Istorija

Pratite nas na Google news

Prvi Srbin koji je imao harem bio Karađorđev vojvoda

Prvi Srbin koji je imao harem bio Karađorđev vojvoda
Foto: wikipedia.org/ilustracija | Prvi Srbin koji je imao harem bio Karađorđev vojvoda
N.N.

Milenko Stojković bio je srpski vojvoda tokom Prvog srpskog ustanka. Najveći slavu stekao je nakon što je sa svojom svitom na Adi Kale, po naređenju i srpskih i turskih vlasti, ubio dahije zbog čije samovolje i zuluma je i počeo Prvi srpski ustanak.

Sliku neustrašivog borca koji nikada ne gubi bitke potvrdio je i u bici na Ivankovcu u avgustu 1805. kada je, sa Petrom Dobrnjcem i Stevanom Sinđelićem, pobijedio daleko jaču vojsku Hafiz-paše koja se zaputila ka Beogradu.

Nakon ove bitke, buna na dahije je prerasla u ustanak protiv turske vladavine. Milenko je sa ustanicima prodro u Negotinsku krajinu i zauzeo utvrđeni Poreč na Dunavu, a vodio je teške borbe i na Štubiku i Malajnici, prenosi Istorijski zabavnik.

Za junaštvo i vojne zasluge Karađorđe ga je tokom ljeta 1806. proglasio za vojvodu.

Ipak, Milenko Stojković danas je najpoznatiji po jednoj, skoro mitskoj priči iz njegovog privatnog života - činjenici da je imao svoj harem!

Prvi Srbin koji je imao harem

Praksa da imaju više žena nije bila rijetkost među vođama Prvog srpskog ustanka. Većina je bila oženjena jednom, ali je imala još jednu koja je živjela na nekom drugom imanju. Nije bio rijedak slučaj ni da osoba paralelno ima djecu sa različitim ženama.

Ipak, do danas, Milenko Stojković ostao je jedini za koga se sa sigurnošću zna da je držao harem, napravljen potpuno po uzoru na turski.

Vojvoda je navodno još prije osvajanja utvrđenja u Ramu imao nekoliko žena. Nakon što je zauzeo ovaj turski grad, ušao je u harem komandanta grada i odatle zarobio nekoliko žena koje su mu se najviše dopale.

Sa druge strane, na ruku mu je išla i činjenica što su tokom ustanka mnoge Turkinje koje su živjele u Beogradu ostale udovice, a djeca siročad. Priča kaže da ih je bilo toliko da su ulice bile prepune ove sirotinje, pa su nove srpske vlasti organizovale brodove da ih Dunavom odvedu nazad u Tursku.

Međutim, Milenko je sačekivao lađe u Poreču, na obali Dunava, birao najljepše djevojke i žene i tako "dopunjavao" svoj harem. Po priči, ukupan broj žena u haremu bio je 42, a mnoge od ovih žena smatrane su "srećnicama" jer su se tako spasle bijede ili progona u turske krajeve gdje nisu imale nikog svog.

Sve žene u haremu služile su isključivo Milenka. Osim noćnih zadovoljstava, one su bile zadužene i da kuvaju, brinu o odijevanju vojvode, donose mu ćibuk i kafu i dvore ga u svakom trenutku. Ove žene bile su zadužene i da brinu o gostima koji bi dolazili kod Milenka, a nekima od ovih zvanica vojvoda je dozvoljavao da provode noći sa njima.

Žene iz harema Milenka su služile i dvorile i kada bi bio na putovanju. Naime, tada bi sa sobom vodio četiri ili pet najdražih robinja koje bi se starale da vojvoda u trenucima odmora ima sve što mu je potrebno.

Sa druge strane, kada bi se neke žene "zasitio" Milenko bi joj uz bogat miraz, nalazio muža među svojim slugama i vojnicima, ili bi je, uz dovoljno novca, puštao na slobodu da vodi život kakav želi.

U srpske porodice u kojima nije bilo djece davao je djecu koju su neke žene sa sobom dovele u harem, a nije isključeno da se među njima našlo i poneko dijete kojem je i sam bio otac.

Doba nemilosti

Milenko Stojković prvi put se sukobio sa Karađorđem posle odbrane Deligrada 1809. godine i vožd ga je tada lišio komande ustaničkom vojskom.

Zalažući se za ograničenje vladareve vrhovne vlasti i decentralizaciju uprave, Milenko se žestoko zamjerio Karađorđu i ljudima oko njega, a nakon što je odbio da prihvati dužnost Popečitelja inostranih dela - njegova sudbina je zapečaćena!

Prognan je iz Srbije 1811. i otišao je u Rusiju gdje je penzionisan u činu pukovnika. Shvativši da od skromne državne rente koje mu je dodijelila ruska država ne može da izdržava i sebe i svoje žene, Stojković je raspustio harem poklanjajući ženama novac da se udaju ili žive slobodno.

Priča kaže da je kraj sebe zadržao samo jednu ženu - izvjesnu Vlahinju Katinku, koja mu je bila miljenica i sa kojom se kasnije oženio i dobio sina Iliju.

Umro je u jednoj varošici na Krimu na obali Crnog mora 1831. godine.

(B92)

Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne odražavaju stavove redakcije Nezavisnih novina.

Najčitanije