Sama fotografija nastala je tridesetih godina 19. vijeka, kada najranije tehnike nisu bile namijenjene masovnoj proizvodnji.
Tek je 1856. godine Adolf Braun objavio knjigu koja je sadržavala 288 fotografija Virdžinije Oldoni, te su to bile prve modne fotografije tog tipa u istoriji.
U srednjovjekovnoj Evropi modne trendove su prenosili putujući trgovci, a kasnije su ih zamijenili obični leci na kojima su ilustrovani odjevni predmeti koji su tada bili u centru pažnje. Tek sredinom 18. vijeka u praksu je ušlo štampanje svojevrsnih magazina koji su prikazivali odjevne predmete ilustracijama u boji. Pomodarima, naravno, ovo nije bilo dovoljno.
Početkom 20. vijeka tehnološki je napredak dozvolio fotografima objavljivanje njihovih radova u časopisima. Prvo pojavljivanje modne fotografije u nekom časopisu bilo je ono u francuskom "La mode praqtique".
Zahtjevan posao: Netom poslije uslijedio je "Vogue" i njegov doprinos modi i modnoj fotografiji, koji je pratio i konkurentni "Harper's Bazaar". Te dvije kompanije vodeće su u modnoj fotografiji dvadesetih i tridesetih godina 20. vijeka.
Evropa je uopšteno tih godina bila središte modne fotografije. Nakon Drugog svjetskog rata, Amerika je preuzela centar pažnje, a "Vouge" i "Harper's" tamo nastavljaju svoje suparništvo.
Iz ta dva časopisa dolaze najpoznatiji modni fotografi koji su kreirali "pravila" modne fotografije za nadolazeće decenije.
Modna fotografija zahtjevna je vrsta fotografije, koja okuplja čitav tim ljudi koji učestvuju u njenom nastajanju.
Tim se često sastoji od fotografa, modela, stilista, šminkera, frizera i raznih asistenata. Fotograf je osoba koja ima najteži zadatak jer mora viziju svog tima i njegovih pojedinaca složiti u jednu harmoničnu i smislenu cjelinu. Organizacija je velik dio posla jer je potrebno dobro iskoristiti vrijeme, kojeg je obično premalo.
Najčešće fotograf ima slobodu izbora modela, lokacije i svog tima, što nije lagan posao. Mora takođe znati kako tačno želi da mu fotografija izgleda, koja je njena priča i šta njome želi postići.
Zatim slijedi višesatno fotografisanje koje nekad može prerasti i u višednevno ukoliko vremenske ili druge neprilike onemoguće da sve ide po planu. Nakon snimanja slijedi odabir i obrada fotografija, te na samom kraju štampanje.
Prvi koraci: Preteča modne fotografije datira iz 18. vijeka, kada su u magazinima štampane ilustracije moderne odjeće, često bojene rukom. Prvi fotoaparati su se pojavili tridesetih godina 19. vijeka, a najraniji modni fotografi vezuju se za bogati sloj društva, uglavnom kraljice, princeze i pripadnice buržoazije, koje su htjele da ovjekovječe svoje skupocjene haljine.
Smatra se da je prva kolekcija modnih fotografija knjižica grofice Kastiljone, sa 288 fotografija raznih odjevnih kombinacija i modnih detalja iz njenog garderobera. Fotografije je napravio Pjer-Luj Pjerson 1856. godine.
U to vrijeme tehnike razvijanja fotografija još nisu bile podesne za časopise i magazine. Tek sa razvojem polutonskog štampanja, u prvoj deceniji 20. vijeka, rodila se modna fotografija i estetika modnih časopisa kakvu danas poznajemo. Zanimljivo je što su se dizajneri visoke mode osjetili ugroženima pojavom modne fotografije, smatrajući da je ona dar za plagijatore.
Jedan od prvih modnih fotografa bio je baron Adolf de Majer, nazivan Debisijem fotoaparata. Karakterističan je po upotrebi pozadinskog osvjetljenja i objektiva sa mekim fokusom.
Veoma je vodio računa o dodatnim vertikalnim elementima i pravilu o tri trećine. Postavljao je modele u svakodnevno okruženje i fotografisao ih u prirodnim pozama. Barokni senzibilitet je isticao pomoću bojenih pozadina i baroknih rekvizita, a uprkos izvjesnoj strogoći i formalnosti, njegove fotografije su odisale bajkovitošću.
Modeli za modne fotografije najprije su bile pripadnice aristokratije, glumice i balerine. Nakon Prvog svjetskog rata estetski ideali se mijenjaju i modernizam polako pušta korijene.
Pojava sportske odjeće i haljina bez glomaznih podsuknji dozvolila je fluidnije i ekstravagantnije poze i kompozicije. Sa predvodnicima kao što su Edvard Stajhen i Men Rej, novi stil u modnoj fotografiji zamijenio je rokoko rekvizite geometrijom, nadmenu hladnoću karakterom, i uveo avangardne izume kao što su solarizacija i višestruka ekspozicija.
Razvoj i napredak: Dvadesetih i tridesetih godina prošlog vijeka, sa pojavom manjih kamera, koje je moguće nositi u ruci, modni magazini dobili su veću fleksibilnost kada su u pitanju kompozicija i snimanje fotografija na otvorenom. Poseban napredak je ostvaren 1933, kada je tadašnji urednik magazina "Harper's Bazaar" zaposlio mađarskog sportskog fotografa Martina Munkačija, koji se kratko bavio i street style fotografijom u Berlinu. Munkači je u modnu fotografiju uveo novi, dinamičan stil, koji se pokazao kao izuzetno uticajan. Sljedeća prinova u magazinu bila je Luiz Dal-Volf, koja je takođe bila zagovornica vanstudijske fotografije, a 1937. počela da izrađuje fotografije u boji.
Epicentar razvoja modne fotografije sredinom 20. vijeka bio je u Americi, gdje su se "Vogue" i "Harper's Bazaar" utrkivali i na taj način postavljali standard ostalim modnim magazinima.
Edvard Stajhen, Džordž Hojningen-Hine, Horst P. Horst i Sesil Biton izdigli su modnu fotografiju na nivo fine umjetnosti. Njihovi nasljednici Irving Pen, Martin Munkači, Ričard Evedon i Luiz Dal-Volf oblikovali su modnu fotografiju i postavili estetske standarde za naredne decenije.
Fotografija koju je Irving Pen snimio 1947. za naslovnicu "Voguea", na kojoj se našlo dvanaest najfotografisanijih modela, poslužila je kao uzor mnogim magazinima i fotografima, između ostalog i Eni Libovic. Ova fotografija je označila i početak kulta supermodela krajem 20. vijeka.
Dok se u Evropi i svijetu modna fotografija od sredine 20. vijeka brzo razvijala i krupnim koracima grabila naprijed, dotle je tadašnja Jugoslavija ostajala nekako mimo tih tokova. Po završetku Drugog svjetskog rata mediji su imali zadatak da podignu moral naroda. Ilustrovana štampa prikazivala je radne akcije kao izraz kolektivnog duha novog socijalnog poretka. Tek s okretanjem spoljne politike ka Zapadu, štampa počinje da dobija ulogu razonode.
Naši prostori: Moda se prvi put pojavljuje stidljivo na zadnjim stranama štampanih medija sredinom 20. vijeka, da bi tokom pedesetih i šezdesetih godina ušla na velika vrata u Jugoslaviju i na stranice magazina.
Izdavačka kuća "Politika" sredinom šezdesetih počela je da izdaje ženski časopis "Bazar". Prvi broj izašao je 15. decembra 1964. godine, i odmah nakon pojavljivanja na kioscima bilo je jasno da će zabilježiti uspjeh među čitaocima.
Upravo takva vrsta specijalizovanog domaćeg časopisa za žene nedostajala je jugoslovenskom tržištu. Časopis je ponudio sve ono o čemu su žene tog doba maštale. Ipak, još dugo je na ovim prostorima vladao trend preuzimanja fotografija i skromnih pokušaja domaćih autora da prikažu svoja djela. Tek u posljednjih desetak godina na ovim prostorima dolazi do zaista brzog i značajnog razvitka domaće modne fotografije.