Na planinskom prevoju Oštrelj, između Bosanskog Petrovca i Drvara, i danas se može vidjeti partizanski voz koji sjeća na slavne dane antifašističke borbe na ovom prostoru tokom Drugog svjetskog rata.
Iako obnovljen i restauriran prije više od decenije, voz danas odaje otužnu sliku, prekriven je slojem debele prašine s obližnjeg makadamskog puta, dok se u vagonima mogu pronaći velike količine smeća i otpadaka.
Ovaj vrijedni istorijski eksponat tek povremeno obiđu rijetki turisti, putnici namjernici ili planinari koji posjećuju okolne planine.
Kompoziciju koja se sastoji od nekoliko vagona nekada je vukla parna lokomotiva "proleterka", a tokom antifašističke borbe voz je saobraćao oslobođenom teritorijom Bihaćke republike te prevozio ranjenike, naoružanje i drugi teret, a prema istorijskim podacima, njime se vozio i sam vrhovni komandant jugoslovenskih partizanskih odreda Josip Broz Tito.
Lokomotiva je proizvedena daleke 1904. godine u poznatom njemačkom preduzeću "Kraus Mafei" u Minhenu, potom ju je kupio poznati austrijski poduzetnik Oto Štajnbajs te je dopremljena u Bosnu i Hercegovinu. Štajnabajs je bio vlasnik preduzeća koje je posjedovalo ekskluzivno pravo na eksploataciju šumskog bogatstva s ovih prostora. Uskotračnom prugom su premrežene ovdašnje planine i teretni vozovi su tako dospijevali do najudaljenijih šumskih radilišta, gdje se obavljala eksploatacija drveta.
Pruga je ekonomski oživjela čitav prostor sjeverozapadne Bosne i označila početak industrijalizacije i urbanizacije ovdašnjih gradova i naselja, a poseban značaj imala je za vrijeme Bihaćke republike, kako se tada nazivala slobodna teritorija koju su partizani oslobodili početkom novembra 1941. godine.
Parnjača je tada vukla poštanski vagon koji je bio svojevrsna pokretna Titova rezidencija, a on je bio podijeljen u dva dijela. U jednom se nalazila kancelarija za sastanke, dok je drugi bio preuređen za boravak i spavanje.
Istorija je zabilježila kako je ova vozna kompozicija u to vrijeme bila jedina koja je saobraćala evropskim teritorijem koji nije bio okupiran od Njemačke i njenih saveznika. Tokom dana kompozicija bi bila uvučena u šumu i pokrivena granjem, kako bi postala nevidljiva za neprijateljsku avijaciju, a ako je saobraćala, bilo je to najčešće noću.
Bilješka o ovom neobičnom vozu nalazi se i u memoarima poznatog istoričara Vladimira Dedijera, koji opisuje malu željezničku kompoziciju pokrivenu granama četinara koja, kako je napisao, vri od života.
Prema Dedijerovim memoarima, u vozu su se donosile i krupne istorijske odluke koje su imale dalekosežan značaj za partizanski pokret i antifašističku borbu.
Poslije Drugog svjetskog rata "proleterka" je saobraćala u sastavu "Jugoslovenskih željeznica", a potom je 1951. godine restaurirana i zaštićena kao spomenik antifašističke borbe skupa s nekoliko vagona.
Posljednji put obnovljena je 2007. godine, kada je izgrađena i nadstrešnica, kako bi voz bio zaštićen od atmosferskih prilika, te je uređen prilazni put.