Već dugo vremena unatrag kada se prave kojekakve liste trenutno najboljih režisera nezaobilazno je ime Klinta Istvuda. Za širu publiku prva asocijacija na Istvuda su njegove uloge u (špageti) vesternima ili u serijalu Prljavi Hari. Oni koji intenzivnije prate film znaju da je Istvud već godinama jedan od najozbiljnih svjetskih reditelja, kako u Americi, tako i šire.
Istvud je jedna od najuniverzalnijih ličnosti sedme umjetnosti, jer u svojim filmovima on je reditelj, glumac producent, a manje je poznato da je često i autor filmske muzike. Na Istvuda je i primjenjiva stara izreka da su ''neki ljudi kao vino – što su stariji, to su sve bolji''. I zaista, Istvud pod stare dane pravi sve bolje filmove. Samim tim i očekivanja od njegovog novog filma Inviktus, koji se bavi ranim ''predsednikovanjem'' slavnog Nelsona Mendele, bila su velika.
Nakon 27 godina tamničenja Nelson Mendela, u svom narodu znan i kao Madiba, izlazi i zatvora. Nedugo potom, na prvim slobodnim izborima, na kojima je crna većina dobila pravo glasa, biva izabran za predsjednika Južnoafričke Republike. Crna većina tu pobjedu dočekuje sa oduševljenjem, kao definitivnu potvrdu slobode i prava, a bijela, donedavno vladajuća manjina sa strahom, jer pozicije koje su do juče imali nepovratno su izgubljene. Mendela, kao mudar državnik, čini sve da odagna takve strahove bijelaca i obuzda prirodnu želju svojih sunarodnika za revanšizmom. U svojoj službi zadržava sve bijelce koji žele da ostanu, a koji su, uglavnom, donedavno bili u službi sistema represije.
Međutim, simbol pomirenja postaje nacionalni ragbi tim, poznat kao ''Springbok'', koji je, kao i sam njegov naziv bio jedan od simbola rasne nejednakosti. U timu su svi igrači bijelci, sem jednog. Stoga većina crnačkog stanovništva želi ukidanje tog tima, ili bar promjenu imena. Međutim, Mendela odlučuje da timu da šansu da bude stožer međurasne tolerancije. U tome najveću pomoć ima od kapitena tima Fransoa Pinoara, koji potiče iz bogate bijele porodice koja je bila zagovornik aparthejda. No, stvari ne idu tako lako. Na početku tim izgleda vrlo traljavo, kao skup gubitnika i ređa same poraze. Ali čini se da su svi igrači itekako motivisani da naprave čudo na svjetskom prvenstvu, na kojem je upravo Južnoafrička Republika zemlja domaćin.
Priču o postepenom putu do pomirenja film pripovijeda na više nivoa, od kojih bi svaki mogao biti poseban film. Prva priča je ona o Nelsonu Mendeli i njegovoj mudroj i strpljivoj politici (njegovi privatni problemi su samo naznačeni). Druga priča je o igračima koji od gubitnika izrastaju u pobjednike, iako su samo tri-četiri igrača dobili nešto više prostora u priči. Treća priča je o agentima obezbjeđenja, koji su donedavno bili neprijatelji, a sada su prinuđeni da sarađuju i, malo-pomalo, grade mostove međusobnog povjerenja. Čini se da je ova priča možda bila i najzahvalnije štivo, pa je i najzanimljivija. Za razliku od nje ostale dvije priče, ona o porodici Pinoar i njihovim političkim stavovima, koji se reflektuju kroz odnose sa crnom sluškinjom, te ona o siromašnom crnom dječaku, nisu uspjele da izbjegnu patetiku. Čini se da su ove dvije epizode mogle biti izbjegnute, pa i izbačene iz filma, jer mu više štete, nego koriste.
Nelsona Mendelu utjelovio je jedan od najznačajnijih holivudskih glumaca današnjice – Morgan Frimen, navodno na insistiranje samog Mendele, sa kojim je lični prijatelj. Izgleda da Mendela ima njuh za kasting, jer je Friman pun pogodak. Čak je postiguta i sasvim zavidna fizička sličnost, a Friman je sjajno skinuo i Mendelin govor i gestikulaciju, pa je poništio ličnu harizmu, tako da često zaboravimo da gledamo Frimena, a ne samog Mendelu.
Frimen je ovom ulogom (s pravom) zaslužio još jednu nominaciju za Oskara. Svog jedinog Oskara do sada Frimen je osvojio upravo zahvaljujući saradnji sa Istvudom, za ulogu u filmu Djevojka od milion dolara. Ovo je treća njihova saradnja (prva je bio Neoprošteno, tako da se čini da njihova saradnja sama po sebi vuče nagrade Američke filmske akademije).
Frimen se ovaj put pojavljuje i u ulozi jednog od producenata filma i izgleda je upravo on ubijedio Istvuda da se prihvati režiju. Problem ove uloge je što je napisana pomalo plakatski, kao u propagandnim filmovima i djeluje nestvarno mudro i pozitivno, a gotovo svaka Mendelina rečenica zvuči kao neka parola, bez obzira na okolnosti u kojima je izgovorena.
Drugu glavnu ulogu – kapitena Springboka Fransoa Pinoara, tumači još jedna velika zvijezda – Met Dejmon, koji je za ovu ulogu nominovan za ''sporednog'' Oskara. I on se ozbiljno pripremao za ovu ulogu – trenirao ragbi i nabacio mišićnu masu, te uspio ostvariti solidnu ulogu, ali ostao u sjenci Frimena, možda i svjesno.
Ostali glumci nisu poznati i većinom su lokalni, dakle iz Južnoafričke Republike. Među njima vrijedi spomenuti Džulijana Luis Džonsa kao agenta obezbjeđenja i Patrika Listera kao Fransoinog oca.
Istvud se režijom počeo baviti još početkom 70-tih godina prošlog vijeka. Njegova prva rediteljska djela su bili mahom niskobudžetna ostvarenja – po žanru drame (debitantski Sviraj Misti za mene, Bronko Bili), krimići / trileri (među kojima su i neki nastavci serijala o Prljavom Hariju) ili vesterni slični onima u kojima je nastupao kao glumac. Određeni zaokret bio je film Ptica (Bird) – biografija džez muzičara Čarlija Bird Parkera, koga je igrao Forest Viteker, nagrađen za tu ulogu na festivalu u Kanu.
Satisfakciju u vidu nekoliko glavnih Oskara je dobio već za vestern-dramu Neoprošteno (Unforgiven), poslije čega je već mogao da snima šta hoće i da angažuje glumce koje hoće. Uslijedili su solidna, ali pomalo patetična krimi-drama Savršeni svijet (jedini film u kome je igrao, a nije bio glavna uloga), uspješna melodrama Mostovi okruga Medison i pristojan triler Apsolutna moć. U svim tim filmovima Istvud je igrao, a za partnere je imao najveća i najaktuelnija imena Holivuda.
Sjajnom krimi-dramom Mistična rijeka iz 2003. godine je osvojio nekoliko Oskara, ali ne i one glavne, koje osvaja već sa narednim filmom – sportskom dramom Djevojka od milion dolara (2004. godine). U 2006. godini gotovo istovremeno izbacuje dva filma – Zastave naših očeva i Pisma sa Ivo Džime, koji predstavljaju dva viđenja iste bitke, američku i japansku, koje mu u ovom drugom slučaju ponovo donosi pregršt nagrada i nominacija za Oskara.
I 2008. godine Istvud izbacuje dva veoma dobra i hvaljena filma – Grand Torino (u kojem je igrao glavnu ulogu) i Zamjena, kojima se ponovo našao u trci za Oskare, doduše ne u kategorijama za najbolji film i režiju.
Sve u svemu, Klint Istvud je svojim prethodnim filmovima visoko podigao ljestvicu. Nažalost, ovaj put nije uspio da je preskoči. Inviktus je solidan i gledljiv film, ali ne mnogo više od toga. Moguće je i da nas je Istvud malo ''razmazio''.