Zašto su sukobi između različitih plemena toliko česti i zašto su i nasilnici i žrtve takvih konflikta uglavnom muškarci?
Posljednja tragedija u Egiptu u kojoj su u bitku ušle dvije grupe huligana ostavila je za sobom 70 mrtvih.
Posljednja istraživanja objavljena u žurnalu Filozofske razmjene Kraljevskog društva s druge strane nude objašnjenje ovakvih fenomena.
Na osnovu proučavanja literature, naučnici su došli do zaključka da su muškarci biološki programirani da budu ratnici.
Ta hipoteza koju su pokrenuli Melisa Mek Donald i Karlos Navarete sa Mičigen univerziteta odnosi se na pojmove rata i našu evolucionu prošlost.
Prateći izvještaje iz oblasti socijalne psihologije, antropologije i politikologije, kao i evolucione biologije, došli su do zaključka da takva muška priroda potiče iz daleke istorije i međuplemenskih sukoba u kojima su učestvovali odrasli muškarci.
Takođe, rezultati studije koju su sami sproveli, otkrili su da su u različitim kulturama i u različitim vremenima muškarci češće nego žene pokazivali sklonost predrasudama i diskriminaciji, naročito prema drugim muškarcima - strancima.
Oni su i veće pristalice društvene hijerarhije i snažnije se identifikuju sa grupama nego žene.
Naučnici su zamolili ispitanike među kojima je bilo i muškaraca i žena da im otkriju omiljenu boju i objasne zašto su je odabrali.
Čak 30 odsto muškaraca svoj odabir obrazložilo je pripadnošću grupi, poput navijačkog tima.
Dalja istraživanja pokazala su da muškarci imaju veću motivaciju da brane svoju grupu, ukoliko su u sukobu sa drugom grupom.
Zato djeluje da su oni više plemenski orijentisani nego žene.
Ipak, ostaje pitanje: zašto?
Stručnjaci smatraju da muškarci, uprkos značajnim rizicima, imaju velike koristi od organizovanog nasilja i sukoba između grupa.
Među mogućim koristima su i pristup resursima, status, pa čak i seksualne partnerke.