bio je optužen da je član itlijanske masonske lože P2.

Drugi    .   .   .  Laslo Pastor priznao je da je bio član mađarske fašističke partije Strijela – Krst,a Drugi svjetski rat je proveo kao njen izaslanik u Njemačkoj.
Bušov saveznik sa neskrivenom prošlošću bio je i Jaroslav Stecko(umro je 1985.).Kao ekstremni ukrajinski nacionalista bio je jedno vrijeme presjednik vlade u Galiciji   .   .   .  a zaplijenjeni nacistički dokumenti pokazuju da je u Lvovu za dvije godine likvidirano sto hiljada Jevreja.
U predsjedničkoj kampanji 1988. i 1992. godine u Bušovom timu bio je i Fred Malek poznati njemački kolaboracionista.Stvari postaju sasvim jasne ako se pogleda biografija Bušovog oca   .   .   Preskota Buša .

Rođen 1885. u porodici industrijalaca.Studirao na „Jejlu“ gdje je postao član tajnoga društva „Lobanja i kosti“.Oženio se ćerkom Džordža Vokera predsjednika privatne banke  M.A. Hariman & Co. A sa njegovim partnerima Averelom i Rolandom postao je blizak prijatelj.Koristeći protežiranje tasta Preskot Buš je tridesetih godina dvadesetog vijeka postao direktor najmoćnije privatne bankarske kuće tog doba   .   .   .  „Braun Braders,Hariman“.

Baš tada je počelo kreditiranje nacističke partije u Njemačkoj uz posredovanje nekih holandskih banaka o čemu je na sudu 1945. godine svjedočio Fric Tisen.
Slične poslove Harimani su imali i sa SSSR –om.Još od 1922. godine finansirano je kopanje rude mangana i ostvareni su ogromni profiti.
Iako je ove poslove predsjednik Hari Truman nazvao „poslovima na granici izdaje“ ,Preskot Buš i Hariman su se iz svega izvukli elegantno i bez ikakvih posljedica.
Preskot je nastavio sa uspješnom karijerom i dva je puta biran u američki Senat.U takvoj atmosferi je rastao i formirao se njegov sin Džordž Buš.Neka istraživanja pokazuju da je Preskot Buš treća generacija Amerikanaca    .   .   .   a njegovi preci su se doselili iz Engleske i u srodstvu su bili sa engleskom vladarskom kućom   .   .   .  što nije beznačajno kada se vidi kakvu je podršku kasnije imao svaki član klana Buš.
Iz Drugog svjetskog rata Džordž izlazi kao poručnik i ženi se Barbarom Pirs    .   .   .  ćerkom izdavača Marvina Pirsa.
Njegov šurak Skot Pirs,direktor firme F.F. Haton biće umiješan u velike finansijske prevare koje će Džordž Buš  tada potpredsjednik SAD zataškati,a krivci će se izvući  sa smiješnim kaznama.
Naravno ne treba zaboraviti da je i Džordž  Buš kao i njegov otac postao član tajnog bratstva „Lobanja i kosti“   .   .   .    što je nezaobilazni stepenik u uspinjanju ka vrhovima moći i vlasti.