Reforma penzionog osiguranja u BiH nije tako važna kao reforma policije, javnog sistema ili obrazovanja.
Nejasno je samo zašto su ove ostale reforme prioritet i zbog čega Evropska komisija uslovljava BiH da ih ispuni dok se o reformi penzionog sistema godinama pišu varijacije na temu bez konkretnih rješenja.
Svaka reforma u BiH ima političku pozadinu, a sprovodi se u trenutku kada su sazreli politički uslovi. Za više od pola miliona penzionera u BiH vrijeme nije saveznik i teško da će dočekati pogodan momenat i politički ambijent za rješavanje njihovih problema.
U BIH jedan zaposleni izdržava jednog penzionera, a doprinosi su različiti u entitetima. Različita je i visina penzije, koeficijenta po kom se isplaćuje, ali je standard gotovo pa isti. To što penzioner u FBiH prima 100 maraka više, ako prima minimalnu penziju u odnosu na penzionera iz RS, nije značajna razlika. Ni onaj sa 235 KM mjesečnih primanja u FBiH ne živi mnogo bolje od onoga koji ima 695 KM penzije u RS. Toliko svaki kabinet mnogobrojnih ministara sedmično potroši kancelarijskog materijala. Zato je neprimjereno govoriti o međugeneracijskoj solidarnosti postojećeg penzionog sistema, jer oni koji su dužni da osmisle i sprovedu reformu nisu osjetljivi na socijalni status najstarije populacije u BiH. Njihov eksperiment sadašnji penzioneri neće dočekati.