Zvono često ima ulogu posrednika, glasnika, a zvonjenje predstavlja jedan poseban jezik.
Njima su najavljivani događaji od značaja za društvo bilo da se radi o objavljivanju krunisanja kralja Dušana u cara u tvrđavi Kale u Skopju ili o slavljenju povratka Kristofera Kolumba sa prvog putešestvija u luci Palos de la Frontera u jugozapadnoj Španiji ili o najavi početka pokolja katolika nad protenstantskim reformatorima sa crkve Sen Žermen L'Okseroatokom Vartolomejske noći u Parizu. Primjera je bezbroj.
Jedno je sigurno - zvona su označavala i širila ljudsku nadu, vjeru, slavu i bol. Kao znak za uzbunu ili za pobunu, za slavlje ili za tugovanje.
Smatra se da papa Grgur Veliki (540 - 604. god), rimski episkop, kod nas poznatiji kao sveti Grigorije Dvojeslov prvi pominje zvona oko 585. godine, ali je njihovu primjenu zvanično utemeljio papa Sabinije (604 - 606. god).
Mletački dužd Orso Drugi Partecipacijo obilježio je svoju vladavinu u borbi sa saracenskim i slovenskim piratima u Jadranskom moru. U tome mu je bila neophodna pomoć Vizantije te, u sklopu politike dobrih odnosa sa Carigradom, on, u drugoj polovini 9. vijeka, caru Vasiliju Prvom, zvanom Makedonac, šalje 12 zvona za crkvu Aja Sofija.
U našu zemlju zvona dolaze iz Vizantije, a u žitijima kralja Milutina i žitijima Stefana Dečanskog (1321 - 1331. god), djelima zrelog perioda srpske književne biografije, prvi put se pominju "dobroglasna zvona".
Za zvona prelomni trenutak se dešava padom Drugog Rima, Konstantinovog grada. Sultan Mehmed Drugi Osvajač je nakon osvajanja Carigrada 1453. godine dozvolio hrišćanima da se mole u svojim crkvama koje nisu pretvorene u džamije, ali im nije bila dozvoljena upotreba zvona i izgradnja novih hramova. Tako je zvono i zvanično "ukinuto" na našim prostorima.
Zatim, jedne vatrene julske noći 1456. godine isti Osvajač oprobava svoju ratnu sreću nad Beogradom. Okupivši ogromnu vojsku, dugo drži opsadu oko grada. Odbranu grada predvode, u narodnoj pjesmi opjevani, Sibinjanin Janko (Janoš Hudanji), vojvoda Transilvanije i regent Ugarske, Đurađ Branković, srpski despot, Mihalj Silađi, kapetan Beograda, i Jovan Kapistran (Đovani da Kapistrano), franjevac, teolog, koji je poslije kanonizovan. U ključnom momentu bitke, turski janičar se pope na zidine sa sultanovim barjakom namjeravajući da ga postavi na najviše mjesto kako bi označio preuzimanje tvrđave i tursku pobjedu. Ali, hrišćanski vojnik, Titus Dugović, uhvati janičara i barjak i zajedno sa njim padne niz zidine i tako hrišćani odbraniše Beograd.
Papa Kalist Treći, španskog porijekla iz porodice Bordžija i stric čuvenog renesansnog pape Alesandra Bordžije, izdaje edikt kojim dodaje praznik Preobraženja u liturgijski kalendar kao znak zahvalnosti braniocima Beograda i od tada sve do dana današnjeg crkvena zvona katoličkih crkava svakog dana u podne označavaju vrijeme za molitvu za branioce Beograda.
Period stabilizacije traje sve dok sultan Selim Prvi (Javuz Nepopustljivi) na samom kraju svoje vladavine, ogorčen i pun srdžbe zbog protjerivanja Mavara iz Španije, naređuje svom Piri Mehmed-paši "da sve crkve budu pretvorene u džamije, da se zabrani hrišćanima vršenje vjerskih obreda po bogomoljama i da budu pobijeni svi koji ne prime islam". Stavivši svoju glavu na kocku, Piri Mehemed-paša sakupi snagu da umoli sultana da primi predstavnike hrišćana zajedno sa carigradskim patrijarhom na čelu i da odustane od svoje namjere.
U to doba naš narod se sakuplja nad moštima svoga svetitelja Save, tražeći utjehu i lijek. Bojeći se da se sa toga mjesta ne digne pobuna protiv Turaka, Sinan-paša Beogradski je naredio da mošti Savine budu prenesene u Beograd i tu spaljene, na Vračaru, 27. aprila 1594. godine.
Jedrenskim mirom 1829. godine okončan je rusko-turski rat. Na osnovu tog mirovnog sporazuma Srbija je dobila hatišerif o samoupravi. Na svečanoj sjednici Skupštine u Kragujevcu, 25. januara 1830. godine, knez Miloš je objavio sultanov hatišerif. Iako na njemu nije pomenuto izričito, knez je hatišerif protumačuio u korist zvona, rekavši da neće više biti ometano praznovanje Božjih ugodnika i praznika, već će biti slobodno "i zvona k veleljeplju služenija na crkve postaviti", navodi Mihailo Gavrilović, srpski istoričar i diplomata.
Taj period, iako ispresijecan oslobodilačkim ratovima, označava polet našeg naroda u duhovnom, kulturnom, naučnom, ekonomskom, političkom i demografskom smislu. Ta, na neki način, renesansa počinje da se guši i rastura te da se drastično mijenja odnos prema zvonu, uglavnom pravoslavnih crkava stvaranjem fašističke NDH, da bi se proces nastavio u poslijeratnoj Jugslaviji. Proces prate obrnute pojave - moralno propadanje, zatvorena partijska kultura, naučno zaostajanje, politički militarizam i stravično demografsko opadanje.
Sav taj proces koji proživljavamo se najbolje vidi na primjeru izgradnje hrama svetog Save. Trista četrdeset godina nakon spaljivanja moštiju svetog Save izgradnja hrama je konačno započela septembra 1935. godine pa prekinuta napadom Njemačke na Kraljevinu Jugoslaviju, aprila 1941. Njemački okupator je koristio prostor unutar nedovršenog hrama kao parkiralište, a 1944. su ga za istu svrhu koristili partizani i Crvena armija. Kasnije su razna preduzeća koristila prostor kao magacin. Tek 1958. godine obnovljena je ideja o podizanju hrama. Nakon 88 ponovljenih molbi - i isto toliko odbijanja - dozvola za nastavak gradnje se dobija u ljeto 1984. te izgradnja počinje avgusta 1985. Konzorcijum za finansiranje izgradnje hrama svetog Save formira se 2001. godine na inicijativu tadašnjeg premijera Srbije dr Zorana Đinđića, uz blagoslov tadašnjeg patrijarha srpskog Pavla i pod pokroviteljstvom prestolonasljednika Aleksandra II Karađorđevića. Gradnja eksterijera se završava 2004. godine. Tako je po ko zna koji put zvuk zvona svojim putem došao do naroda oglašavajući se i šireći optimizam, nadu i vjeru u našim zemljama.