VIŠEGRAD Istinskog i najpoznatijeg virtuoza na fruli Boru Dugića muzika fascinira i zaokuplja još od dječačkih dana, kojom se počeo baviti kao petogodišnjak.
`Prvu frulu od zove, koja je bila bela i kriva, dobio sam od ujaka Živojina. Naravno, polomljena je u nekoj dečjoj igri, a da postoji, dao bih za nju bilo kakvu iz moje sadašnje bogate kolekcije`, prisjeća se Dugić.
Priča kako je jedan festival amatera bivše Jugoslavije, održan šezdesetih godina prošlog vijeka u Goraždu, bio prekretnica u njegovom muzičkom stvaralaštvu. Tada se prvi put sreo sa harmonikašem Jovicom Petkovićem.
`Pitao me na probi šta želim svirati, na što sam ja izvadio dvadesetak frula, pitajući ga sa koje želi da zasviram. Bila je to moja mladalačka drskost jer nisam imao izgrađen strah od nepoznatog`, priča Dugić.
Nakon studija matematike odustao je od bavljenja ovom disciplinom, mada je, kako kaže, `mnogo propatio dok je stekao diplomu profesora`.
`Posle preseljenja u Beograd počeo sam temeljni rad na karijeri muzičara. Ipak, moram reći da mi je iskustvo s Jovicom Petkovićem i Narodnim orkestrom Radio-televizije Sarajevo bilo značajno i odskočna daska za dalji rad`, kaže Dugić.
On smatra da svaki muzičar mora da mistifikuje muziku jer je po njemu bezmaterijalna, neuhvatljiva, ali duboko u savezu sa ljudskim duhom.
`Muzika bez duha je samo puki zvuk. Otuda muzičar mora slušaocu da pokuša da razjasni neuhvatljive i nedokučive niti koje ga drže u začaranom, magičnom krugu. Objašnjenje nastanka i funkcije frule u stvari je uspostavljanje jedinstva materije i duha. Samo čovek i njegove kreacije sigurni su i jedini zemaljski dokaz jedinstva materije i duha. Ponosan sam na činjenicu da je sviranje u frulu igra duha i daha, da je frula vidljivi produžetak ljudske duše, dok je svirač ljubeći je pokreće i preko nje kazuje sebe drugima`, pojašnjava Dugić.
Iako često nastupa i sa Narodnim orkestrom Radio-televizije Srbije, Dugić već odavno ima svoj orkestar `Vetrovi Balkana`, s kojim snima, ali i nastupa po svijetu.
Na pitanje šta misli o današnjoj novokomponovanoj narodnoj muzici, Dugić odgovara:
`To je ruganje lepoti, kao da je u toku takmičenje ko će se, što ružnije, dopasti, nažalost, brojnim slušaocima! Jedina šansa za povratak stare, dobre narodne muzike na scenu je uvođenje predmeta estetika u osnovne škole, jer samo mlad čovek može u sebe usaditi istinu. Mator je, po pravilu, kolebljiv. Kad stasaju generacija-dve sa koliko-toliko ispravnim, estetskim kriterijima, sve, pa i prava muzika, može biti vraćena na pravo mesto`, smatra Dugić.
Dugić je čest gost i brojnih narodnih sabora na kojima se njeguje muzičko predanje i stara narodna pjesma.
Slušajući i gledajući njegovo izvođenje kompozicije `Zajdi, zajdi` publika i kritičari shvataju da je on jedan od rijetkih muzičara koji je uspio savladati specifični način disanja, da bi kompoziciju odsvirao na fruli, praktično s jednim neprekidnim dahom.
`To je izuzetno teška tehnika i uistinu sam je savladao tek pre desetak godina`, priznaje Dugić.
Ovaj vrsni umjetnik ima bogatu stvaralačku i izdavačku produkciju. Na redu je novi CD modernog zvuka i muzičko-scensko djelo `Simfonija duha i daha`. Materijal je upravo snimljen u Njujorku, u studiju Dugićevog sina.
Biće to, po njegovim najavama, vrhunski muzički materijal, s novim kompozicijama, koje će naići na dobar prijem kod publike i muzičke kritike.