RIM Poslije vijesti o odlasku Ingmara Bergmana, jednog od najvažnijih reditelja 20. vijeka, juče je iz Rima stigla vijest o smrti još jednog filmskog velikana Mikelanđela Antonionija.
Čuveni italijanski filmski reditelj i scenarista, koji je stekao svjetsku slavu trilogijom `Noć`, `Pomračenje` i `Avantura`, preminuo je noći između ponedjeljka i utorka, u svom domu, u 95. godini, saopštila je njegova supruga i glumica Enrika Fiko.
Antonioni je javnosti možda najpoznatiji po svom ostvarenju `Uvećanje` iz 1966, za koje je osvojio `Zlatnu palmu` u Kanu i dobio nominaciju za `Oskara`. Njegovi filmovi na italijanskom jeziku donijeli su mu brojna priznanja tokom karijere koja je počela četrdesetih godina, između ostalog ovjenčan je i venecijanskim `Zlatnim lavom` za životno djelo te `Zlatnim medvjedom` u Berlinu. Imao je dvije nominacije za `Oskara`, a Američka akademija filmske umjetnosti uručila mu je specijalno priznanje za životno djelo 1995. godine.
Antonioni je rođen 1912. godine u Ferari. Studirao je ekonomiju na Univerzitetu u Bolonji, ali je na sebe pažnju skrenuo pišući filmske kritike italijanskih komedija snimanih tridesetih. Četrdesetih godina upisao je filmsku školu `Centro Spreimentale`, ubrzo je počeo da piše scenarije i da sarađuje sa brojnim rediteljima, među kojima je bio i Roberto Roselini.
Njegov debitantski dugometražni film `Hronika jedne ljubavi` pojavio se 1950, ali je internacionalni uspjeh postigao tek 1960. ostvarenjem `Avantura` za koji je osvojio specijalnu nagradu kritike u Kanu. Poslije ovog u Antonionijevoj filmografiji slijede klasici `Noć` (1961), `Pomračenje` (1962), `Crvena pustinja` (1964), `Dolina smrti` (1970), `Profesija reporter` (1974), `Misterija Obervald` (1980), `Identifikacija žene` (1982), `Pod oblacima` (1995)... Antonioni je u svojim filmovima prikazivao otuđenje u savremenom svijetu kroz prorijeđene dijaloge i duge kadrove. Zajedno sa Federikom Felinijem pomogao je da se u italijanskom filmu poslije Drugog svjetskog rata napravi odmak od neorealizma i okrene ka ličnijem pristupu filmskoj estetici. Slavu je stekao tokom šezdesetih i početkom sedamdesetih godina serijom izrazito individualističkih filmova, a u međunarodnim krugovima bio je uvažavan kao jedna od politički najosvešćenijih ličnosti savremenog italijanskog filma.
Mnogi su vjerovali da je njegovoj karijeri došao kraj poslije teškog moždanog udara 1983. godine, ali veliki redatelj nastavio je da stvara i inspiriše mnoge druge poput Martina Skorsiza, koji je rekao za Antonionija da je `pjesnik s kamerom`. Posljednji film snimio je prije tri godine. Riječ je o trilogiji `Eros` na temu ljubavi i seksa u kojoj su učestvovali savremeni redatelji Stiven Soderberg i Vong Kar-Vai.
`S Antonionijem umro je ne samo jedan od najvećih reditelja, već i majstor modernista`, naveo je gradonačelnik Rima Valter Veltroni.