Životno osiguranje, jedno od osnovnih obaveza građana u razvijenim društvima, na našem podneblju sporo dobija na značaju.
Nedostatak tradicije, nizak životni standard i nemarnost mogu se podvesti kao ključni uzroci činjenice da građani RS najmanje među Evropljanima pridaju značaja osiguranju života. To potvrđuje izuzetno nizak udio te vrste osiguranja u ukupnoj osiguravajućoj premiji, manje od 10 odsto, kao i visina premije po stanovniku, koja iznosi ispod bh. projeka od 10 evra. Poređenja radi, na tržištima u okruženju premija se kreće od 13 do 78 evra, dok je prosjek Evropske unije za nas astronomskih oko 1.400 evra.
Interesantno i poprilično neobjašnjivo je da će mnogi naši građani prije kasko osigurati automobil, traktor, kuću i štalu, nego uplatiti polisu kojom se, između ostalog, osiguravaju za starost, od teških bolesti ili da porodici omoguće novac nakon smrti kojim će plaćati režije, kredit ili štedjeti za školarinu djece. Našem narodu to zvuči pomalo "zapadnjački bizarno" i "daleko", ali to onda upravo potvrđuje zapadnjačku tezu da se "tamo istočno" važne životne stvari tretiraju olako i budućnost planira isuviše kratko. Životna osiguranja, takođe, nose veliku korist za društvo, jer osiguravajuće kuće dobijeni novac u značajnom obimu ulažu u obveznice opština i države, čime finansiraju izgradnju infrastrukturnih i drugih javnih razvojnih projekata. Upravo je to jedan od osnovnih razloga zbog čega države po pravilu nude poreske i druge olakšice kojima bi podstakla masovnija sklapanja polisa životnog osiguranja. Takve olakšice su, pak, kod nas zaobišle industriju osiguranja, već se pažnja usmjerila na podsticaj učlanjanja radnika u još nepostojeće privatne penzijske fondove.