Postoji onoliko klasifikacija koliko ima ljudi. Za svakoga postoji ljestvica filmova koje biste svrstali u one „teško gledljive“.
Tu se ne radi o hororima koji bi vas istrzali, ovdje se radi o nezaboravnim scenama kod kojih je granica ukusa definitivno pomjerena. Po nekima tu definitivno spada film „Requiem for a dream“ ili Tarantinov „Clockwork Orange“, ali oni su ipak filmovi za 'široke mase'.
Svi će se složiti da su Japanci, ipak, najbolji u prelaženju granica dobrog ukusa, tabua, komercijalštine, „bolesnoće“... Jedan od režisera, kojeg ćemo definitivno spomenuti, jeste i Takashi Miiike – režiser koji je nezvanično i kralj „gore i snuff“ filmova. Ali, da ne bismo mnogo spominjali Japance koji su ipak majstori u miksanju i prelaženju tabua, bavićemo se i Amerikancima i Evropejcima čiji su naslovi, po našem zapadnjačkom poimanju, prešli granicu svakodnevne gledljivosti.
Oko kritičara umije da ima dvije strane medalje. Nekima će ovi filmovi biti samo jedna vrsta sedme umjetnosti koja vjerovatno ima svoju interpretaciju i motive, a nekima će ovo biti prosto previše. Prvi na listi su i filmovi iz našeg susjedstva, domaće kinematografije:
„Srpski film“ i „Život i smrt porno bande“
Oba ova filma pojavljuju se 2010. godine. „Srpski film“ je daleko profesionalnije odrađen film sa poznatim glumcima, dok je „Život i smrt porno bande“ bliže amaterskom filmu. Režiseri su pokušavali opravdati motive i činove unutar filmova na način da su ih pokušavali svrstati u socijalne drame unutar modernog društva i seksualnosti. Takođe unutar njih je težnja za preživljavanjem pod svaku cijenu.
Malo ko je pogledao navedene filmove, jer se u medijima čulo samo za nekrofiliju, mučenje i pedofiliju (Srpski film), zoofiliju, mučenje i čisti snuff (Život i smrt porno bande). Apsurd je što je potonji film dijelom finansirao grad Beograd, nakon što im je režiser Mladen Đorđević prodao priču da radi običan klasični horor.
Cannibal Holocaust
Ovaj film se pojavljuje 1980. godine i bio je pokretač i aleja „inspiracije“ iz koga su nastali mnogobrojni drugi filmovi, dosta komercijalniji, da ne kažemo gledljiviji. Njegov režiser je Ruggero Deodato, italijanski režiser koji je šokirao publiku scenama silovanja, mučenja i kanibalizma. Režiser je tako dobro i vjerodostojno prikazao neke scene, da je neposredno poslije snimanja bio uhapšen pod optužbom da je snimio snuff film (u kome su ubistva prava), te da su glumci mrtvi. Oslobođen je tek kada su se glumci pojavili u sudnici i svjedočili da je sve to bila gluma.
Film je zabranjen u Italiji te u 50-tak zemalja zbog prikaza ubijanja životinja. Cannibal Holocaust je ipak zadužio filmsku umjetnost kao rodonačelnik danas vrlo popularnog žanra found footage filmova, i priznajemo, mnogo je brutalniji i strašniji od njegovih nasljednika.
I na kraju, s pravom se ovaj film naziva „najozloglašeniji film svih vremena'.
Salo
Pier Paolo Pasolini je još jedan italijanski režiser koji se bacio na snimanje filma „pomaknute erotike“. Radnja filma se vrti oko četvorice fašističkih moćnika, koji za vrijeme Drugog svjetskog rata skupe grupicu tinejdžera, nad kojima se iživljavaju na svaki mogući način.
Dovoljno je reći da je inspiracija za ovaj film bila književnost Marquisa de Sadea, tj. djelo „120 dana sodome”. Režiser je svoje djelo opisivao kao veliku metaforu mnogočega, od kapitalizma do šovinizma, ali scene poput silovanja, mučenja i koprofagije (konzumiranje izmeta) ostaju da štrše kao subnadrealistički motivi za koje stoji upitnost potrebnosti.
Film je zabranjivan gotovo svugdje gdje se pokušao prikazati, ali je pojavom Interneta ponovno postao vrlo lako dostupan i zanimljiv svima onima kojima je Saw serijal samo komedija.
Men behind the Sun
Men behind the Sun je kineski film koji govori o strašnim i brutalnim eksperimentima koje su japanski vojnici radili nad sovjetskim i kineskim zatvorenicima za vrijeme Drugog svjetskog rata. Iako, svi filmovi sa ove liste imaju svoje istorijsko uporište, ovaj film ih i najdosljednije prati.
Stvarno je postojalo postrojenje Squadron 731, i tamo su se uistinu provodili eksperimenti poput seciranja živih ljudi ili ekstremne dekompresije. Ono što je stvarno šokantno je to što je režiser Tun Fei Mon za potrebe snimanja koristio prave mrtvace i dijelove njihovih tijela.
Visitor Q
Istina je da ne bi bilo u redu da zakinemo sve te silne evropske filmske „bolesnike“, jer kod Japanaca je svaki treći film čista perverzija. Takashi Miiika je režiser kod koga je granica daleko od nečega što bi trebalo biti tabu.
Fabula govori o jednoj apsolutno disfunkcionalnoj porodicu u koju zaluta nepozvani gost. Pod epitetom disfunkcionalnosti ne govorimo o tipičnoj alkoholičarskoj porodici, koja je stereotip naših prostora, ovdje je riječ o incestuozno-narkomansko-sadističko-koprofagijsko-nekrofiličnoj zajednici. Ma koliko ovaj film bio za mnoge stvar neukusa, definitivno je i najgledljiviji sa ove liste.
Begotten
„Beggoten“ je film sklopljen iz više od sata nadrealistične perverzije. U filmu je svaki minut groteska, a radnja zvuči malo „obično“ i za ovaj nivo perverzije pomalo trivijalno: rođenje i smrt Bogova. Za jedan minut filma, trebalo je i do 10 sati montaže. Film prati jeziva zvučna podloga, te ako želite da pogledate nešto što će vam se urezati u pamćenje, u negativnom pogledu, pogledajte nešto sa ove liste.
Najzanimljivije je to što sve ove filmove možete naći na youtube-u.