ZRENJANIN U Banatu je početkom 18. vijeka postojao običaj da pokojnika poslije sahranjivanja ponovo otkopaju, pa da zatim opet vrate u zemlju kako bi se spriječilo da se povampiri, objelodanio je jedan zapis pronađen u bečkim arhivima.
U selu Radojevo, jednom od najstarijih srpskih naselja na granici sa Rumunijom, u 18. vijeku zabilježena je `borba s vampirima`. Riječ je o zvaničnom izvještaju koji je carskom vojnom odsjeku u Beogradu, oktobra 1732. godine, predao major saniteta, Jožef Faredi Tamarski.
Jula 1732. godine, Tamarski je po naređenju princa od Virtemberga poslat u Radojevo, tadašnju Peterdu, da ispita smrt 11 mještana koji su umrli u januaru i februaru te godine. U njegovom izvještaju, koji se danas nalazi u Bečkim arhivima, navodi se da su mještani tvrdili da su svi umrli žrtve vampira po imenu Miloš. Vampir Miloš, kojem se ne zna prezime, za života je, saopštava u svom izvještaju Tamarski, važio za neku vrstu vrača. Imao je pticu koju je naučio da govori i pripitomljenog vuka, što je po tvrdnji seljana, bila potvrda njegovih magičnih moći.
Tamarski je pokušao da ubijedi mještane da vampiri ne postoje, međutim, poslije nekoliko rasprava zaključio je da nisu spremni da prihvate njegove argumente, pa je odlučio da ekshumira nekoliko pokojnika.
Prvo je iskopan Miloš, koji je bio sahranjen 15 mjeseci ranije (aprila 1731). Kada je uklonjena zemlja i podignuta drvena ploča koja je pokrivala mrtvaca, Milošev leš je izgledao potpuno netaknut, a oči su mu bile širom otvorene, uprkos tome što mu ih je njegova žena zatvorila poslije smrti.
Tanak mlaz krvi mu se lagano slivao iz usta, a krvi je bilo i na drvenoj ploči ispod leša, kao i na zemlji ispod ploče, zapisao je Tamarski.
Vlada u Beču zainteresovala se za taj fenomen, a izvještaj majora Tamarskog je unikatni zapis, sačuvan u bečkoj arhivi kao originalni dokument tog vremena. U izvještaju se navodi da je, pošto su to mještani zahtijevali, Tamarski naredio da Milošev leš probodu kocem, a zatim je, iz straha da će mještani opet iskopati `vampira` po njegovom odlasku, naredio da leš preliju ugašenim krečom, prije nego što ga ponovo zatrpaju u grob.
Na saslušanju rođaka 11 žrtava, saznao je da su umirali u roku od šest do deset dana kopneći; noću su imali strašne košmare, a nekoliko njih imalo je plavkaste biljege na vratu. Tamarski je odlučio da otkopa i grobove žrtava. Osam leševa je bilo u stanju raspadanja, a tijela dva pokojnika su bila dobro očuvana. Međutim, posljednja otkopana žrtva, jedna žena, djelovala je kao da spava, a njeni udovi su bili savršeno pokretljivi.
Tamarski je na osnovu izgleda ta tri leša dozvolio mještanima da i sa njima urade isto što i sa prvim `vampirom` - Milošem.