Neprevaziđeni majstor improvizacije koji je oduševljavao pozorišnu publiku, često stvarajući utisak da je sam čitavo pozorište, srpski glumac Zoran Radmilović umro je na današnji dan prije 25 godina.
Tim povodom predstavnici gradske opštine Vračar i Pozorišta "Atelje 212" u srijedu su postavili spomen-ploču na kući u kojoj je Radmilović živio sa svojom porodicom, u Mileševskoj ulici broj 38 u Beogradu.
Legenda za života, upamćen je po nizu briljantnih uloga poput kralja Ibija, Radovana III, Trigorina u "Galebu", Laze Kostića u "Santa Maria della Salute" i Molijera u istoimenom komadu Mihaila Bulgakova.
Po očevoj želji upisao je pravo u Beogradu, potom studirao i na Arhitektonskom i Filološkom fakultetu, uporedo je oprobao glumačke mogućnostu u KUD-u "Ivo Lola Ribar", potom upisao i postepeno apsolvirao glumu na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju.
Glumačku karijeru započeo je kao student 1960. godine u Beogradskom dramskom pozorištu, a 1964. godine je prešao u "Atelje 212".
Igrao je u mnogim filmovima i TV serijama između ostalih u filmovima "Čudna devojka" Jovana Živanovića, "Glineni golub" Svetomira - Tome Janića, "Ram za sliku moje drage" Mirze Idrizovića, "Srećna porodica" Gordana Mihića, "Maratonci trče počasni krug" Slobodana Šijana i "Priče iz radionice" Zdravka Šotre.
Sve te uloge ostale su u sjenci njegovog tumačenja kralja Ibija u predstavi "Ateljea 212" sa kojom je uspješno gostovao u Parizu, Moskvi, Njujorku, Veneciji, razotkrivajući izuzetnu glumačku nadarenost i sposobnost nevjerovatne improvizacije.
O tome koliko je fascinantan bio scenski, filmski i televizijski život Radmilovića pokazuje i činjenica da i današnje generacije rastu uz Radovana III, Ibija i Bilija Pitona.
Govorio je da je manje-više sve u životu komično i treba da bude komično, da sve "ima jednu divnu i neprekidnu komičnu nit koja se kroz sve naše postupke provlači, svakodnevno, kroz cijeli naš život".
"Čak i kad to nećemo, to dobija moć da postane još komičnije. Čak ni najozbiljnije razmišljanje ne vodi ničemu ako se ne zakiti nečim što je komično, što je ljupko...", rekao je jednom prilikom vrhunski komičar srpskog glumišta.
Radmilović je preminuo 21. jula 1985. godine u Beogradu, a njemu u čast od 1991. godine dodjeljuje se nagrada "Zoranov brk" najboljem glumcu na manifestaciji "Dani Zorana Radmilovića", koja se održava svake godine u njegovom rodnom Zaječaru.
Zalažem se za laž"
Izdavačka kuća "VBZ Beograd" krajem prošle godine objavila je knjigu o Zoranu Radmiloviću pod naslovom "Zalažem se za laž" koju je priredila kćerka ovog velikana Ana Radmilović.
Knjiga ima fragmentarnu strukturu sastavljenu od biografije Zorana Radmilovića, njegovih pjesama i priča, odlomaka iz dnevnika, pisama, intervjua, bilješki i zapisa, odnosno, cijeli jedan literarni svijet na osnovu kojeg možemo saznati za nepoznate unutrašnje svjetove velikog umjetnika. Ti svjetovi otkrivaju koliko je, u stvari, bila složena njegova umjetnička figura.
"Postoje tu dvije ličnosti, kao kod svakog glumca", kaže Radmilović u jednom intervjuu, "samo je kod mene to možda malo izraženije, ta neka pocepanost na dva dela ili više delova".
U intervjuu leksikonu, jednom od bisera knjige, čitaoci imaju priliku da upoznaju duhovitost potpuno drugačiju od one koju su viđali u slavnim predstavama.
Filmovi
- 1962 - Čudna devojka
- 1964 - Marš na Drinu
- 1964 - Pravo stanje stvari
- 1965 - Gorki deo reke
- 1966 - Glineni golub
- 1968 - Ram za sliku moje majke
- 1969 - Veliki dan
- 1971 - W.R. Misterije organizma
- 1978 - Paviljon 6
- 1978 - Pogled u noć
- 1979 - Radio Vihor zove Anđeliju
- 1979 - Usijanje
- 1980 - Majstori, majstori
- 1980 - Srećna porodica
- 1981 - Šesta brzina
- 1982 - Maratonci trče počasni krug
- 1983 - Šećerna vodica
- 1985 - Držanje za vazduh
- 1985 - Otac na službenom putu
- 1986 - Šmeker