Glavna služba za reviziju javnog sektora RS, kontrolom poslovanja opštine Kneževo, otkrila je potpuni haos u funkcionisanju lokalne administracije.
Rasipanje para, putovanja, plate po vlastitom nahođenju načelnika, materijalni troškovi, izdaci, štetni ugovori... Sve što su revizori našli rezultat je, pak, kaže prvi čovjek opštine, dobrih namjera i neznanja službenika. Kako ocijeni Boro Škeljić, izvještaj je `takav kakav je`, ali bitno je da nema kriminala. Prije nego što nastavimo, prvo da malo razjasnimo pojam `kriminal`.
Ono što za načelnika opštine nije kriminal je činjenica da je sam sebi odredio platu, kao i ostalim funkcionerima opštine. Nije kriminal ni to što je primjenjivao vlastitu odluku bez Skupštine opštine, koja je, usput budi rečeno, na kraju i pustila Škeljića da radi što mu se prohtje.
Nije kriminal, prema mišljenju Škeljića, ni to što je, ničim izazvan, uplatio `Kozaraputevima` 160.692 KM više nego što je predviđeno, ignorišući odluku gradskog parlamenta.
Nije kriminal ni što je sklapao ugovore za čišćenje snijega i to po najvišim cijenama, a onima s kojima je sklopio po nešto manjoj tarifi, kasnije je isplaćivao po onoj najvećoj.
To je samo dio onoga što su revizori našli tokom kontrole poslovanja opštine Kneževo, a što `nije kriminal`.
Teško se odlučiti koje je od načelnikovih objašnjenja apsurdnije - ono da su htjeli sa `malo para da postignu velike ciljeve`, ili da je izvještaj `rezultat nedovršenosti i neznanja Administrativne službe`.
Na samom ulazu u Kneževo sasvim je jasno da od tih velikih ciljeva nema ništa, jer je ulaz u grad kao kapija u zonu sumraka - mračno i sablasno. Ako je rađeno na velikim ciljevima i projektima s malo para, kako se to nigdje ne vidi? Kako to da mladi ljudi iz Kneževa u kolonama bježe, ako se radi na velikim ciljevima za oživljavanje posrnule opštine? Očito je u toj priči nešto trulo.
S druge strane, ako je katastrofalan finansijski izvještaj rezultat neznanja Administrativne službe, zašto se tim ljudima ne zahvale i pošalju ih kućama? U tom slučaju na njihovo mjesto treba dovesti ljude koji znaju da, ako je za nešto utrošeno 240.280 KM, onda se to ne može i ne smije prikazati kao trošak od jedva 35.000 KM. Možda je neznanje službenika opštine razlog zašto načelnik nikome nije dao ugovor ili rješenje o radu?! Sručiti krivicu za svoje brljotine na drugog, stari je i provjeren recept koji više nigdje ne prolazi.
Jedno je, pak, sigurno. Ovakvi i slični revizorski izvještaji o radu lokalne uprave ne smiju završiti pokunjenim priznanjem lokalnih čelnika da su pravili propuste i obećanjem, uz pokajničko kršenje prstiju, da neće više nikada.
Jer priča o razvoju opština i podršci onim nerazvijenim, padaju u vodu pred samovoljom i nedodirljivošću prvih ljudi opština.
Revizorski izvještaji, koji nedvosmisleno prikazuju šta se radi s opštinskim budžetom, treba da budu dovoljan impuls vlastima u Banjaluci da pozovu na odgovornost glavnog aktera i zaustave bahatost.
U slučaju opštine Kneževo i njoj sličnih, to je načelnik.