Bluz kao muzički pravac postoji više od sto godina. Riječ je o popularnoj muzici koja ima sve veći uticaj i predstavlja važno nasljeđe afroameričke kulture. Sa svakim izvođačem se pojavljuje i poseban, novi stil bluza. Ako bi nekoga htjeli staviti na prvo mjesto, izbor bi definitivno bio težak. Zato smo izdvojili nekoliko najzvučnijih imena bluz muzike.
Bluz kao muzički pravac postoji više od sto godina. Riječ je o popularnoj muzici koja ima sve veći uticaj i predstavlja važno nasljeđe afroameričke kulture. Sa svakim izvođačem se pojavljuje i poseban, novi stil bluza.
Ako bi nekoga htjeli staviti na prvo mjesto, izbor bi definitivno bio težak. Zato smo izdvojili nekoliko najzvučnijih imena bluz muzike.
Bluz legenda Bi Bi King, osamdesetogodišnjak koji je poznat po sjajnim nastupima u proteklih šest decenija, započeo je početkom godine posljednju internacionalnu turneju. Iako je najavio da će to biti njegova posljednja turneja, nastupaće i dalje na pojedinačnim koncertima u SAD.
King nastupa od 1948, a tokom dugogodišnje karijere ostvario je mnogobrojne hitove, uključujući dva "broja jedan" na američkoj listi. Tokom pedesetih imao je u prosjeku 275 koncerata godišnje, a 1956. održao ih je čak 342.
Ove godine u Misisipiju trebalo bi da bude otvoren i muzej posvećen tom čuvenom muzičaru i dobitniku "Gremija", a njegova izgradnja koštaće oko deset miliona dolara.
Najbolji bijeli bluz gitarista Erik Patrik Klepton, poznat pod nadimkom Spora Ruka, jedan je od najuspješnijih muzičara 20. vijeka i tri puta je stavljan u Rokenrol dvoranu slavnih, što je bez presedana.
Muzički kritičari, jednako kao i njegovi obožavaoci, gledaju na njega kao na jednog od najvećih gitarista svih vremena. Erik Klepton je rangiran kao četvrti na listi "Rolling Stonea" najvećih gitarista svih vremena i kao 53. na njihovoj listi besmrtnika (100 najvećih umjetnika svih vremena).
Mada se Kleptonov muzički stil mijenjao tokom karijere, on je uvijek zadržao dio svojih bluz korijena. Klepton se pokazao i kao veliki inovator u nekim od faza svoje karijere, kao što je bluz-rok faza u saradnji sa bendom "John Mayall & the Bluesbreakers and The Yardbirds". Poznat je po tome što nikad ne koristi mali prst dok svira.
Kris Ria, čuveni bluz pjevač i gitarista, izvođač je koji je zabilježio mnoge hitove na top-listama, prodao preko 30 miliona ploča i bio nominovan za nagradu "Gremi". Ima originalan muzički stil koji je ubrzo postao prepoznatljiv kod publike i donio mu mnoge uspjehe tokom karijere. Ono što većina muzičkih kritičara cijeni kod Krisa jeste njegov autorski pečat.
Razlog njegove muzičke dugovječnosti nalazi se u činjenici da je izvrstan pjevač, kompozitor i gitarista.
Sve te stavke plus sjajne pjesme dovele su ga u sam vrh svjetske muzičke elite. Svojevremeno je izjavio da je oduvijek bio samo uspješan muzičar, a nikada rok zvijezda. Kris Ria je za 29 godina svoje karijere ostvario niz velikih svjetskih hitova, koji su se ponajviše oslanjali na veoma kvalitetne i skladane melodije.
Geri Mur je započeo karijeru šezdesetih godina prošlog vijeka, a svirao je na oko 30 albuma, što u grupama, što solo. Širu popularnost stekao je bluz albumom "Still Got the Blues" iz 1990. godine, na kojem su se pojavili i Bi Bi King, Albert King i Albert Kolins.
Među njegovim najpoznatijim hitovima su "Parisienne Walkways", "Out in the Fields", "Friday on My Mind", "Still Got the Blues (For You)".
Brus Springstin je američki pjevač, tekstopisac i gitarista. Često je išao na turneje i snimao sa "E Street Band". Smatran je muzičkim nasljednikom Elvisa Prislija, Vudija Gatrija, Pita Sigera i Boba Dilana, ali je na njega takođe dosta uticala rok i ritam i bluz muzika šezdesetih godina 20. vijeka.
Junaci njegovih pjesama su ljudi iz američkih predgrađa (često upravo iz njegovog rodnog Nju Džerzija), suočeni sa svakodnevnim egzistencijalnim problemima.
Njegova pjesma "Born in the U.S.A." je bila toliko popularna da su ga tokom predsjedničke kampanje u SAD 1984. svojatali i Ronald Regan i Volter Mondejl, pogrešno je tumačeći kao prosto nacionalističku, umjesto kao kritiku posljedica Vijetnamskog rata.
Bluz je vokalno-instrumentalna muzička forma koja koristi tzv. blue notes (plave note), koje se izvode za oktavu niže na skali. Nastao je u afroameričkim zajednicama od duhovne muzike, muzike uz rad i usmenih balada.
Bluz je, kao i džez, muzika koja se izvodi po principu poziv i odgovor; dionica u muzici koja je jača i "tvrđa" i daje odgovor na prethodnu dionicu.
Riječ bluz je nastala kao značenje ovog pravca, odnosno "The Blues" je skraćenica pojma blue devils što znači plavi demoni, a simboliše duhove depresije i tuge.
Preteča bluza je bila muzika čiji je izraz bio bez formalnih muzičkih struktura. Predbluz forma je bila muzika afričkih robova sa plantaža na kojima su se pjevale jednostavne solo pjesme s emocionalnim kontekstom. Instrument koji je pratio izvođenja ovih pjesama zove se didli bou.
To je žičani instrument afričkog porijekla, koji je imao samo jednu žicu.
Riječi su obavezne u bluz pjesmama i one su nešto što najviše podsjeća na afričku tradiciju. Osnovnu formu bluz tekstova činio je samo jedan stih koji se ponavljao četiri puta. Nešto kasnije ona se razvija u više stihova koje uvijek prati jedan stih - zaključak. Ova razvijenija forma se kasnije utemeljila kao osnovna forma teksta u bluz pjesmama.
Tekst je prezentovan dijelom pjevanjem, a dijelom naracijom, gdje je često pjevač ugrađivao lična osjećanja i utiske. U ranim bluz pjesmama česte teme su bile nesrećna ljubav, okrutnost milicije, teška vremena, klonulost...
Mnoge bluz balade su imale i socijalni karakter, što je bio kontrast popularnoj muzici s početka 20. vijeka. Međutim, bluz pjesme nisu isključivo balade, postoje i one koje imaju duhovitu i pozitivnu tematiku.
Prve snimljene ploče datiraju iz 1920. godine. Iz predratnog perioda potiču i pjesme "Baby Seals' Blues" Bejbi F. Silsa, "Dallas Blues" Harta Vanda, te "Memphis Blues" Vilijema Kristofera Hendija, kojeg mnogi smatraju ocem bluza i predstavnikom prve generacije "Misisipi bluza".
Dugo nije pravljena razlika između kantri muzike i bluza. Kao i džez, i bluz se na početku izvodio isključivo po noćnim klubovima i pozorištima, i to u Hendijevom aranžmanu, čovjeka koji je prvi uspio da popularizuje bluz i van krugova Afroamerikanaca. Tome je umnogome doprinijela i "Rapsodija u plavom" Džordža Geršvina.
Kasnije se ističu muzičari Čarli Paton i Son Hause, kao i pjevači Blajnd Vili Mekrvl i Blajnd Boj Fuler. Nakon "Misisipi bluza", u okviru bluza se razvilo još mnogo struja kao što su: memfis bluz, siti ili urban bluz, bugi-vugi..
Centri bluza nakon Drugog svjetskog rata bili su Detroit, Čikago, Sent Luis, da bi se kasnije raširio na cijelu Ameriku. Bluz muzičari sve više počinju da koriste električne instrumente (gitaru, bas gitaru, bubnjeve i harmoniku). Čikago se sada ponovo izdvaja, ovog puta kao centar električnog bluza.
Najpoznatiji predstavnici čikaškog bluza su Haolin Vulf, Madi Voters, Vili Dikson... Njihova djela utiču na pojavu rokabilija, a muzičari kao Čak Beri i Bo Didli doprinose konačnoj tranziciji bluza u rokenrol pravac.
Ti Bon Voker, Majkl Volton i Džon Li Huker su, s druge strane, muzičari koji su izvodili sasvim drugačiju vrstu bluza, koji je zvučao mnogo "mekše".
Šezdesetih godina bluz dopire i do zapadne Evrope, zahvaljujući sve većim uticajima koje ima na rok muziku, a njeni izvođači postaju sve brojniji.
U svom daljem razvoju ovaj muzički pravac zajedno sa džezom i duhovnom muzikom Afroamerikanaca jedno je od osnovnih muzičkih usmjerenja, koje otvara put nastanku popa, r'n'b, regea...