Nikada se nisu sreli, ali ova dva mlada fanatika postali su "braća po oružju" i to na novom džihad ratištu Internetu. Istražioci tvrde da ih je njihova veza učinila centralnim figurama terorističke mreže koja se proširila na čak osam zemalja, a koja je podrazumijevala 30 osumnjičenih koji su uhapšeni u Vašingtonu, Torontu, Londonu i Sarajevu.
Maksimus je bio nadimak Mirsada Bektaševića, mladića sa mračnim pogledom na život. Iz Švedske je došao u Sarajevo, gdje se spremao za svoju prvu i, po svemu sudeći posljednju, samoubilačku misiju.
Irhabi007 je bio nadimak Junisa Tsulija, Marokanca koji je živio u Londonu, sina marokanskog diplomate. On je čitav dan i noć bio uz svoj kompjuter i tako je postao jedan od prvih Al Kaidinih sajber-operativaca. U isto vrijeme on je bio taj koji je pratio Bektaševićevu misiju.
Ovaj slučaj je samo jedan od dokaza da je Internet postao pravi virtuelni trenažni kamp, koji je uspješno preuzimao ulogu Al Kaidinih kampova u Avganistanu i Bosni, u kojima su do sada obučeni odredi i odredi boraca.
Vojnici ove virtuelne mreže bili su tehnološki i kulturološki agilniji od fanatika koji su u prošlosti izvodili napade.
Riječ je o mladim ljudima kojima je engleski bio maternji jezik i koji su slušali rep umjesto huškačkih govora islamskih militanata. Upravo ovaj način života omogućio im je da s lakoćom komuniciraju i prelaze granice.
Ipak, u isto vrijeme su bili amateri i potpuno nesmotreni. Zbog te nesmotrenosti, bili su laka meta za istražioce. Ali istražioci su znali da, bez obzira na neiskustvo, svako ko je voljan da umre za svoj cilj, predstavlja realnu prijetnju i opasnost.
VEZA BEKTAŠEVIĆA I TSULIJA
Bektaševićeva porodica iz BiH odlazi u Švedsku, kada je on imao svega pet godina. Živio je s majkom od socijalne pomoći. I dok većina bosanskih muslimana praktikuje tolerantni islam, jedan dio izbjeglica u Skandinaviji okrenuo se radikalnom islamu. Sa 69 godina, Bektašević se zainteresovao za vjeru, nakon što je zapamtio stih iz Kurana na sahrani svog prijatelja.
`To me promijenilo. Svidjelo mi se i želio sam da naučim što više o vjeri.`
S obzirom da je kao problematičan izbačen iz škole, po šest sati dnevno provodio je na Internetu, tonući sve dublje u radikalni islam.
Na vebu se Bektašević sprijateljio sa desetinama tinejdžera u Danskoj. Riječ je o Palestincima, Marokancima i Bosancima koji su zajedno 2004. godine posjetili džamiju radikalnog sveštenika u Londonu.
Nakon tog putovanja, danska obavještajna služba obratila je pažnju na njih i počela je s praćenjem.
Dok je bio u Kopenhagenu, boravio je u džamiji, postao je lider grupe. U ljeto 2005. godine snimio je video `Al Kaida sjeverne Evrope`. Logo ove novoformirane grupe osmislio je Irhabi007, odnosno Junis Tsuli.
Irhabi na arapskom znači terorista, a 007 definitvno ukazuje na poznatog agenta Džejmsa Bonda.
Tsuli se u London preselio prije četiri godine s ocem, zamjenikom u marokanskom ministarstvu turizma.
Veoma često je posjećivao džamije, a njegov alter ego Irhabi007 na netu se prvi put pojavio 2003. godine.
Njegov prvi `poduhvat` je kopiranje i distribuisanje videa, gdje Al Zarkavi odrubljuje glavu američkom taocu Nikolasu Bergu.
Ubrzo ga primjećuje i Al Zarkavijev pomoćnik koji u video-poruci 2004. godine odaje počast njegovom talentu. Nakon toga, Al Kaida mu počinje slati video-poruke tražeći od njega da ih distribuiše. Tsuli je ujedno bio i Al Kaidin čovjek za odnose s javnošću.
POVRATAK U SARAJEVO I HAPŠENJA
Prvih dana svog dolaska u Sarajevo, Bektašević je bio u jeftinom prenoćišu. Kasnije je dobio ključeve ujakove kuće, ali je odlučio da bude u stanu koji je iznajmio, na drugom kraju grada.
Poslije nekoliko dana, tačnije 7. oktobra, nazvao je Abdula Baista Abu Lifu (osuđen u Danskoj) i rekao mu: `Pokušaj da nabaviš nešto novca, jer sam našao zaista dobru robu.`
U svojoj potrazi za eksplozivom Bektašević je sreo dva istomišljenika koji su radili u halal grilu, a koje je poznavao još od 2003. godine, kada su se upoznali u džamiji Kralj Fahd.
Jedan od njih je bio Amir Bajrić, bivši robijaš čija su slabost bile žene i piće.
I sredinom oktobra, grupa iz Kopenhagena je poslala novac. Međutim, nije ga donio Abu Lifa, kojeg je prozreo otac i oduzeo mu pasoš, već osamnaestogodišnji Turčin Abdelkader Cesur, koji je u Sarajevo došao autobusom.
Dva dana nakon što je Cesur došao u Sarajevo, Tsuli je nazvao Bektaševića iz Londona. Tri dana kasnije, tačnije 19. oktobra, dva Bošnjaka su im donijela eksploziv koji su uzeli iz napuštene vojne baze.
I tog dana, u 3.55, na vrata stana gdje su bili neko je zakucao. Bila su to tri detektiva, sa nalogom za pretres. Bektaćević im je tada rekao: `Ko ste vi da pretražujete moju kuću, smeće jedno?!`
Prilikom hapšenja, policija je vidjela da Cesur krije ruke ispod jakne i kada su mu prišli, vijeli su pištolj s prigušivačem. Jedan policajac mu je izbio pištolj iz ruke i Cesur je ubrzo bio savladan.
Inače, bosanska policija je dobila dojavu od danske obavještajne službe i odlučili su da ih uhapse čim uzmu eksploziv.
Policija je tada uhapsila i Bajrića, Ikanovića i još jednog Bošnjaka. Prilikom pretrage stana gdje je boravio Bektašević pronađen je i video-zapis, tačnije, Bektaševićeva samoubilačka poruka.
Ono što se zna jeste da je Bektašević izviđao međunarodne snage u Bosni, ali tačna meta u gradu punom stranih vojnika, ambasada i humanitarnih organizacija je još nejasan.
U svakom slučaju, telefonski zapisi i mejl adrese ukazuju da je bosanska ćelija bila u kontaktu s osumnjičenima u zapadnoj Evropi i Sjevernoj Americi.
Tri dana nakon sarajevskog hapšenja, policija u Londonu uhapsila je Tsulija i još tri osumnjičena. Pet dana nakon akcije u Velikoj Britaniji uhapšena je i grupa iz Kopenhagena.
U Atlanti su uhapšena dva osumnjičena, a policija u Torontu privela je 17 osumnjičenih.
Osumnjičeni uhapšeni u Londonu, Atlanti i Torontu su se izjasnili da nisu krivi, a suđenje treba da počne ove godine.
U januaru Bektašević je osuđen na 15, a Cesur na 69 godina zatvorske kazne. U Kopenhagenu, sud je osudio Abu Lifu na sedam godina zatvora, ali je Viši sud preinačio presudu zbog nedovoljnih dokaza.