ATINA - Tokom predizborne kampanje u Grčkoj 2009. godine mediji su pitali građane šta je potrebno da bi se postalo premijer. Uobičajeni odgovor je glasio "biti sin, unuk ili rođak bivšeg premijera ili predsjednika".
Građani Grčke su aludirali na političke dinastije te zemlje, odnosno porodice koje, kako Grci često kažu, "vladaju ovom zemljom".
Danas se na vlasti u Grčkoj smjenjuju dinastije Papandreu i Karamanlis, dok dominantnu ulogu u konzervativnoj partiji Nova demokratija zauzimaju djeca i rođaci bivšeg premijera Kostantinosa Micotakisa, prenio je nemački državni radio "Dojče vele".
Ono što mlađe grčke generacije ne znaju, a starije se kroz maglu prisjećaju, jeste da jedan od najvećih grčkih državnika Elefterios Venizelos ima svog porodičnog nasljednika. Bivši premijer Grčke Konstantinos Micotakis je njegov rođak. Njegova baba bila je Venizelosova rođena sestra. Upravo je to srodstvo mladom pravniku sa Krita obezbijedilo da iskoristi političko nasljeđe svog ujaka Elefteriosa.
Već sa 28 godina Micotakis je postao poslanik 1946. godine. Do sredine 60-ih godina prošlog vijeka on je postao uticajna ličnost grčke politike. Iste godine, kao član vladajuće Unije centrista, Micotakis je poveo grupu koja je istupila iz partije i dovela do pada vlade Jorgosa Papandreua i lidera te partije.
U Grčkoj se danas na vlasti smenjuju porodice Papandreu i Karamanlis
Taj čin stvorio je rivalitet između Micotakisa i Papandreuovog sina Andreasa, koji se prenio i na partijski život netrpeljivošću između Nove demokratije i Pasoka. Slijedio je vojni puč i diktatura, koja je trajala do 1974. godine.
Micotakis je svoju političku rehabilitaciju doživio tek tokom 80-ih godina prošlog vijeka, da bi potom 1989. godine postao premijer Grčke. Zbog burne biografije, Grci su mu dodijelili nadimak Vampir.
Njegova djeca, školovana u inostranstvu, i danas su uticajne ličnosti u Grčkoj. Sin Kirjakos je poslanik u skupštini i značajna ličnost Nove demokratije, dok je ćerka Dora Bakojani bila gradonačelnica Atine i ministarka spoljnih poslova. Ona je viđena kao buduća šefica Nove demokratije.
Porodica Karamanlis je do sada dala dva državnika. Obojica se zovu Konstantinos. Grci obično među njima prave razliku tako što starijeg nazivaju punim imenom Konstantinos, dok mlađeg zovu Kostas.
Učiteljev sin sa sjevera Grčke, Konstantinos Karamanlis je započeo političku karijeru već sa 29 godina, 1936. godine, kao poslanik u grčkoj skupštini. Nakon Drugog svejtskog rata postao je ministar poljoprivrede, da bi nakon jedne decenije bio imenovan za premijera Grčke. Na toj funkciji počeo je da se zalaže za integraciju te zemlje u Evropsku ekonomsku zajednicu. Međutim, političke krize i sukobi sa grčkim kraljem su ga primorale u izgnanstvo 1967. godine.
U Grčku se vratio tek sedam godina docnije kao novoimenovani premijer. U periodu poslije diktature u raznim krugovima bio je poznat kao političar koji se plašio za svoj život, te je živio u jahti koju je obezbjeđivala ratna mornarica.
Kao predsjednik Grčke ostao je upamćen po tome što je 1981. godine potpisao pristup Evropskoj zajednici.
Njegov bratanac Kostas imao je manje spektakularnu karijeru od svog strica. Njegov izbor za predsjednika konzervativne Nove demokratije 1997. godine bio je diskutabilan. U medijima se često čulo da je to učinjeno samo na osnovu porodičnog imena i njegovog srodstva sa Konstantinosom. Za premijera Grčke izabran je 2004. godine.
Njegov mandat obilježen je nemirima u centru Atine zbog prekomjerne upotrebe sile policije i spore reakcije na požare 2007. Početak ekonomske krize u Grčkoj označio je kraj njegove političke karijere.
Dominantnu ulogu u konzervativnoj partiji Nova demokratija zauzimaju djeca i rođaci bivšeg premijera Kostantinosa Micotakisa
Porodica Papandreu je od svih dinastija svakako najslikovitija. Priča te porodice počinje na Peloponezu sa protinim sinom Georgiosom. Početkom Prvog svjetskog rata on se u grčkim političkim krugovima istakao kao zagovornik ulaska Grčke u rat na strani saveznika, što ga je dovelo u direktan sukob sa pronjemačkim kraljem Konstantinosom.
U međuratnom periodu obavljao je funkcije ministra raznih resora, da bi pred njemačku invaziju 1941. godine izbjegao sa vladom u Egipat. Tri godine potom, u oslobođenu Grčku se vraća kao premijer.
Njegova poslijeratna politička karijera obilježena je borbom za reforme društva, sekularizaciju države i ograničavanje vlasti grčkog kralja. Jorgos Papandreu je u istom periodu ušao i u latentan sukob sa svojim sinom Andreasom, potonjim premijerom, koji je zagovarao radikalnije socijalističke mjere. Sukob s kraljem ipak ga je koštao vlasti, a Grčku demokratije, jer su oficiri imali konačnu riječ uvođenjem diktature.
Jorgos Papandreu je umro 1968. godine. Njegova sahrana bila je povod za masovno jasno iskazivanje nezadovoljstva vojnom huntom. U grčkom narodu ostao je upamćen kao "starac demokratije".
Jorgosov sin Andreas, harvardski student i profesor na Berkliju, za razliku od oca bio je pobornik radikalnijih pristupa. U Grčku je došao nakon pada diktature, kao član Unije centrista, partije njegovog pokojnog oca.
Potom je osnovao svoju Panhelensku uniju socijalista, Pasok. Prvi put postaje premijer 1981. godine i odmah je započeo sa mjerama nacionalizacije, reformom tada tradicionalnog grčkog društva.
Međutim, ekonomski skandali su ga koštali funkcije. Nakon kratke Micotakisove vlade, Andreas Papandreu se vraća u premijersku fotelju 1993, sve do smrti 1996. godine.
Andreasov sin Jorgos (na slici), sadašnji premijer Grčke, krenuo je putem svoga oca, gradeći ime na osnovu porijekla.
Na izborima 2004. godine, kada je stupio na čelo Pasoka, a potom i 2009, parola te stranke je glasila "Andrease, ti živiš, ti nas vodiš". Jorgosu je ta strategija bila korisna jer su ga upravo uspomene na smjele i radikalne reforme dva prethodna Papandreua dovele na funkciju koju su nekada držali njegov djeda i otac. Međutim, i dalje je neizvjesno da li te iste uspomene mogu da mu pomognu da prebrodi krizu koju je naslijedio od svog rivala Karamanlisa.