Prodavnice poredane u besprijekornom nizu, stolovi za bilijar u kafanama čekaju igrače, automobili parkirani ispred benzinskih pumpi - samo što nigdje nema kupaca, igrača, niti vozača. Zapravo, uopšte nema ljudi!
Nekad napredne zajednice, danas su sablasno prazni američki gradovi, čiji su stanovnici otišli u potrazi za boljim životom. Neki su napušteni i opustošeni već decenijama.
Svaki od njih ima svoju priču - jedne su uništili požari, druge poplave, a neki su jednostavno ostali bez zaliha bakra ili zlata, zbog čega su stanovnici otišli negdje drugdje u potrazi za srećom i zaradom.
Jedno od tih mjesta je i Sentralija, bivši rudarski grad koji je nestao pod naletom požara. Riječ je o nekad naprednom, gusto naseljenom gradiću, koji se nalazi sjeveroistočno od Pensilvanije.
Naime, da ironija bude još veća, požar su izazvali vatrogasci, koji su željeli da očiste rastinje u okolini grada za američki praznik Dan sjećanja. Bilo je to 27. maja 1962. godine i od tada je prazan.
Danas su samo napuštene kuće i prodavnice znak da je neko nekad tu živio.
Iako su američke vlasti pomogle da se grad obnovi i stanovnici vrate svojim kućama, to se nikad nije desilo.
Čavaba, gradić u Alabami, stoji napušten još od kraja 19. vijeka. Naime, iseljen je 1880. godine nakon velike poplave koja je natjerala stanovnike da odu.
Međutim, na pragu 19. vijeka kupio ga je bivši rob za svega 500 dolara. Ipak, njegova namjera nije da ga ponovo naseli, nego je sve rasturio, a građevinski materijal rasprodao.
Danas, skoro 200 godina nakon osnivanja, Čavaba, sa svojim jezivo pustim ulicama i preostalim građevinama izgrađenim u južnogotskom stilu, predstavlja istorijsko mjesto Alabame.
Neki drugi gradovi su nestali usljed ekonomske krize jer stanovnici nisu uspjeli da prežive od svojih primanja, bez obzira na to što su imali posao.
Jedan od njih je Glenrio, koji se nalazi na granici Teksasa i Novog Meksika. To je bio gradić lociran uz rutu 66. Nekad je bio veoma popularno svratište za putnike.
Međutim, kako je izgrađen državni autoput malo ko je putovao rutom 66 i stanovništvo se polako počelo iseljavati. Njihove prodavnice, benzinske pumpe i kafići i danas su prazni i svjedoče o nekim boljim vremenima.
Naravno, veliki broj napuštenih gradova predstavljaju nekadašnja nalazišta zlata. Ovi gradovi su tokom takozvane zlatne groznice bili najnaseljeniji dijelovi SAD.
Jedan od takvih je i Riolit, koji se nalazi oko 100 kilometara od Las Vegasa, u saveznoj državi Nevada.
Riječ je o gradu koji se počeo razvijati krajem 19. vijeka, a najveći broj stanovnika je imao 1905. godine, kada su u njega pohrlile hiljade i hiljade tragača za zlatom. Bila je to veoma napredna zajednica, jedna od rijetkih koje su na samom početku 20. vijeka imale struju, asfaltirane puteve, telefone, pa čak i školu i operu. Međutim, sve to nije bilo dugog vijeka.
Svega nekoliko godina kasnije otkriveno je da zlatna ruda nije očekivanog kvaliteta i do 1910. godine rudnik je počeo da posluje sa gubicima. Već sljedeće godine je zatvoren, a hiljade stanovnika počele su da se iseljavaju. Nakon 10 godina ostao je pust.
Danas je to mjesto gdje samo ostaci nekadašnjih zdanja svjedoče o blagostanju. Naime, najimpozantnija je takozvana Kukova zgrada, čija bi izgradnja danas koštala više od dva miliona dolara. U toj zgradi nekada se nalazila pošta i banka, a sada je ostao samo temelj.
Sličnu sudbinu imao je i gradić Bodi, smješten u srcu Kalifornije, koji je takođe podignut krajem 19. vijeka, za vrijeme zlatne groznice. Bio je to pravi grad, sa brojnim blokovima kuća, školom, salonima… Od 1962. godine brigu o gradu preuzeo je Državni istorijski park i danas je to podsjetnik jednog davno zaboravljenog vremena.
Po otkriću zlata 1859. godine Bodi je postao jedan od najrazvijenijih rudarskih gradova u Kaliforniji. Do 1880. godine imao je čak 65 salona i 10.000 stanovnika, što je predstavljalo metropolu u to doba.
Međutim, zalihe zlata su, iz godine u godinu, bivale sve manje i ljudi su počeli da odlaze. Rudnik je konačno zatvoren 1913. i Bodi je već 1915. ostao bez stanovnika.
Još jedan grad sa sličnom sudbinom je Terlingva, u Teksasu, grad sa grandioznim građevinama koje su se izdizale usred teksaške pustinje.
Na svom vrhuncu, negdje krajem 1880. godine, Terlingva je imala 2.000 stanovnika. Danas, to je mala zajednica u kojoj živi tek nekoliko porodica. Iako je otvorena za turiste, i njih je sve manje.
Naravno, postoje i napušteni gradovi koji se nalaze u neposrednoj blizini današnjih metropola. Jedno od takvih je i ostrvo Nord Brader, koje se nalazi u neposrednoj blizini njujorškog Menhetna. Danas je to nenaseljeno ostrvo i predstavlja jedan od najvećih američkih rezervata za ptice.
Međutim, ovo ostrvo, koje se nalazi između Bronksa i Rikerovog ostrva, nije oduvijek bilo pusto. Nekada je to bila poznata kolonija za osobe oboljele od lepre.
Nakon Drugog svjetskog rata ostrvo je jedno kratko vrijeme bilo i prvi rehabilitacioni centar za ovisnike, koji su bili izolovani od ostatka svijeta, sve dok se nisu odrekli svoje loše navike. Neetički način liječenja, koji se primjenjivao na ovisnicima, i danas predstavlja sramotu za zdravstvo. Upravo zbog velikog broja prijava koje su se uglavnom odnosile na maltretiranje pacijenata centar je zatvoren 1960. godine i od tada je potpuno prazan.
I grad Kenekot na Aljasci nekada je bio napredna zajednica. Iako se do njega moglo doći samo avio-prevozom, a zatim i vozom, to nije bila prepreka za njegovo naseljavanje.
Naime, vrhunac razvoja Kenekot je doživio 1900. godine jer se u njegovoj blizini otvorio poznati rudnik bakra. O tome koliko je bio bitan ovaj rudnik svjedoči da je godišnje proizvodio bakar vrijedan 32,4 miliona dolara. Međutim, zalihe bakra su presušile 1916. godine, kada je narod počeo da se iseljava. Rudnik je konačno zatvoren 1920. godine. Posljednji voz napustio je stanicu Kenekot 10. novembra 1938, nakon čega niko više nije kročio u ovo mjesto.
