VAŠINGTON - Nominacija generala i američkog vojnog veterana Ronalda Džonsona, koga Donald Tramp, predsjednik Amerike, želi da vidi kao novog američkog ambasadora u BiH, još nije stigla ni do Senata.
Iako je od nominacije prošlo više od mjesec dana, zbog velikog broja zaostalih saslušanja koja nisu obavljena i sporosti rada Spoljnopolitičkog odbora Senata SAD, još nema ni na vidiku kada bi budući ambasador mogao stupiti na dužnost.
Džonsonova kandidatura još nije stigla na dnevni red
Naredno veliko ambasadorsko saslušanje predviđeno je u četvrtak, ali sigurno je da Džonson neće biti među njima jer njegova kandidatura formalno još nije protokolisana u Senatu. Prema informacijama na stranici Senata, tek nekoliko imena s Trampovog spiska ambasadora, među kojima je i Džonson, formalno je registrovano u tom tijelu.
Prema svemu što se zasad zna, Ronaldovo imenovanje ne bi trebalo da bude sporno jer se radi o vojnom veteranu, bez afera i kontroverznih aktivnosti, barem prema onom što je zasad poznato. Iako je uvijek moguće da se pri saslušanjima otkrije neki novi detalj, tradicija u Spoljnopolitičkom odboru Senata je da se ambasadorske nominacije tretiraju u dobroj vjeri i većina kandidata bude na kraju potvrđena.
Dug proces potvrde ostavlja Ginkela na funkciji
Jedino što je problem jeste što proces dugo traje, pa je vrlo moguće da Džon Ginkel, kojeg je za vršioca dužnosti postavio Stejt department pod vodstvom Trampovog lojaliste Marka Rubija, odradi jedan puni ambasadorski mandat.
Inače, Rubio važi za jednog od najkompetentnijih spoljnopolitičkih znalaca u Trampovom timu i nema oko sebe velike kontroverze, što ga čini prihvatljivim sagovornikom i za demokrate u američkom zakonodavnom tijelu.
Njega mnogi vide i kao kredibilnog republikanskog kandidata za predsjednika Amerike nakon 2028, a njegovu kandidaturu bi posebno mogla pomoći činjenica da je prihvatljiv i u umjerenim političkim krugovima u Americi.
Džonson zagovara jačanje partnerstva BiH i NATO-a
Kada je riječ o Džonsonu, njegovo eventualno ambasadorsko ustoličenje u BiH moglo bi obradovati evroatlantiste jer se radi o čovjeku koji BiH vidi kao zemlju partnera SAD u jačanju vojnih odbrambenih kapaciteta NATO-a. U zasad jedinom poznatom javnom obraćanju u vezi sa BiH, Džonson je govorio da bi se namjenska industrija u BiH mogla uključiti u planove modernizacije sjevernoatlantske vojne alijanse.
Odbrambena politika je samo jedna od oblasti u kojoj se čini da je Trampova administracija podijeljena. Jedan dio uticajnih bliskih Trampovih saveznika zalaže se za fokusiranje na zapadnu hemisferu, dok drugi dio smatra da je u američkom strateškom interesu da ostane čvrsto vojno savezništvo s Evropom, a da NATO treba da čini kičmu te veze.
Mnogi vide i Rubija i Džonsona kao ljude koji pripadaju ovom drugom krugu, mada se čini da bi američka spoljna politika na kraju mogla biti kompromis dvije logike, na način da se Amerika ne odvoji potpuno od evropskih odbrambenih sfera, ali da američka uloga bude značajno promijenjena. Upravo na tom tragu je i deklaracija s tek završenog samita NATO-a u Ankari, gdje je naglašeno da će se raditi na većoj integraciji američke i evropske odbrambene industrije.
A upravo je Džonson jedan od ljudi koji ima podršku u Kongresu SAD, među onim uticajnim krugovima koji žele tješnju odbrambenu integraciju između SAD i njenih najbližih saveznika.