Dejtonskim mirovnim sporazumom utvrđena je, između ostalog, međuentitetska linija razgraničenja, koja još nije ucrtana. Drugim riječima - ne postoji.
Kada je iz Republike Srpske došla najava da je krajnje vrijeme da se nakon 15 godina od Dejtona ucrta linija kako bi se napokon znalo koje pogranično mjesto, selo, zaselak, naselje pripada kojoj opštini, iz Federacije BiH uslijedila je erupcija negodovanja i prozivanja zbog te ideje.
Iz tog entiteta političari su lopticu sa životnog problema građana, a možda i nekih sugrađana, prebacili na politički teren i brže-bolje počeli da se žale kako, eto, RS i dalje ne odustaje od otcjepljenja, secesije ili već šta sve nisu rekli. Što bi rekla pjesma "uzalud vam trud, svirači", jer primjeri sa terena su neumoljivi i pokazuju da je to istinski potrebno.
Naime, pogranična mjesta kubure sa problemima kao što su divlja gradnja, registracija firmi, odlazak djece iz istog mjesta u škole jedni u RS, drugi u FBiH... To pokazuje da nemali broj građana nema iste uslove za život jer ne znaju kome da se obrate (čitaj: kojem entitetu). Ako trebaju nešto na istok opštine, administracija kaže: "To nije tu, to je na zapadu", ako se obrate jugu, vele im: "Idite na sjever". I tako ukrug, dok se neko iz administracije ne smiluje i kaže im: "Pripadate tu".
Nepostojanje međuentitetskih granica otvara prostor i za manipulacije koje ako žele da se riješe mora geometar da označi šta pripada RS, a šta FBiH.
Ipak, obilježavanjem granica najviše bi dobili građani. Oni bi napokon dobili adresu kome da se obrate i kao svi normalni ljudi na svijetu - svoj poštanski broj opštine.