Svake jeseni ista priča. Na fakultetima frka i gužva - vrijedni studenti upisuju godinu, oni malo manje vrijedni hvataju zadnji voz za uslov, proklinju loše skripte, teška pitanja ili profesore, ljeto koje nisu posvetili učenju. Hiljadu je razloga koje će navesti, a zbog kojih zaostaju za svojim kolegama.
Kad sve opcije i opravdanja otpadnu, onda kreće studentska buna - manje ili više žestok napad na Univerzitet, sve fakultete ponaosob, ministra, rektora, prorektora… Nikoga ne štede. Da govore, niko im ne može zabraniti.
Ove akademske godine razlog za nezadovoljstvo su našli u promjeni cjenovnika obnove godine koji je ipak povučen, ali to nije bilo dovoljno da nezadovoljstvo prestane. Traže jeftinije školarine.
Istina je da se ovdje loše živi i da se svaka marka krvavo zarađuje, da naši javni univerziteti nisu u vrhu svijeta po kvalitetu, ali ruku na srce, oni koji redovno "čiste" godine nisu izloženi enormnim troškovima. Za njih upis košta 40 maraka po semestru. Za svoj uspjeh "nagrađeni" su školovanjem na teret budžeta i to im je motiv više da vrijedno rade i uče.
Istina je i da mnogo skuplje prolaze oni koji su u sistemu samofinansiranja jer njihove školarine, od fakulteta do fakulteta, koštaju od 440 do 1.500 KM. Jeste mnogo, ali ipak dva do pet puta jeftinije od studiranja u Beogradu, Zagrebu ili Sarajevu.
Okej, ako je studentski protivargument da su ti fakulteti kvalitetniji ili priznatiji i da ih vrijedi skupo platiti, ali ne može se osporiti ni da im uspjeh niko ne brani, da treba da zagriju stolicu i da u ovakvom sistemu kakav jeste traže svoje mjesto pod budžetskim suncem.
Moram se saglasiti sa rektorom Stankom Stanićem, koji kaže da je najidealniji sistem u kojem najbolji studenti, koji redovno daju ispite, besplatno studiraju. Pametnom dovoljno!