Ne žalim što su drugi pokrali moje ideje, žalim što nemaju svoje, riječi su Nikole Tesle, čovjeka koji je svojim izumima zadužio čovječanstvo.
Iako je bio porijeklom iz srpske porodice, od oca Milutina, pravoslavnog sveštenika, s obzirom na to da se rodio i živio u Hrvatskoj, Hrvati ga nazivaju svojim pronalazačem.
Rođen je 10. jula 1856. godine u ličkom seocetu Smiljanu, u blizini Gospića. Njegova majka Georgina, neobrazovana, ali inteligentna žena, odigrala je značajnu ulogu u njegovom obrazovanju, jer mu je instinkt za inventivnošću upravo ona usadila.
Naime, iako je bila neuka, da bi sebi olakšala poslove u kući patentirala je mnoge kućanske aparate i alate za koje prethodno nikako nije mogla ni čuti, kao što je mehanička sprava za razbijanje jaja.
S obzirom na to da se gotovo stalno govori samo o njegovim genijalnim izumima u oblasti elektrotehnike i fizike, malo ko zna da je još kao dječak obožavao boraviti u biblioteci svog oca, gdje je uz njega čitao knjige i pisao pjesme.
Jedna od njegovih omiljenijih knjiga, koju je znao skoro napamet, bila je Geteov "Faust".
Njegov genij prvi put dolazi do izražaja u karlovačkoj Gimnaziji, koju je pohađao i u kojoj je napamet računajući integrale kod profesora budio sumnju da je varalica.
Iako je prije mature razvio nevjerovatnu sklonost i strast prema matematici i fizici, njegov otac je insistirao da postane sveštenik.
Velika sreća u nesreći desila se Tesli kada je u 17. godini obolio od kolere, jer mu je otac tada obećao da će mu dopustiti da upiše Tehničku školu u Gracu ako preživi.
I zaista, nakon što je pobijedio opasnu bolest maturirao je i upisao studije mašinstva i elektrotehnike u Gracu.
Nažalost, zbog finansijske situacije nije mogao završiti ovaj studij pa se zaposlio u Mariboru, a nedugo potom otišao u Prag na drugi tehnički studij, nakon kojeg se zaposlio u Budimpešti u Centralnoj telegrafskoj kancelariji ugarske vlade.
Aktivno je učestvovao u izgradnji prve telefonske centrale, a 1882. godine je otkrio načelo okretnog magnetskog polja.
Sa četiri centa u džepu, nekoliko svojih pjesama, planovima za leteću mašinu i preporukom Čarlsa Bečelora, Edisonovog saradnika u Evropi, još neko vrijeme potucao se po Evropi, da bi 1884. godine stigao u Njujork.
Na ovo putovanje odvažio se s namjerom da upozna najvećeg inženjera elektrotehnike na svijetu - Tomasa Alvu Edisona, kojeg je smatrao jedinim čovjekom koji bi mogao razumjeti njegove ideje.
S obzirom na to da mu se ta velika želja ubrzo ostvarila, imao je priliku da sa njim radi na poboljšanju sistema istosmjerne struje.
Pošto su obojica bili veliki radoholičari, Tesla potkovan tehničkim obrazovanjem, a Edison samouk, spavali su samo dva-tri sata dnevno.
Pored toga što im je predanost poslu bila sličnost, sve ostalo bilo je drugačije jer se Tesla oslanjao na trenutke inspiracije, slažući u glavi kompletnu sliku prije nego što bi uopšte krenuo s radom, dok je Edison radio po principu pokušaja i pogrešaka, smatrajući da je za velike pronalaske potrebno pet odsto znanja i 95 odsto inspiracije.
Njihova saradnja se ubrzo završila i Tesla je u proljeće 1887. godine osnovao svoju laboratoriju, a prava na njegove patente otkupio je poznati američki pronalazač Džordž Vestinghaus.
To ipak nije bio kraj njegovih kontakata s Edisonom, jer je nakon proboja Teslinih ideja došlo do njihovog javnog sukoba, koji je kulminirao na takmičenju na kojem je Vestinghaus s Teslinim projektima pobijedio.
Ta pobjeda donijela im je izradu sistema osvjetljenja na EXPO-u u Čikagu 1893. godine, prvom svjetskom sajmu elektrike u istoriji, a iste godine povjerena im je i izgradnja najsavremenije i najveće hidrocentrale tog vremena, na slapovima Nijagare.
Prva savremena hidroelektrana u istoriji, koja je istovremeno označila i konačnu pobjedu Teslinog sistema izmjenične struje, izgrađena je tri godine kasnije.
Iako je dobijao ponude mnogih kompanija, Tesla je do 7. januara 1943. najviše boravio u svojoj laboratoriji u Njujorku. Ondje mu je pošlo za rukom da izumi elektromagnetski motor, generator struje visokih frekvencija, te druga genijalna otkrića, koja i danas služe kao temelj mnogih grana elektrotehnike, elektromedicine, radiotehnike, radarske tehnike...
Dok je s jedne strane bio genij, s druge je bio ekscentrik.
Radeći na bežičnom prenosu energije, jedne noći primijetio je konstantni signal na svom odašiljaču, za koji je vjerovao da mu je stigao iz svemira. Zbog te ideje bio je i javno ismijan, ali nikad nije utvrđeno je li on stvarno bio prvi čovjek koji je primio radiotalase iz svemira.
Iako mu je novac bio jako potreban, 1912. godine je odbio da primi Nobelovu nagradu iz fizike jer je tvrdio da Edison, sa kojim je trebalo da podijeli nagradu, nije pravi naučnik.
Od tih i sličnih problema sve više je bježao u parkove, gdje je spasavao povrijeđene golubove. Vremenom je postajao i pomalo fobičan, posebno prema klicama, pa je neprestano prao ruke, a jeo je samo kuvanu hranu.
Sam, siromašan i bolestan 1943. godine umro je u hotelu "New Yorker".
Njegovu ostavštinu i nedovršene projekte, koje čuvaju u Muzeju "Nikola Tesla" u Beogradu, naučnici još proučavaju i još ne razumiju, a možda još nije ni vrijeme za njihovu realizaciju.