Kriminalna istorija zapadnog hrišćanstva . . .

[Orhana1]

Kada civilizacija izgubi istorijski kompas    .   .   .   onda se ona zakonito pretvara u varvarstvo.

Sledstveno ovom retrogradnom procesu dr.Rajmert T. Ravenholt upravnik agencije za međunarodni razvoj , zalaže se 1977. godine za sterilizaciju ¼  žena u svijetu s obzirom da je to    .   .   .   potreba ekonomskih interesa SAD.
Slični interesi su presudno uticali da je u ,navodno,hrišćanskoj Americi zakonom dozvoljena epidemija satanističke sekte te i prodaja „Satanske Biblije“   .   .   . 

Dabome , demokratska dezorijentacija ima dugu predistoriju .Preteče angloameričkog globalizma pokazale su poseban interes za zaštitu Martina Bormana(veoma upućenog u nacističku ezoteriju , slučaj Rudolfa Hesa člana udruženja „Mrtvačka glava“) i dr.Jozefa Mengelea – čije su smrti lažno inscenirane 1985. godine.
Mengele je u organizaciji američke tajne službe ,redovno posjećivao ćerku o đačkom raspustu koji su provodili u Švajcarskoj   .   .   .  kao što je redovno obavljao eksperimente nad djecom – što je do 1982. godine radio na  Floridi(gdje je bio smješten i njegov logor) a potom i u Novom Meksiku.
Takozvane „doktorove bebe“ služile su za eksperimente koje je Mengele izvodio u „operacionoj Sali“.

Valjda i ovi primeri ukazuju na američki hrišćanski uzor   .   .   .   kao što daju i odgovor zašto američke službe bezbjednosti(CIA ili FBI) nemaju pouzdanih podataka o sto hiljada nestale djece tokom svake godine.Zloupotreba djece u eksperimentalne svrhe , „donatorske programe“(priložnici vitalnih organa),kao i seksualno zlostavljanje djece    .   .   .   u direktnoj su vezi sa nestalima.
Ako se tome dodaju i djeca prinošena na „oltar“ za žrtvovanje satanskih obreda o praznicima ove sekte(1. Maj) ili u dane skrnavljenja hrišćanskih praznika (Božić – Vaskrs) – upotpunjuje se slika civilizacije u sunovratu.


To je ujedno i jedini razlog što anatomiji civilizacijskog varvarstva pripada i napor prekrajanja istine o Jasenovcu.U patoprogramiranoj reistorizaciji i rasprave o novoj postavci Memorijalnog muzeja , služe isključivo prividu demokratije dijaloga.
Zalaganje za jasenovački muzej kao obrazovni centar , u kome će biti sklonjene sve alatke i fotomaterijali koji svjedoče o masovnim bestijalnim ubistvima i rasističko-fobičnoj mržnji prema Srbima,Jevrejima i Ciganima    .   .   .   imaju jasan cilj.Zatamnjenje istine.
Suprotno bez imena satrapa , oznaka mjesta egzekucije i maketa ovog nacihrvatskog konclogora koji je u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj od 1941.do 1945. služio kao mučilište , ali i kao stratište djece , zatim i kao „radiona“ („tvornica“) za pravljenje sapuna od tijela logoraša i mjesto hrvatskog izuma(peći za spaljivanje živih zatočenika) – Memorijalni muzej postoji jedino kao   .   .   .   mjesto ruganja žrtvama.


Na isti način prećutkivanje Jasenovca je zapravo paradigma savremene američke politike i srbofobije.Korijene ove anahrone  i antistorijske političke opcije nije teško prepoznati u američkoj upotrebi Vatikana i američkoj“rekonstrukciji Vatikana“ u koju su oni 1946. godine uložili 4 milijarde dolara.Prećutkivanje istine o Jasenovcu i ulozi rimokatoličke crkve u genocidu nad Srbima 1941. – 45. – u direktnoj je vezi (a zbog uloge papske organizacije u rušenju crvene imperije) poricanje udjela rimokatoličke crkve i u raspadu druge Jugoslavije   .   .   .   odnosno saučesničko vatikansko-vašingtonskom pogromu Srba 1991. – 95.



Američku zaštitu Vatikana    .   .   .  posebno zbog genocida nad Srbima u vrijeme marionetske , prve nacifašističke NDH demonstrirao je poslije Drugog svjetskog rata Gustav Hilger , službenik Stejt departmenta koji je stavio tačku na ispitivanje zločina rimokatoličke crkve.Vlada SAD  se na ovaj način stavila   .   .   .   ne samo u ulogu patrona vatikanskog“svetog čudovišta“ već su se „Sjedinjene države preobrazile u arsenal oružja katoličke crkve“ (Avro Menhetn).
Svoju inkvizitorsku ulogu nad Srbima,Vlada SAD je posebno demonstrirala tokom indukovanog raspada i rata u komunističkoj Jugoslaviji(TITOSLAVIJI) 1991.- 1995. , zatim bombardovanja Srba u okviru bespravne agresije 1999. godine te okupiranja dijela države Srbije a potom i pritisaka i ucjena od 1999. do danas.

[Orhana1]

Konstitucija Sjedinjenih Država   .  .  . počiva na filosofskim postavkama dva velika američka političara.
Tomasa Džefersona i Džejmsa Medisona.
Prema njihovom shvatanju zemlja religioznog pluralizma i zemlja stotina religioznih zajednica može opstati samo onda,ako se strogo odvoji crkva od države.Duhovna od političke misije  .  .  .  a da pri tome obje ostanu nezavisne i slobodne.
Taj je princip unijet je u član 4. Ustava amandman br. 1   .  .  .   koji je i dan danas na snazi.
Sledstveno tome tokom istorije Amerika nije održavala diplomatiju sa Vatikanom i Sv. stolicom.Kongres SAD 1867. godine donosi odluku o povlačenju ambasadora i prekida svaku diplomatiju.Vatikan vrši pritisak naročito 1943. godine za uspostavu novih odnosa  .  .  .  ali ni jedan predsjednik nije želio da uđe u novu avanturu.
Čak je i Kenedi kao prvi američki predsjednik katolik(član moćne katoličke organizacije "Vitezovi Kolumba") odbio prijedlog smatrajući da je to štetno za interese zemlje.
Tradiciju staru više od 200 godina prekinuo je Regan.Diplomatski odnosi SAD i Vatikana uspostavljeni su Aprila 1983. godine.Tome prethodi nekoliko privatnih posjeta Džordža Šulca novom Papi Jovanu drugom 1982. godine.Zatim   .  .  .  pregovori,prijem i razgovori sa oko 200 vodećih ljudi Trilaterale.
Zbog ovoga preko dvadeset vjerskih zajednica i 80 istaknutih intelektualaca podnosi tužbu Federalnom sudu citirajući kršenje ustava i principa o razdvajanju crkve od države.
Sud odbija tužbu  .  .  .  a sudija Renkvist izjavljuje :

„Zid koji dijeli crkvu od države je samo metafora zasnovana na pogrešnoj istoriji,metafora koja je beskorisna kao put za presuđivanje."

Ono što je svim  papama zajedničko je prebacivanje težišta u djelatnosti katoličke crkve sa vjerovanja na praktičnu politiku.
Uvijek je u istoriji papstvo iza sebe imalo neku državu na koju se moglo oslanjati.
Do 1527. godine je to bila Ugarska čiji su kraljevi zapravo nosili titulu „apostolskog vladara“.Poslije 1527. godine tu titulu je vršio habsburški car u Beču.Od kraja devetnaestog vijeka je njemački car   .  .  .  prvosveštenik Luteranske crkve preuzeo na sebe oreol katoličkog „apostolskog vladara“.
Konačno je tek   .   .   .   papa Vojtila na skoro nevidljiv način to prenio na američke predsjednike.
Katolička crkva danas oko 35 % prihoda dobija iz Amerike i 18 % iz Njemačke.Od 1937. godine vatikanski se kapital iz evropskih    .   .   .  seli u sigurnije američke banke.To su danas neslućene milijarde dolara.
Sami Jezuiti su npr. vlasnici 51% vodeće Bank of Amerika a kontrolišu i većinski dio industrije čelika i auto industrije poput Dženeral Motorsa.

Prema nekim procjenama Opus Dei(crkva u crkvi) samo u Njemačkoj broji preko 2000 aktivista a broj njegovih raznih prijatelja,sponzora i simpatizera je nepoznat   .  .  .  Organizacija je aktivna u 25 njemačkih gradova kulturni centri,studentski domovi,omladinski klubovi  itd.                                                                                                                                                                     
Mnogi članovi zauzimaju visoke položaje u industriji,univerzitetima,među ljekarima,profesorima,političarima a u toj organizaciji su zapravo inkognito.

Njemački je „Opus“ aktivan preko pedeset godina.Uspio je uspostaviti kontakt sa vrhunskim političarima,sudijama,prosvetnim savjetnicima,partijskim funkcionerima i preduzimačima.
Recimo bivši dugogodišnji gradonačelnik Aahena i poslanik u Evropskom parlamentu Kurt Malangre   .   .   .  njemački biskup Karl Braun(pastir iz Novog Munstera),kelnski kardinal Joakim Majzner iza kojih stoji ogroman kapital   .   .   . 
                                                                                                                                                                                                                                                                                     
Bajer AG,Dojče Bank,Bavarska ujedinjena Banka,farmaceutska kuća Madaus –Keln,Bertold Bajc veteran Krupa itd.
Ali to ni izdaleka nisu finansijski izvori kojima Opus raspolaže.
Britanski kardinal Alfred Begs  .  .  .  samo recimo iz jednog navrata poklonio je 40 hiljada funti a njegov nasljednik Džordž Štrezinski još 100 hiljada.Najveće sume dolaze iz sjevernorajnsko-vestfalske dijaceze gdje su za potrebe udruženja prikupili preko 8 miliona tadašnjih njemačkih maraka.
Prema otkrićima Petera Hertla novinara iz Hanovera nedavno je naišao i na jednu zadužbinu sa sjedištem u Briselu u čijoj su upravi isključivo bankari,industrijalci i naučnici iz čitave Evrope.Jedan od ciljeva zadužbine je skupljanje kapitala i nekretnina od darodavaca a sve to za finansiranje projekata organizacije Opus Dei.
Bivši član informativne centrale njemačkog Opusa – Vidmar Pul tvrdi da je organizacija veoma bogata i da svoje bogatstvo krije pomoću raznih pravnih trikova.

[Orhana1]

Nema sumnje . . . logorski dvadeseti vijek se odlikovao raspadom moralnih, ideoloških i filosofskih sistema.

 "Osmotrite Zapad: prenakrcan je znanjem, beščašću i tromošću.Kada je Rim odašiljao svoje legije širom svijeta nije poznavao istoriju,niti lekcije o sumraku. Naš slučaj nije takav. Kakav crni Mesija će se obrušiti na nas."

 (E. M. Cioran , Silogizmi gorčine)!




Svijet nije imao snage ni da se suoči sam sa sobom poslije Prvog velikog rata (1914-1918) . . . u kome je našlo smrt deset miliona poginulih i deset miliona umrlih od bolesti i gladi, a unesrećeno dvadeset miliona ranjenih.
Politička i lihvarska pohota je naime . . .lovila čas u ime demokratskog trijumfalizma: poslije dvije marokanske krize (1905. i 1911), aneksije Bosne i Hercegovine (1908), ali i italijansko-turskog rata (1911) . . . kada je evropski antrihrišćanski Kronos krenuo na put bez povratka , kojim su se uputile Austro-Ugarska i Njemačka 1914. godine.
Zar je čudno onda . . . što je usljed njegovane gordosti Zapad otkrio melanholiju kao izvorište, a permanentnu suprotnost kao spasenje?!
U takvu trku univerzalizacije suprotnosti uključiće se i zapadna crkva.

Evo prilike da sebe i vas . . . podsjetim na takav jedan primjer.

[Orhana1]

Pojavom modernizma . . . rimokatolička crkva nije uspjela da pomiri svoju misao sa izazovima nove filosofske, kulturne, pa i političke stvarnosti. Papa Pije X je svojom enciklikom - Pscendi Dominici Gregis (1907) i popisom osuđenih stavova (Lamentabili Sane Exitu ) krenuo u pravi rat protiv modernističkih tendencija. To je zapravo i bio razlog što je od svih koji su stupali u crkvenu službu tražen zavjet protiv modernizma.
Iako je termin "Die Moderne" prvi put upotrijebljen u Njemačkoj osamdesetih godina 19. vijeka, moderna će označiti razmeđe vijekova. Ali ne i tačku germanskog odlučenja od sopstvene mitologije, pa je umjesto "umjetnosti duše" modernističkog pogleda na svijet . . . otkrila političku pohotu i rađanje ideologije "Drang nach Osten".

Svijet je sve više opsesivno otkrivao moć politike kao sudbine, dok je modernizam . . . na razmeđi vijekova, branila jedino . . . umjetnost.
Taj krik protiv beznadežnosti, očaja i samozaljubljenosti sabirao je u sebi jezik unutrašnjeg bića i bjekstva od objektivizacije i realnog svijeta u subjektivnu, iracionalnu . . . pa bogami čak i osećajnost. I svakako stvaralački individualizam.
Nasuprot . . . oholi duh politike plijenio je strast i misao, i intelektualno oduševljenje prema tiranskom i etnocentričnom.
Da li je upravo takva opredijeljenost prerasla u privlačnost prema autoritarnoj moći, tako jasno uočena kod Frojda koji je (oduševljen Austro-Ugarskom, zalagao se 1914, za kažnjavanje "drskih Srba"), a sveobuhvatno izražena kod Hajdegera?!
Ipak. Ovaj prominentni filosof 20. vijeka nije krio svoju privrženost nacizmu. Od 1931. drži propagandna predavanja širom Njemačke . . . koja je završavao obaveznim: „ Heil Hitler!“

Protestantska predodređenost i Kalvinovo izabraništvo , istovremeno utemeljuju put svetom sekularizmu.
Baš kao što su to učinili i francuski prosvetitelji (Volter i Turgo), ubijeđeni da progres počiva na ljudskom umu i da samo on, a ne istina hrišćanstva, jeste osnova boljeg i budućeg društva. Prosvetitelji, poput sveštenika Malthusa, čak imaju rešenje da se prenaseljeni svijet svede „razumnoj demografiji“ uz pomoć metoda u koje spadaju . . . glad, kuga i rat.

 (Tomas Maltus, Esej o principu populacije).

Šta je u stvari obećavala ova brutalna utopija i šta su bile njene posljedice . . . Tokvil je jasno definisao:
"Ovaj strastveni idealizam postajao je zapravo nova religija.Vjerske institucije i cijeli državni sistem bačeni su u isti kotao pretapanja, a rezultat toga postali su potpuno zbunjeni ljudi."

 (Alexis de Tocqueville).



Posledično, evropocentrični svijet se kretao ka novoj utopijskoj ideji, arijevcima i novom čovjeku i ko zna kojoj po redu reformaciji . . . i naravno zagubivši hrišćansku filosofiju života.
Zaokupljeni novim čitanjem hrišćanstva, pa tako i temom o Isusu istorije i Isusu vjere . . . njemački filosofi i teolozi se posvećenički vraćaju djelima "obrazovanog filistra" iz 19. vijeka , Štrausa (David Friedrich Strauss) koji je hrišćanskom svijetu poručivao :

 "Rezultatima dosadašnjih istraživanja, kako se čini, uništen je najveći i najvažniji dio onoga što hrišćanin veruje o svom Isusu, uskraćena su mu sva ohrabrenja koja crpe iz toga vjerovanja, oduzete su mu sve utjehe".

U 20. vijeku mjesto korifeja i arbitra rekonstruisane Biblije . . . i znalca koji je presudno uticao na „američku hršićansku misao“ zadobiće njemački protestant Bultman.
(Rudolf Bultmann), teolog i istraživač Biblije.

Uoči Drugog svjetskog rata ne samo da se teoretičari hrišćanstva nisu zanimali zavjetnom idejom o svetinji života . . . već su svu svoju erudiciju uložili poput Bultmana . . . u opsesivno "demitologizovanje" Biblije.
 Naučni svijet opsjednut modom rekonstruisanja i demitologizovanja hrišćanstva baš zato i nije mario za smisao , dar, svrhu i tajnu života.
Tek ne za ideje sv. Jovana Zlatoustog (oko 350-407) koji biće i svijet nije sagledavao kao pojave prepuštene slučaju ("Reći da je sve što postoji nastalo iz postojeće materije i ne priznavati da je Tvorac sve tvari stvorio ni iz čega znak je krajnje umne poremećenosti").

Pa . . . možda je to i bio razlog što su nihilizam nadsvodili trijumfalizam i pragmatizam.

[Orhana1]

Transformacija ideje da Bog nije svemoguć    .   .   .   oformila je kulturu genocida. Tako je 26. aprila 1937. njemačka legija Kondor uništila Gerniku, špansko selo u Baskiji koje nije imalo nikakav vojni značaj. A potom su nacisti (14. maja 1940), posvećeni istoj ideji, zasuli Roterdam sa 97 tona bombi.

Ničeov svijet "smrti Boga" učinio je i korak dalje: poništio ograničenje dopuštenosti na štetu korisnosti (v. 1Kor. 10,23).
 
Privlačnost destrukcije glavna je odlika civilizacije u kojoj čovjek smije da učini šta je naumio. I stvarno, bombarder sa smrtonosnim tovarom ("čiji rezultat prevazilazi sva očekivanja", kako je glasila šifrovana poruka Trumanu na konferenciji u Potsdamu) bio je spreman da potvrdi čovjekobožnu moć.
Šestog avgusta 1945. prva američka atomska bomba (nosila je naziv "Mališan") bačena je na Hirošimu, grad i luku u Japanu. Temperatura u epicentru iznosila je 6.000 stepeni. U ovoj demonstraciji svemoći 85.000 stanovnika je sprženo, 14.000 nestalo, a naknadno pomrlo 20.000 od radioaktivnog zračenja.
Tri dana kasnije zločin se ponovio: 9. avgusta 1945. druga atomska bomba (nosila je naziv "Debeljko") sručila se na Nagasaki, trgovačku i ratnu japansku luku: poginulo je 36.000 stanovnika, a ranjeno 40.000, porušeno u trenutku eksplozije 1.326, a u požaru poslije eksplozije izgorjelo 18.408 zgrada.



Manifestacija "ponovnog rođenja" u nesputanoj slobodi i sablasni humanizam definitivno su finalizovali uspostavljenu ideologiju građanske vrline. U stvari   .   .   .  nova dogma se rađala na razvalinama gorčine i pepela, pa se posthitlerovska civilizacija pretvarala u "socijalnu patologiju našeg vremena"
                                                                                (Jessika Gress-Wright).

Tačnije, patologija posthrišćanskog i posthumanističkog ideala javila se svijetu kao sinonim građanske etike. Istovremeno   .   .   .   u Americi je obnovljen spor između Isusa vjere i Isusa istorije, ne bi li se sekularna blagodat potvrdila mnoštvom sektaških zajednica i vjerom u kvazimistične građanske kultove.
Naprosto   .   .   . 
 

"Na čuvenoj pijaci ideja, gdje su sve ideje ravnopravne i gdje ne smije biti nikakvih procjena, a samim tim ni vrijednosti,neke su ideje jednostavno isključene (poput hrišćanske filosofije života) i teško onima koji se za njih zalažu"

                                                                                     (Page Smith).


Povratak autentičnom hrišćanstvu (na šta je nekada pozivao i Erazmo Roterdamski "protivnik korupcije u Rimskoj crkvi i sujeverja") Zapad je davno napustio u ime civilizacijske površnosti. Ali, tek je u savremenosti socijalnog darvinizma, otkrivši strast politike kao fundus animae   .   .   .   humanizam zamijenio prosvećenim imperijalizmom. Posljedično, novoizabraništvo se rodilo na Novom kontinentu.

Amerikanci su kulturni sekularizam pokušali da utope u novo hrišćanstvo   .   .   .   da pomire "američki san" i vjeru u Ameriku kao preobraženo izabraništvo.
 Bez izvorno-hrišćanske etike, novo hrišćanstvo je postalo paravan za autoritarnu demokratiju koja je propovijedala o Amerikancima kao izabranom, zavjetnom narodu.
Dabome, zemlja u kojoj živi izabrani narod je "novi raj", u kome napredak uspostavlja dobrotu, a preduzetništvo savjest. Uvjeren u individualni i kolektivni mesijanizam Džordž Buš (stariji) 1992. godine je, urbi et orbi, razglasio da su "Amerikanci dobar narod", što valjda druge, ako i nije svrstavalo u nižu lošu kategoriju naroda   .   .   .  jeste upućivalo na jedini primjereni putokaz.
Istoznačno, Amerika se predstavlja za novi Hanan, čemu treba zahvaliti ispravnoj politici, odnosno, ekonomskoj koristi.
Ali, američki mesijanizam se nije zadovoljio jedino propagiranjem posebništva   .   .   .  već je pokušao da društveni poredak (demokratiju) uspostavi kao novu religiju. Sveta američka demokratija je, otuda, forsirala ideju "Novog doba" kao okultne pojave, slobodnog seksualnog "životnog stila", kao magijsku privlačnost, ljudska prava kao svetu tajnu, a univerzalni, militantni politički intervencionizam   .   .   .   kao obrednu radnju zarad odbrane od sile zla.
 
Tako je Amerika počela da prepoznaje neprijatelje svuda i u svima koji su odbili da potčine svoje interese američkim nacionalnim interesima (Sirija, Iran, Koreja)   .   .   .   dok je u svom odgajalištu - kako bi pridobijala javno mnenje - forsirala politički populizam, pothranjivan magijom i seksom.
Doprinos stepenu institucionalizovanja novih vrijednosti dali su univerziteti, industrija i mediji.

Razumije se   .   .   .    američka propaganda novog doba   .   .   .  novog čovjeka i novog poretka nije uspijevala u namjeri da svijet usvoji novi mesijanizam za opšteprihvatljivo načelo.
Štaviše, kritičari sekularizovane demokratije, selektivne pravdoljubivosti i pohlepne magije pokazivali su da prosvijećeni apsolutizam mesijanske nacije , nema ništa zajedničko sa hrišćanstvom. Sa druge strane, to je i razlog što su novo hrišćanstvo američkog liberalnog kapitalizma kritičari sasvim opravdano   .   .   .  i jasno mogli da prepoznaju kao    .   .   .  neopaganizam.
Bio je to odlučan znak da kvazihrišćanska, evro-atlantska despotija posveti posebnu pažnju medijima, pretvarajući ih u nove kultne centre.

Informativni centri slični su sjedištima mitraizmičkih rituala   .   .   .   (Mitra je ratnik koji će uništiti sve demone, a priziva se kao Sol invictus  -  uz pomoć odabranih otaca, Patres Sacrorum), ili Jupiterovim svetilištima (pošto je samo jedno vrhovno božanstvo: širećeg    .   .   .  OrNtiz Mahtgiz, koje donosi pobjedu  - Luppiter Victor).

Sredstva informisanja su pretvorena u sredstva obmane: Amerikanci su se tog načela falsifikovane demokratije držali i u Zalivskom ratu (montirana priča o ugrožavanju Kuvajta), i u ratu protiv Srba (montirana priča o ugroženosti Šiptara), ili Iračana (montirana priča o oružju za masovno uništenje).
Nesumnjivo, medijska satanizacija je najnoviji izum američke kulture genocida, i to je jedini razlog što su mediji postali privilegovane, kontrolisane i usmjeravane institucije.

Preciznije   .   .   .   "mediji zaista raspolažu silom", jer organizuju virtuelnu stvarnost "kao stvarnost u našim glavama"

                                                                                      (Peter Sloterdijk).

[Orhana1]

Da bi se savršenstvo ostvarilo na Zemlji   .   .   .   potreban je narod i to izabran narod koji će poslije svih civilizacijskih grešaka biti u stanju da ispuni nade čovječanstva.
Izgleda da sekularizovani posvećenici nisu u odstupanju od Hristovih tablica života uočavali ključni problem sunovrata globalne hrišćanske zajednice , već su na protiv   .   .   .  u hrišćanstvu prepoznavali prepreku za ostvarenje "novog raja".
Američki se eksperiment  na taj način sveo na reformisanje hrišćanstva u okvire sektaškog misticizma odnosno slobode   .   .   .  da svako po svom religijskom osjećanju gradi vjersku zajednicu.

Američka masonska škola ističe da Svemogući živi u srcu svakog i "ljude treba podsticati da se pomire sa Bogom".
U tako sektama razuđenom i isključivom društvu  postignuto je prema Šeferu "relativizovanje svih veroispovesti" (Frank Schaeffer).
Pa se izgleda tvorac prihvatljivog hrišćanstva preselio iz crkve u politiku i ekonomiju. I više od toga  -  katoličko-protestantska zajednica  reformisana sekularizmom udružila se sa prosvijećenim sektašima u propagiranju američke naddržave čije se izabraništvo, bez obzira na moguće padove, nikako ne može dovesti u pitanje.
U samozaljubljenom ključu treba razumjeti i mesijanski optimizam Bila Klintona na inauguraciji za predsjednika 1993. ("Sve što u Americi nije u redu može izliječiti onaj dio Amerike sa kojim je sve u redu").
Po svemu sudeći   .   .   .  svoj mesijanski optimizam Bil Klinton gradi na energiji koja mu je prenijeta sa Džefersonove Biblije "na kojoj se zaklinju novoizabrani američki predsednici".
Činjenica da se ova autorska Biblija zapravo knjiga Tomasa Džefersona  pod naslovom: "The Life and Morals od Jezus of Nazareth"   .   .   .  čuva u Velikoj masonskoj loži u Vašingtonu  -  treba valjda da nas nepobitno utvrdi u znanju i istini :
 Isus "nije uspio", masoni hoće ?!.
Za novo, prihvatljivo hrišćanstvo u Americi je najzaslužniji "Jezus seminar". Njegovi osnivači (1985) članovi i sljedbenici su se stvarno trudili da nam objelodane istinu o realnom Isusu. Osnovni zadatak ove grupe je da   .   .   .   destruira crkvu, uz pomoć Fankovog i Huverovog djela pod nazivom "Pet jevanđelja" (Robert W. Funk - Roy W. Hoover: "The Five Gospels: the search for the Authentic Words of Jezus")  -  iako je sveti Kiprijan Aleksandrijski još 251. godine upozoravao interpretatore biblijskog teksta: "Kome Crkva nije majka, Bog mu nije otac".

Američki znalci rekonstrukcije Biblije sačinili su i nove prevode jevanđelja (priključujući im i "Tomino jevanđelje") ne bi li se tako približili više istorijskom, a manje Isusu vjere.
 Po takvom učinku su njihovi prevodi, bar oni tako misle, vrjedniji od crkvenih prevoda, a bliži stvarnoj istorijskoj istini.
Njihov napor najilustrativnije svjedoči 41. stih iz Prve glave Jevanđelja po Marku   .   .   .   koji prema Jezus-znalcima treba da glasi: "Okej, očisti se".
Utoliko je odbranjena istorijska istina   .   .   .  pošto je molbi gubavca da mu se smiluje ("ako hoćeš, možeš me očistiti") Hristos odgovorio riječima (pružajući mu ruku): "Hoću, očisti se". Isto tako, u ime rekonstruisane istine Jezus-znalci će optužiti apostola Pavla za "distorziju Hristovog pokreta" jer ovaj nije ni "poznavao istorijskog Isusa".

Razumljivo   .   .   .   nemajući potrebu da tumačenje svedu, na primjer, na komentarisanje o skrivenom Bogu (Deus absconditus) ili o jeziku duše koji Toma Akvinski razumije kao istinu odgovaranja od glasa , odnosno podudaranja predmeta i uma (vertias est adaequatio rei et intellectus) - Jezuit seminaristi se isključivo bave "Tominim jevanđeljem" pošto četiri kanonska jevanđelja ne prenose istinu.
U stvari   .   .   .  ovaj kultni američki centar za istinu o hrišćanstvu (te je Biblija "Jezus seminara" upravo knjiga "Pet jevanđelja") uzima "Tomino jevanđelje" za paradigmu istine - iako je ono nastalo poslije pisanja četiri kanonska jevanđelja, a do nas je došlo preko koptskog prepisa iz 4. vijeka.
Američki sektaški mesijanizam je uspješno sproveo "relativizovanje svih vjeroispovijesti" jedino iz razloga stvaranja američkog hrišćanstva.
Tako je i nastao klon Jezus seminarista direktno preseljen u američku političku praksu koja nema ničeg zajedničkog sa tablicama života Isusa Hristosa. Zar u današnjem svijetu - pitajmo se - politika nije uspjela da postane premoćna društvena doktrina   .   .   .   oslobođena svake vrline   .   .   .  pa i pravednosti u ime virtuelne nove stvarnosti!?

Dirigovane   .   .   .   besprizorna profitokratija i lupeška bankokratija uspostavile su vrlinu "predrasuda o časti". Postojeći svijet je prema utopiji Zapadnog  posthrišćanskog hegemona  trebalo permanentno reformisati.
Nada u progres postala je mantra nove dogme koja je sva načela moralne filosofije gurnula u sjenku. Politički je licemjer u slobodu upisivao jecaje (od Vijetnama do Iraka), u mir humanitarni rat (od Nikaaragve do Srbije), a u demokratiju militantni humanizam (od Čilea do Somalije).


Tačnije   .   .   .   "društvo nije proširilo individualne slobode, već svoju kontrolu nad individuom"

                                                                                                           (Herbert Markuze).

[Orhana1]

Glavna krilatica evroameričkih globalista  -  tranzicija  -  žižna je tačka ove antihrišćanske ideologije.

 Za politički podobne i rasistički upotrebljive već je nagrada za ulazak u EU činjenica   .   .   . da su ubilježeni za kandidate. Ali i za njih   .   .   .  kao i one ta listi čekanja zbog svoje nekooperativnosti tranzicija predstavlja dug proces  nepredvidivog trajanja u kom intervalu se završavaju u satelitskim državama privatizacija, bankokratija, bespravna otimačina nacionalnih dobara, potpuna kontrola svih institucija, ponižavanje prosvete, zdravstva i sudstva i mediokritetska hipnotizacija naroda iz kolone odnosno reda za ulazak u raj EU i pristup zemljama pravde, harmonije i ekonomskog prosperiteta.
 Za države i narode koji nisu doživjeli američko ideološko prosvjetljenje nema nade   .   .   .  za njih je zatvoren ulazak u društvo odabranih   .   .   .  od njih se humana globalistička Evropa brani sanitarnim kordonima.
 
Jednostavno   .   .   .  iskorak iz pakla u raj moguć je samo uz pomoć tranzicione inicijacije. Tako preobraženi i preobraćeni   .   .   .  šengen Evropljani stiču nova intelektualna, vjerska, seksualna i politička iskustva. I stiču znanja o novom vrijednosnom sistemu odbacuju staro i oblačući novo ruho   .   .   .   uče se ratu za mir, patriotizmu kao učešću u preventivnoj agresiji i vjeri koja ne zna ko joj je bog    .   .   .  ali zna ko su činioci osovine zla, to jest satanina djeca.

Doduše   .   .   .  bar to pokazuje srpski ogled.Odabrani kandidati treba da se dodvore, zasluže svoj budući novi identitet i zatraže izvinjenje za svoju nespremnost.

Srbi   .   .   .  nad kojima je tri puta izvršen genocid u dvadesetom vijeku, ne umiju da nađu protežere koji bi ih priveli Velikom Majstoru (Velikom Bratu) kome bi priznali svoju krivicu : za etničko čišćenje nad njima u Hrvatskoj 1991-95; za prećutkivanje iseljavanja 100.000 svojih sunarodnika iz Istočne Bosne do 1990; za ljudska prava koja su neumjereno davali manjinama   .   .   .  a posebno zbog preuranjenih prava ženama (koje su pravo glasa stekle u Belgiji 1948, u Švajcarskoj 1971); zato što su privoljeli NATO da   .   .   .   samo u periodu od 30. avgusta do 13. septembra 1995  izvrši 3.300 borbenih letova na Republiku Srpsku i izbaci na nju  .   .   .  protivno zabrani vođenja rata nedopuštenim raketama  oko   .   .   .  5.000 tona ubojitih sredstava, od toga i projektile sa osiromašenim uranijumom; zato što poštuju međunarodno pravo  .   .   .   a to znači i suverenost i teritorijalnu cjelovitost svoje zemlje; zato što su ucijenili NATO da na njih 1999 izruči 9 tona nuklearnog otpada i 5.000 zrna sa osiromašenim uranijumom (U-238) kao i neutvrđen broj projektila sa bojevim glavama ispunjenim radioaktivnim materijalom nepoznatog porijekla; zato što smatraju da su Kosovo i Metohija njihova sveta zemlja jedino iz razloga što na teritoriji od 11.000 kvadratnih kilometara imaju oko 1.300 sakralnih objekata i pravoslavnu episkopiju staru 1080. godina.

To su i razlozi zbog kojih Srbi nisu razumjeli suštinu antihrišćanskog pokreta evroatlantskih integracija i što su zapadali iz greške u grešku.
 Utoliko je svaki pokušaj indukovanog pragmatizma samo pojačavao njihovu odgovornost. Pokušaj smanjivanja antipodnih razlika sa anticivilizacijskom pojavom globalista   .   .   .  se u stvari pretvorio u nastavak tenzije i satanizacije srpskog naroda, pa je otuda potpuno pogrešno zalaganje za prihvatanje "humanističkog lica"  američkog hegemona ili razumijevanje njegove patobiografije kao istorijske neminovnosti.

Srbi ne mogu da očekuju povoljan istorijski ishod  .   .   .  pristajući na laž u odnosima sa evroameričkom imperijom i zato političari čine istorijsku grešku : kada pristaju na stavljanje embarga na istinu, kada pristaju na slobodno kretanje NATO snaga na teritoriji koju su te snage bombardovale 78 dana i noći, kada povlače tužbe protiv svih učesnika u genocidu nad srpskim narodom na kraju 20. vijeka, kada vlast u Beogradu pretvara građane u doušnike, uvodeći od 5. maja 2006. telefon 9191 za izdaju generala Mladića, ili kad pravno ruglo 20. vijeka   .   .   .  Tribunal u Hagu   .   .   .  prihvataju za legalni i legitimni međunarodni sud. Sindrom ponavljanja greške uočavamo i u ćutanju koje je propratilo Ešdaunovu ideju za podizanje Memorijalnog centra u Prijedoru (kod rudnika Ljubije) da podsjeća na pobijene nesrbe ili kada se političari zalažu (poput Vuka Draškovića   .   .   .  tadašnjeg srpskog ministra inostranih poslova) da se za Srbiju na internetu prihvati domen "SS". Ova amaterska infantilnost i servilnost ne samo da prelazi preko činjenice da će svako elektronsko pretraživanje na adresi "SS" sem gestapovaca izlistati i Srbe - već pokušava da nas natovskim novogovorom ubijedi da domen "SS" u stvari označava skraćenicu Srbija Srbima" (!?). Zagovarati ovakvu opciju, u eri sračunate satanizacije srpskog naciona, mogu jedino politički prestupnici čija je karijera završena.

Ništa manja nije greška ni svojevremena odluka SANU da za zvanični jezik na svojim naučnim skupovima proglasi engleski, niti će takav stav bilo šta izmijeniti u odnosu antihrišćanske vojne demokratije prema Srbima. Na isti način   .   .   .  objavljivanje oglasa / konkursa u banjalučkim i beogradskim novinama na engleskom jeziku  .   .   .   sem podsmijeha ne sadrže niti i jedan razlog opravdanja. Koje to strane firme prate naše konkurse i ko je ozbiljan zainteresovan da posluje na okupiranoj teritoriji, ko uopšte u svijetu ima razloga da zna da se poslovni oglasi i konkursi objavljuju na engleskom u nekim balkanskim novinama?

Upravo obnarodovano bratimljenje savezne države Ilinois i Srbije (inicijatori guverner Rod Blagojević i predsednik Srbije Boris Tadić) dokaz su nedopustive političke neobaviještenosti. Bratimiti se sa državom u kojoj je  .   .   .  prije svega zaslugom guvernera Blagojevića, avgusta 2005. usvojen zakon kojim se reguliše program za osnovne i srednje škole (uvođenje lekcija o genocidu u Bosni, Ruandi, Ukrajini   .   .   .  i odobrenje dijela sredstava  države Ilinois za vojno finasiranje bombardovanja Srbije 1999. godine ) - može jedino neko ko je ne samo obolio od udvoričke psihologije  .   .   .  već i od istorijske neodgovornosti.

Ništa se ne postiže ni provincijalnom odlukom po kojoj će  .   .    .   svakog ponedjeljka, od početka oktobra 2006, "Politika" pokrenuti štampanje posebnog dodatka (izbor tekstova na engleskom jeziku veoma poznatog "The New York Times-a"), a tek ne popularnim izdanjem takozvane "Enciklopedije Britanike" koja se objavljuje u Čikagu od 1901. godine. U svojoj izdavačkoj istoriji list "Politika" ništa sramnije nije objavila od ovog primjera enciklopedijskog šunda  .   .   .  uključujući u ovo izdanje i odrednice koje su samo potpisivali nepoznati diletanti domaćeg porijekla. Primjeri nedopustivih materijalnih grešaka, izbor odrednica (nema pomena o Jasenovcu  .   .   .  ali zato ima o Šiptarima kao stanovnicima "srednje Evrope"), način zastupljenosti srpskih pisaca  -  validan su primjer kako ometeni u obrazovnom razvoju misle da mogu zadobiti neki poen kod američke hunte.

Ovaj slijed grešaka političkih konvertita jeste u duhu mediokritetske civilizacije   .   .   .  ali nije u duhu zdravorazumske logike.
Srbi su istorijski narod i oni na diktat politički razularene i post-humanističke ideologije ne treba da odgovaraju mjerom gluposti. Korisnost u politici se ne doseže pragmatizmom koji patologizira sopstveni narod   .    .    . niti lojalnošću koja uspostavlja embargo na istinu o stradanju sopstvenog naroda.
Ako se pak   .   .   .  na greškama uči onda treba očekivati  .   .   .  bar u Republici Srpskoj pristizanje političara koji će braniti i internacionalizovati istinu o 550.000 srpskih stradalnika u Bosni i Hercegovini (raseljeni, pobijeni, izgnani) i koji će, zahvaljujući takvoj istini   .   .   .   čuvati integritet Republike Srpske  -  koja je istorijska tvorevina   .   .   .  a ne američki tranzicioni poklon.



Razloge za satanizaciju Srba sagledavamo i u činjenici da oni posthumanističku eru nisu shvatili kao proces dehristijanizacije globalne hrišćanske zajednice. Nesporazum nije nastao u medijskom i već farsičnom optuživanju srpske populacije za poslednji bastion očuvanja komunističke ideologije   .   .   .  već zbog nespremnosti da se uključe u savremene integracije na antihrišćanskim i antihumanističkim načelima. Nijedan od jugoslovenskih naroda nije više postradao od komunizma negoli Srbi    .   .   . i za njih je zamjena jednog totalitarizma drugim bila neprihvatljiva   .   .   .  tek ne vladajuće geslo globalista u fazi postkomunizma : cilj opravdava sva sredstva.

Na srpsku inertnost i neodazivanje ovom neomakijavelističkom prizivu, evroamerička zajednica je odgovorila ekonomskom, političkom, medijskom, psihološkom i vojnom agresijom. Srbi su se uvjerili da prošlost sustiže sadašnjost ("Nasilje je duboko moralno" - Musolini), da je populizam drugo ime globalizma i da nove promjene bude stare mržnje (Vatikan, Berlin, London).

Ne manje  .   .   .   odbijanje američke mantre po kojoj se misli globalno a živi lokalno - za Srbe se pretvorilo u kataklizmično stradanje. Utoliko će paradigma najsavremenijeg srpskog stradanja biti paradigma    .   .   .  obličja takozvanog novog poretka svijeta.
Na isti način "rješavanje" srpskog pitanja u okviru Evropske unije (koja je svoj prvi rat vodila protiv ovog malobrojnog naroda, a bez daju je on ugrožavao) pokazaće buduće odlike i takozvanog   .   .   .   novog evropskog poretka.

Najzad   .   .   .   u ovom ogledu iz anatomije morala treba ukazati i na fenomen širenja ideološke virusologije, odnosno politiku mimezisa i pronijarstva. Savremenoj neonacističkoj srbofobiji Amerike pridružena je i tradicionalna srbofobija Velike Britanije i Njemačke  .   .   .  kao i marionetskih zemalja koje svoje interese mjere (i ostvaruju) upodobljavanjem ovim političkim autoritetima.

[Orhana1]

Nema sumnje da je sveukupna hrišćanske civilizacija danas na vrhuncu svoje krize   .  .  .  da je razupiru deklarativni demokratizam tj. „gmižući fašizam“ (Čomski),neohrišćanstvo,pseudomisticizam,lihvarski humanizam,hrišćanski fundamentalizam i istorijska anahronija.

Tu krizu samo u  prošlom vijeku  .  .  .   karakterišu genocidi nad Jermenima (1,5 miliona 1915),Grcima(500 000  1914 – 1945),Srbima(1,5 miliona u periodu 1941 – 1945) i   .  .  .  Jevrejima (6 miliona u 2. Svjetskom ratu).
U vremenu ove krize svojevremeno   .  .  .  rješava se takozvano“srpsko pitanje“ na isteku 20. i početku 21. vijeka.
Ali  .  .  .  kako se rješava  Srbi su izloženi ekonomskom,kulturološkom,biološkom,humanitarnom i medijskom genocidu  .  .  .  zarad profitokratije i evrokratije.

U ratu katolika iz Hrvatske i muslimana iz Bosne(protiv Srba 1991 – 1993) Srbima se uskraćuje pravo na samoopredjeljenje a negira im se i istorijsko postojanje u Hrvatskoj i BiH.
Pa ipak  .  .  .   srpsku populaciju (kao najbrojniju) na teritoriji Dalmacije svjedoči Franačka hronika još 822. godine   .  .  .  a kao jedinu na teritoriji Slavonije davni papa Pio  II ( na karti EUROPA ORIENTALE  1502 ).
Isto tako ne manje značajno je istaći da i u Bosni i Hercegovini(koju strane karte označavaju kao vojvodstvo Svetoga Save)živi srpski narod   .  .  .  katoličkog , muslimanskog i pravoslavnog obreda  .   .   .  a ovaj posljednji kao većinsko stanovništvo do 1967. godine.
Kada je Tito odobrio proglašenje muslimanske nacije 1967. godine i izjednačio vjersku konfesionalnost sa narodnom samobitnošću (tj. izjednačio vjerski i etnički princip)  .  .  .  svakome iole politički pismenom je bilo jasno da se otvara  .  .  .  Pandorina kutija.

Posljedično   .  .  .  Evropska zajednica i Ujedinjene nacije  koje sve više liče na Ligu naroda  .   .   .   kažnjavaju srpski narod  –  ne dozvoljavajući mu da po raspadu komunističke Jugoslavije na pominjanim teritorijama ostvari politički subjektivitet dvjema   .  .  .  u novim prilikama nastalim državama : to su Republika Srpska Krajina(u dijelovima Dalmacije,Hrvatske i Slavonije) i Republika Srpska (u dijelu Bosne i Hercegovine)

Podržavajući nekakvu hrvatsku državotvornost (koju Hrvatska stiče 1918. godine bez Dalmacije i Slavonije koje su u njenom sastavu tek od 1939. godine) ili recimo  .  .  . komunističku nacionalnu izmišljotinu (Tito je muslimanstvo pretvorio u nacionalni entitet  .  .  .  iako muslimani govore srpski,pišu ćirilicom i još uvijek na selu ne rade o pravoslavnim praznicima) novi hrišćanski poredak svijeta se zapravo predstavio u svoj svojoj anahroničnosti   .    .    .   kao srbofobični poredak neautentičnog hrišćanstva.

Štaviše  .  .  .  prvo „etničko čišćenje“ koje je Hrvatska izvršila 1991. godine u Slavoniji(i na toj teritoriji stvorila uslove za uskladištenje atomskog otpada  .  .  .  i time pridobila povjerenje nuklearnih zapadnih lobija a posebno njemačke državne administracije) – sredstva svjetskog informisanja pretvorila zapravo u optužbe protiv Srba za navodna etnička čišćenja u Hrvatskoj   .  .  .  a potom i u Bosni.

Zbog toga je trenutno teško odgovoriti    .   .   .  šta predstavlja izvjesnost srpskog naroda.On može jedino da se nada da će prevladati politička realnost i politička istina   .   .   .  i da će evroamerički humanistički ideal definitivno periferizirati recidive crne internacionale.


Uostalom  .  .  . dozvoljenom anihilacijom Srba , Evropa bi pokazala da je samo u 20. vijeku sem antiindividualnog komunizma i totalitarnog nacizma   .  .  .  iznjederila i agresivni neomerkantilizam.Nažalost  .  .  .  političku opsjednutost crnom internacionalom nisu izbjegli ni evropski intelektualci.
Francuski udžbenik istorije za  4.razred gimnazije Pjera Milza  i  Serža Berštajna   .   .   .  izlaže srpski narod rasnoj diskriminaciji , optužujući Srbe za fenomen „etničkog čišćenja“ a SANU za ideologiju stvaranja „Velike Srbije“.

Medijskom satanizacijom Srba   .   .   .  tzv. Mala familija zapravo sprovodi u djelo proces preimenovanja istorijskog krivca   .   .   .  pokušavajući zaštititi autoritete politički istrošene Evrope.I još nešto  .   .   .  satanizacijom Srba periferizira se ksenofobičnost hrvatske rasne politike(nisu li se Italijani , zabrinuti nad sudbinom u Dalmaciji baš zato i branili izrekom : Scalvi sempre , Servi forse , Croati mai ) poništava odgovornost evroameričke politike što Hrvati nisu prošli kroz proces denacifikacije(s obzirom na to da nas na bestijalije hrvatske ustaške vojske 1941 – 1945. opominju zvjerstva počinjena između ostalog   .  .  .  i u logoru Jasenovac  –  u ratu  1991. razorenom spomen parku).
Do denacifikacije nije došlo   .  .  .  iako nas opominje zastrašujući opis 20 kilograma srpskih očiju koje Kurcio Malaparte opisuje u posudi što je stajala u kabinetu Ante Pavelića.
Najzad   .  .  .  poništava se klerokratski ekspanzionizam sadašnje hrvatske politike koju je u Evropu uveo komunistički general Tuđman   .   .   .  a sve to u formi odbrane „demokracije“ od boljševizma  –  kako je to opisao (1939) a potom i sprovodio njegov uzor Ante Pavelić primjenom državnog terora nad Srbima.

[Orhana1]

Natoevropski eksperiment je odmah to definišimo    .   .   .   Evropu „oslobodio“ čežnje za jednakošću   .   .   .  slobodom i bratstvom  -  utapanjem u američku imperiju što je i bila davnašnja želja  pape Pija XII.


Utoliko je izazvana kriza na centralnom Balkanu omogućila NATO alijansi da u postkomunističkoj evropskoj eri   .  .  .  u potpunosti definiše svoj politički cilj.Put na istok se otvara dominacijom nad Evropom   .   .   .  koju Zbignjev Bžežinski (Rokfelerov naručeni politički pisac i mislilac) naziva „protektoratom Amerike“.
U tom smislu nije bilo neočekivano što se kriza prenijela na bliski (Izrael – Palestina) i dalji istok (Afganistan)   .   .   .  pošto američki NATO stratezi planetarnu moć vide u kontroli Evroazije.
„Ko vlada Evroazijom vlada svijetom“   .   .   .  bilo je političko uvjerenje Hitlera i Staljina i to uvjerenje je danas uveliko aktuelizovano.To i jeste razlog     .   .   .  što su Amerikanci nametnuli proširivanje prava atlanskog saveza , na trusno azijsko područje.

Ne znači li to   .   .   .  da je „Pakt sjevernog Atlantika“(NATO) najavljen Deklaracijom o „Izgradnji mira“ 14. Januara 1948. a ozvaničen ugovorom u Vašingtonu 4. Aprila 1949. godine    .   .   .  zapravo i osnovan podobno dugoročnim ciljevima američke politike.
Zato je i bilo moguće da    .   .   .   poslije pada sovjetske crvene imperije NATO ne bude dekomponovan već prekomponovan    .   .   .  da pređe iz defanzivne u ofanzivnu fazu djelovanja.
Avantura na Balkanu i rat protiv Srba    .   .   .  epizodna etapa prema zacrtanom planu.Uspostaviti kontrolu nad Evroazijom kao kičmom planetarne političke moći.Najnoviji događaji u Afganistanu (kao odredištu za kontrolu Rusije,Indije i Kine)najavljuju da rat civilizacija   -  shodno političkim planerima i naručenim intelektualcima    .   .   .  kakvi su Zbignjev Bžežinski i Samjuel Hantington.

Privreženici humanističkog ideala definitivno su poraženi 1. Oktobra 1990. godine kada će američki predsjednik Džordž Buš u organizaciji Ujedinjenih nacija najaviti „Novi svjetski poredak duge ere mira“ (!)   .   .   .  suočeni sa idejom američkog trijumfalizma da umjesto susreta civilizacija  u uslovima arhiviranog komunističkog totalitarizma   .   .   .  krene u izgrađivanje „novog“ poretka svijeta.
Da je željeni cilj zarobljen željenim sredstvima   .   .   .  objelodanilo je bombardovanje tadašnje suverene Jugoslavije (Mart – Jun 1999.) koja nije bila u sukobu ni sa jednom članicom NATO alijanse.
Tačnije    .   .   .  prvi ratni pohod na jednu evropsku državu (25 200 borbenih letova , izručeno 25 000 tona eksploziva) poslije Drugog svjetskog rata istovremeno je predstavljao demonstraciju američke sile i uloge evropskog protektorata u podjeli moći i plijena.



Međutim   .   .   .  neusaglašenosti između evropskog i američkog partnera(superiorni uzima glavnicu  a inferiornim sleduje kamata , konstatacija je ekonomskih analitičara) prevazilazi se interesima političkog ekspanzionizma.
Ovaj model   .   .   .  globalisti su posudili od najstarijeg političkog autoriteta  hrišćanske zajednice   .   .   .  od rimskog prvosveštenika  što je zapravo i uslovilo rimokatolički politički recidiv.
Naime, uticaj istrošene vatikanske ideologije   .   .   .   mogao se još uvijek iskoristiti   .   .   .  prije svega u istorijskom političkom obračunu  sa komunizmom (sa tim namjerama su u stvari pape i sačinile konkordate sa   .   .   .  Hitlerom i Reganom).

Uostalom daleko prije atlantokratije papa je osnovao internacionalnu tajnu organizaciju „Intermarijum“ koja je  planirala uspostavu „podunavske katoličke federacije“ između kapitalističke Njemačke i komunističke Rusije.
Papa Pije XII je najzaslužniji za revitalizaciju ove organizacije    .   .   .  koja će od 1947. godine prerasti u antikomunističku Kontinentalnu uniju sa sjedištem u Španiji.
Posebnu ulogu u razvoju ove tajne organizacije imao je Ferenc Vajta (studirao na Sorboni 1930.)inače član lože Grand Oriente    .   .   .  koji je zapravo i omogućio da „Intermarijum“ preraste u Kontinentalnu uniju.

Sadašnji  papa je pažljivo odabran ne samo zato što su pape uvijek „bile na strani kolonijalne oligarhije“   .   .   .  već mnogo više zbog njegovog globalističkog usmjerenja.
I  Jovan Pavle II  došao je na čelo rimokatoličkog centra zahvaljujući isključivo „novoj“ politici.U njegovom usponu zasluge su imale organizacije  Opus Dei  (osnovan 1928. godine kao tajno katoličko društvo    .   .   .  koje je sačinjavala većina Frankovih ministara) i Malteški vitezovi (ekspozitura CIA –e), statusni posmatrači pri OUN.
Tajno društvo Opus Dei preraslo u „sekularni institut“   .   .   .  imalo je iste zadatke kao i „Intermarijum“ što je zapravo odlika i organizacije Pax Christi.

Sve tri organizacije čuvaju sveti cilj(papski korporativizam , prozelitizam , ekumenizam i ekspanzionizam) dok se jedino mijenjaju neprijatelji    .   .   .  shodno vremenu djelovanja.