Snimano je mnogo sportskih filmova, o različitim sportovima, ali - čudno - vrlo malo o najmasovnijem i najpopularnijem, poznatom kao "najvažnija sporedna stvar na svijetu", fudbalu.
Jedan od razloga može biti što u Americi ovaj sport, poznatiji kao "soccer", nije toliko bio popularan. Sigurno najpoznatiji naslov je "Put do slave" slavnog Džona Hjustona sa mješavinom glumaca i fudbalera, u kojem je jednu od uloga imao, po većini populacije, najbolji fudbaler svijeta Pele.
Među posljednjim snimana je triologija "Go" o mladom fudbaleru koji iz Meksika dolazi u Njukasl, da bi se priča preselila u Englesku i pratila Premier ligu. Epizodne uloge su imali mnogobrojni fudbaleri, među kojima Zinedin Zidan i Dejvid Bekam.
Posljednji snimljen takođe dolazi iz Engleske i rekonstruiše jednu od najvećih tragedija u ovom sportu. Priča "United" Džejmsa Stronga prati zlatnu generaciju igrača Mančestera junajteda, poznatih kao "Bezbijeve bebe", i avionsku nesreću koju su doživjeli u Minhenu 1958. godine, pri povratu iz Beograda sa utakmice Lige šampiona sa Crvenom zvezdom. Tada je poginulo osam igrača, a jedan od preživjelih je bio 19-ogodišnji Sir Bobi Čarlton, kroz čiju vizuru gledamo šta se dešavalo.
Ovo je jedna pitka priča koja dokumentuje slijed događaja koji su doveli do nesreće, a u kojoj režiser djelimično optužuje tadašnji engleski fudbalski savez za tragediju. Oni su striktno zahtijevali da se igraju utakmice engleskog prvenstva i nisu dozvoljavali odgađanja, bez obzira na zgusnut termin igranja u Evropi i u domaćem prvenstvu. Zbog toga je ekipa Mančester junajteda žureći kući, po zimskoj mećavi i usljed nedostatka vremena da se ispita kvar na avionu, doživjela havariju.
Neke će možda sama tema filma, sport i fudbal, odbiti od njega, ali je film zapravo istorijska zabilješka o događaju koji se desio, kao i priča o odlučnosti i pobjedi nad jednom nevoljom i o tome kako se jedan klub digao iz pepela.
Međutim, ona ima većinu mana koju imaju sportski filmovi, a uz to je još napravljen više za televiziju, nego za veliko platno. Sportski filmovi često svoj pogled na istoriju ostvaruju melodramskim elementima. Kroz želje, stremljenja, uspjehe i emocionalne drame glavnih likova, sportski film ulazi u ustaljeni kliše od kojeg je rijetko koji režiser uspio da pobjegne, poput navedenog Džona Hjustona.
Prvi dio je uvod u tragediju, drugi dio je sam čin tragedije, čiji dio vidimo i na početku filma, a na kraju je posljedica i kako su svi zabrinuti, dok ljudi u Mančesteru pokazuju saosjećanje sa onim što se dogodilo. Film ima srećan završetak, u kojem klub igra finale Kupa, gdje gubi od Boltona, ali je uspio da prebrodi krizu.
Ono što će današnjem gledaocu svakako biti zanimljivo je jasno uočljiv kontrast između fudbala nekada i danas, fudbala koji se tada igrao za fanove i iz užitka i danas koji se igra prvenstveno zbog novca i slave. To je posebno vidljivo kroz interakciju likova Bobija Čarltona i Džimija Marfija, kada mu objašnjava kako se igra za klub.
Osim glavnog lika, nijedan drugi lik nije dovoljno razrađen, pa tako nemamo uvid ni u harizmu Meta Bezbija, kao i nekih bitnih karika tada u timu. Režiser se nije potrudio ni da detaljnije uđe u gostovanje "crvenih đavola" u Beogradu i narod koji je Engleze tada ugostio, pa su Jugosloveni poistovjećeni sa SSSR-om. Jedino je autentična slika Tita, dok su uniforme carinika gotovo identične onim sovjetskim, a za nacionalno piće je proglašena votka, a ne šljivovica!
"United" odaje počast fenomenalnoj generaciji fudbalera i tragediji koja je prevladana, a to je i priča apel svim današnjim fudbalerima i navijačima kako treba da se igra i navija za svoj klub. Ovaj film je jedna lijepa fudbalska priča, koja nema pretenzija da bude ništa više od toga.