Miroslavljevo jevnađelje, knjiga na kojoj će sutra, uz Ustav Srbije, zakletvu položiti izabrani predsjednik Srbije Aleksandar Vučić, najznačajniji je ćirilični spomenik srpske i južnoslovenske odnosno srpsko-slovenske pismenosti iz 12. vijeka.
Unesko ga je 2005. godine uvrstio u svoju biblioteku „Pamćenje svijeta“ čime je postao dio 120 najvrjednijih dobara koje je stvorila ljudska civilizacija.
Rukopis se do 1896. nalazio u Hilandaru, kada je poklonjen kralju Aleksandru Obrenoviću prilikom njegove posjete Atosu.
Danas se čuva u Narodnom muzeju u Beogradu, a jedan list Miroslavljevog jevnađelja je u narodnoj biblioteci u Sankt Peterburgu.
U Miroslavljevom jevanđelju su, inače, uporedo zastupljena dva pravopisa: zetsko-humski i raški.
Nastalo je po narudžbini zahumskog kneza Miroslava, brata raškog velikog župana Stefana Nemanje, najvjerovatnije u Kotoru, oko 1185. godine, a za potrebe crkve Svetog Petra i Pavla u Bijelom Polju na Limu, i same zadužbine kneza Miroslava, koja je docnije postala episkopsko sjedište Humske eparhije Srpske pravoslavne crkve.
Ne zna se pouzdano koji je bio motiv kneza Miroslava da naruči izradu Jevanđelja, koje je kasnije po svom naručiocu i dobilo ime - Miroslavljevo jevanđelje.
Godine 1998. izvršena je konzervacija originala i restauriran povez knjige.
Duga je istorija Miroslavljevog jevanđelja, a novija biljleži da je između dva svjetska ostalo u posjedu porodice Karađorđević, uprkos odluci Ministarstva prosvjete iz 1903. da se ono preda na čuvanje Narodnoj biblioteci Srbije.
Knez Pavle, koji se u to vrijeme starao o Miroslavljevom jevanđelju, poklonio ga je 1935. godine sopstvenom muzeju. Tako je u bombardovanju, 6. aprila, 1941. rukopis izbjegao sudbinu više stotina srednjovjekovnih povelja, rukopisnih knjiga i inkunabula, skoro 50 hiljada kompleta časopisa i novina i oko 350 hiljada knjiga, koje su izgorjele u do temelja sravnjenoj zgradi Narodne biblioteke na Kosančićevom vencu.
Za Jevnađeljem su tragali i Nijemci i četnici, pa je ono skrivano na raznim mjestima sve do oslobođenja Beograda.
Godine 1945. osnovana je komisija koja je utvrdila stanje rukopisa i predala ga na čuvanje Umetničkom muzeju - današnjem Narodnom muzeju u Beogradu, gdje je zavedeno pod inventarskim brojem 1536.
Miroslavljevo Jevanđelje je bilo izloženo sve do 1966. u vitrini koja nije imala adekvatne uslove za čuvanje takvog rukopisa, pa je odatle prenijeto u fundus Narodnog muzeja. Od 1985. povremeno je izlagano.
Država Srbija je osnovala je 1991. Fond za konzervaciju i fototipsko izdanje Miroslavljevog jevanđelja, koje je postalo stalna stavka u državnom budžetu. Uprkos tome, svi izdavači koji su željeli da naprave fototipsko izdanje bili su u tome sprječavani.
Udruženi izdavači, Autorsko-izdavačka zadruga „Dosije“ i Službeni list SRJ, 1993. godine počeli su samoinicijativno, bez korišćenja budžetskih sredstava, sa prikupljanjem materijala za fototipsko izdanje Miroslavljevog jevanđelja.
Ono je štampano u Johanesburgu, u Južnoafričkoj Republici, 1998. i predstavlja vjernu, savršenu kopiju originala, kako po sadržaju tako i po spoljašnjem izgledu.
Štampano je u 300 primjeraka, od kojih se neki nalaze u specijalnim kolekcijama najvećih svjetskih biblioteka kao što su Kongresna biblioteka u Vašingtonu, Britanska nacionalna biblioteka, biblioteke Univerziteta Harvard, Prinston, Jejlu...