Tamburaška muzika je sve popularnija i slušanija na našim prostorima. Kuriozitet je da se kod nas svaki kafanski orkestar, od kojih neki nemaju nijednu tamburu u svom sastavu, naziva tamburašima.
Mi tamburaši se zbog toga ne ljutimo smatrajući da kada se samo i kaže "tamburaši" - to garantuje dobru muziku i zabavu, riječi su Spomenka Guzijana, predsjednika Gradskog tamburaškog orkestra (GTO) Banjaluka, dobitnika plakete GTO, najvišeg priznanja kojim orkestar pojedincima i institucijama odaje određenu zahvalnost za doprinos u razvoju tamburaške muzike.
"Da je tambura sve slušanija govori i podatak o velikom broju tamburaških festivala u regionu koji su nastali posljednjih godina, a koji okupljaju najbolje tamburaške orkestre i privlače sve veći broj gledalaca i značajnu pažnju medija", ističe Guzijan, jedan od glavnih "krivaca" što je GTO ostvario svoj cilj i postao nosilac, ali i čuvar tamburaške muzike u Banjaluci i RS, kao i njen prezenter u inostranstvu.
To potvrđuju i mnogobrojni nastupi i nagrade, kao i činjenica da su više puta bili u ulozi domaćina i organizatora raznih seminara i radionica, ali i Međunarodnog festivala tamburaških orkestara.
NN: Jedan ste od onih koji je u Gradskom tamburaškom orkestru od njegovog osnivanja. Da li ste vjerovali da će orkestar doživjeti takav uspjeh?
GUZIJAN: Gradski tamburaški orkestar je zvanično osnovan 2001. zahvaljujući entuzijazmu nekadašnjih članova Tamburaškog orkestra RKUD "Pelagić", koji su imali želju da publici pokažu da je tambura nešto više od muzičkog instrumenta koji prati folklorni ansambl. Zahvaljujući Zdravku Ćosiću, prvom dirigentu GTO, nakon nekoliko godina orkestar je na repertoaru imao pozamašan opus, koji se sastojao ne samo od narodne i starogradske muzike i kompozicija originalno pisanih za tamburu, nego i od transkripcija popularne, filmske i ozbiljne muzike. Već prvi koncerti novoosnovanog orkestra su pokazali da banjalučka publika prepoznaje ovaj entuzijazam i da sa zadovoljstvom prati rad orkestra. Upravo podrška publike je ulijevala vjeru članovima orkestra, a i meni lično, u uspjeh na domaćoj i međunarodnoj muzičkoj sceni.
Upravo je podrška publike ulijevala vjeru članovima orkestra, a i meni lično, u uspjeh na domaćoj i međunarodnoj sceni, kaže Guzijan
NN: Nedavno vam je dodijeljeno značajno priznanje - plaketa Gradskog tamburaškog orkestra. Šta za vas znači ovo priznanje?
GUZIJAN: Plaketa GTO se dodjeljuje jednom godišnje kao najviše priznanje kojim orkestar pojedincima i institucijama odaje određenu zahvalnost za doprinos u razvoju tamburaške muzike. Velika je čast biti među dosadašnjim dobitnicima ove plakete, od kojih ću spomenuti samo neke, da se ostali ne uvrijede, kao što su prvi predsjednik orkestra i predsjednik Evropskog tamburaškog saveza Branko Davidović, Muzička produkcija RTRS, Udruženje "Janika Balaž" iz Novog Sada, gradonačelnik Banjaluke Dragoljub Davidović, Zdravko Ćosić, Vesna Grozdanić, Miro Marinković, Svetislav Milošević i drugi. S druge strane, Plaketa Gradskog tamburaškog orkestra na određeni način me obavezuje da svojim angažovanjem nastavim doprinositi daljem napretku orkestra.
NN: Iako radi na amaterskim osnovama, GTO Banjaluka je postao prepoznatljivo ime ne samo u BiH, nego i šire. Odakle crpite entuzijazam?
GUZIJAN: Amaterizam u muzici je često postizao bolje rezultate nego kada su u pitanju profesionalni muzičari. GTO je organizovan kao udruženje građana u kome jedinu profesionalnu ulogu ima umjetnički rukovodilac, koji je ujedno i dirigent orkestra. Veliko je zadovoljstvo i satisfakcija kada vaš nastup doživi ogroman aplauz i pobere simpatije publike, bez obzira da li ste na pozornici u Banjaluci, Sarajevu, Beogradu, Novom Sadu, Zagrebu, Beču, Skoplju… Entuzijazam upravo crpimo kroz naš odnos sa publikom. Takođe, tome doprinosi i međusobno druženje i uvažavanje među članovima orkestra, nova poznanstva sa tamburašima širom Evrope, mnogobrojna putovanja i sklopljena nova prijateljstva.
NN: Šta biste izdvojili kao najveći uspjeh GTO?
GUZIJAN: To je svakako pozicioniranje na međunarodnoj sceni, kao institucije nezaobilazne u svijetu tambure. Upravo zahvaljujući otvorenosti i spremnosti na saradnju s ostalim orkestrima iz okruženja GTO i njegovi članovi su rado viđeni u svim sredinama gdje je tambura dio kulturnog miljea. Kao znak priznanja dolazi odluka Skupštine Saveza da njegovo sjedište bude baš u Banjaluci i da se za prvog predsjednika imenuje član GTO mr Branko Davidović. Na inicijativu Gradskog tamburaškog orkestra je pokrenut i Evropski omladinski tamburaški kamp, koji svake godine rezultuje novom postavkom Evropskog omladinskog tamburaškog orkestra. Sa ponosom mogu reći da u ovom orkestru, svojevrsnoj evropskoj tamburaškoj reprezentaciji, već četiri godine ravnopravno učestvuju i mladi članovi GTO.
NN: Na repertoaru GTO mogu se čuti popularne gradske pjesme, tamburaška kola, ali i djela klasične muzike. U kojoj od ove muzike najviše uživate?
GUZIJAN: Teško je reći da mi samo jedna vrsta muzike pričinjava zadovoljstvo, a opet kao otrcana fraza zvuči da kažem da uživam samo "u dobroj muzici". To je najviše stvar raspoloženja, društva i prilike u kojoj se nalazim. Tambura je instrument koji, bez obzira koja muzika se na njoj izvodi, toj muzici daje određenu draž i toplinu i lako nalazi put do slušalaca.
Tambura svakoj vrsti muzike daje određenu draž i toplinu, kaže muzičar
NN: U okviru GTO djeluje i škola tambure. Koliko su mladi danas zainteresovani da sviraju ovaj žičani instrument?
GUZIJAN: Interesovanje mladih za tamburu je zadnjih godina svakako u porastu. To se može primijetiti ne samo po sastavu orkestra, nego i po sastavu publike koja prati nastupe GTO. U prilog tome govori i podatak da je, pored interne škole tambure pri našem orkestru, u Srednjoj muzičkoj školi u Banjaluci otvoren Odsjek za tamburu, koji pohađa već treća generacija učenika, u klasi profesora tambure Smiljane Jančić.
Ekonomija i žice
NN: Po zvanju ste diplomirani ekonomista. Otkud ljubav prema tamburi?
GUZIJAN: Moram reći da ljubav prema tamburi i muzici uopšte nije vezana za profesiju, tako da u GTO svoje mjesto imaju svi - od učenika do penzionera. Ja sam tamburu zavolio zahvaljujući svom nastavniku muzike iz osnovne škole Marku Popoviću, mnogim generacijama poznatom kao Čika Marku.