U nedostatku kvalitetnog repertoara u bioskopima i najavi trećeg dijela vampirske sage o ljubavnom trouglu Bele, Edvarda i Džejkoba pod nazivom "Pomračenje", pogledali smo film vrlo slične tematike, ali neuporedivo kvalitetniji od navedene sage, švedski "Neka uđe onaj pravi" režisera Tomasa Alfredsona po istoimenom romanu i bestseleru Džon Ajvide Lindkvista.
Romantična, tinejdžerska i horor priča o ljubavi asocijalnog 12-godišnjeg dječaka Oskara, koji trpi nasilje školskih kolega, i djevojčice Eli, koja ima naviku da pije ljudsku krv i izlazi samo noću, smještena u Stokholm, sve je samo ne tipična holivudska priča o vampirima. Oskar većinu vremena provodi usamljen pred zgradom maštajući o osveti, ali kada sretne Eli, novopristiglu komšinicu, njihov život se mijenja. Sa mračnom atmosferom snježnog i tmurnog Stokholma, što odaje utisak hladnoće, otuđenim glavnim akterima, krvoprolićima kojeg ne oskudijeva, ovo je jedna savremena priča o odrastanju. Ako se izuzme činjenica da je Eli vampir, dobije se savremena priča o dvoje neshvaćene djece, dok je režiser jednostavnom naracijom i pitkim ritmom otvorio mnoga moralna pitanja, od nasilja, pedofilije, pa do pitanja prihvatanja različitosti. Samo su u pojedinim scenama korišteni efekti, ali je to zanemarivo u odnosu na ostatak filma. Posebno je kompleksan i zanimljiv odnos između Eli i njenog staratelja Hakana, a djeca u glavnim ulogama su sa minimalnim dijalozima i izraženim gestikulacijama briljantno odigrala svoje role i jedna su od jačih karika filma.
Bez prevelikih efekata i manipulacije, sa prefinjenom kamerom, inteligencijom i dobrom glumom je ispričana priča o savremenim temama i svakodnevnom životu. Ova vampirska bajka sa socijalnom temom, za razliku od sage sa početka teksta, "Neka uđe onaj pravi" ima u sebi magiju koju nijedan CGI ne može da zamijeni i zaslužuje najviše ocjene.