Prije devet godina indijski režiser Šekar Kapur je snimio film o engleskoj kraljici Elizabeti sa Kejt Blanšet u glavnoj ulozi, koja joj je donijela nominaciju za "Oskara". Film je raskošnom pričom i fotografijom donio pozitivne kritike. Danas je isti režiser, s istom glumicom snimio nastavak "Elizabeta: Zlatno doba", koji ni blizu ne zaslužuje hvalospjeve kao prethodni.
Film ima dvije paralelne priče, od kojih je bitnija ona u kojoj se Elizabeta sukobljava sa španskim kraljem Filipom Drugim, odnosno protestanti s katoličanstvom. Taj vjerski i politički sukob prožet trzavicama s unutrašnjim neprijateljima kulminira pomorskom bitkom koja je istorijski netačno prikazana, kao i još mnoštvo detalja u filmu. Druga priča, koja bi trebalo da je u drugom planu, a nije, je ljubav kraljice prema gusaru, koji se upušta u aferu s kraljičinom "pomoćnicom". Stvaranje ljubavnog trougla je previše razvučena faza filma koja ne pruža puno zanimljivih stvari.
Režiser je jedino ostao dosljedan sebi iz prethodnog filma vizuelno raskošnoj fotografiji i kiču koji se primijeti u svakom kadru, od scenografije do kostimografije i "milion" haljina koje je Kejt iznosala. Izvrsni glumci Kejt Blanšet i Džefri Raš ovaj put nisu mogli da spasu neinovativnost režisera u pričanju priče i dočaravanju jednog važnog perioda u istoriji, što je bilo važnije od pukog prikazivanja stila i načina života, iako su pokazali da mogu da odglume sve što se od njih traži.
S puno nerečenih stvari, a s druge strane nepopunjenih praznih dijelova bez naglašenih amplituda kada su one bile potrebne, što je prvenstveno zamjerka režiseru, ali i scenaristi, dobili smo osrednji film, koji će se brzo zaboraviti.