Više od 300 što bivših, što sadašnjih stanovnika Hadžića i Han Pijeska preminulo je od karcinoma od kraja rata do danas, u slučajevima koji se, mahom, dovode u vezu sa djelovanjem radioaktivnog uranijuma, koji su NATO avioni izbacivali 1995. godine.
Činjenice sa terena, jedine relevantne, ukazuju na to da se bilježi indikativno visoka smrtnost od karcinoma, i to, simptomatično, kod ljudi sa bombardovanih područja. Groblje u Bratuncu, puno izbjeglica iz Hadžića, najjača je indicija u potrazi za odgovorom koji već godinama muči mnoge - je li uranijum razlog njihove bolesti i, na kraju, smrti? Zašto je u Han Pijesku, takođe bombardovanom bombama s osiromašenim uranijumom, povećana stopa smrtnosti od uranijuma?
Dok se groblja pune, nadležni s obje strane entitetske linije ne djeluju pretjerano zainteresovano za problem koji odnosi živote i koji, zbog dugotrajnog djelovanja radijacije, može biti nevolja i za buduće generacije.
Sva dosadašnja istraživanja, a bilo ih je više, pokazala su se prilično jalovim i bez jasnih zaključaka. Niko od njih nije direktno povezao povećanu smrtnost sa djelovanjem osiromašenog uranijuma. Bez obzira na oprečna medicinska mišljenja, pri čemu se ne smije zanemariti ni uticaj nekih drugi faktora, činjenica je da problem, očigledno, postoji, a da se ništa, ili gotovo ništa, ne čini da on bude riješen. Baš kao da se zaboravilo da je vlast tu radi ljudi, a ne radi sebe same.