"Državni dinar je malen, ali siguran". Ova narodna mudrost potvrđuje se već nekoliko godina i u Unskosanskom kantonu, pa makar se ostvarila i sudskim putem.
Bezbroj je primjera da su radnici u privatizovanim preduzećima ostali i bez plata i doprinosa za penziono i zdravstveno osiguranje i da nemaju nikakve šanse da dobiju zarađeno. Novopečene gazde se dovijaju na razne načine. Firma se proda ili ugasi proizvodnju, poništi se privatizacija… I rezultat je uvijek isti - radnici su izigrani. U puno povoljnijem položaju su zaposleni u firmama, čija se djelatnost finansira iz kantonalnog budžeta. Nekada su se one zvale društvene djelatnosti, a sada su budžetski korisnici. A budžet USK je specifičan po stavci `dugovi za plate`. Počelo je 2000. godine kada su sudije same sebi dosudile pravo na naplatu tzv. ratnih plata. Sume su uvećane važećim kamatama, pa su pojedinci naplatili i po nekoliko desetina hiljada konvertibilnih maraka. Po logici kad mogu oni, što ne bi i mi i do sada su po izvršenju sudskih presuda umjesto u razvojne programe u privatne džepove otišla 32 milona KM. Prema podacima kantonalnog ministarstva finasija ove godine će iz budžeta po ovom osnovu biti isplaćeno osam miliona, a u bankama na izvršenje čekaju rješenja ukupne vrijednosti 69,5 miliona KM. Bar toliko ih je bilo 20. septembra ove godine.
Osnov je nepoštivanje potpisanih kolektivnih ugovora, a zbog takvog odnosa prema preuzetim obavezama niko nije odgovarao. Recept za izlaz je u bankrotu, ali država još nije bankrotirala.