BON - Sa Bregzitom dolazi do pomjeranja snaga u Evropi, a Njemačka će se okrenuti istočnoj Evropi, kako bi ojačala svoj uticaj na kontinentu, piše za Dojče vele njemački novinar Boris Kalnoki.
Evropska unija će 2020. godine biti manja, a politika u njoj će biti teža. Britanci bi, definitivno, trebalo da se pozdrave, što će se odraziti na odnos snaga u EU.
Polako se nazire odstupanje od osnovnog njemačko-francuskog modela i povratak istorijskim strukturama. U to spada stvaranje bloka u centralnoj i istočnoj Evropi, gdje je nekada bila Habzburška monarhija: zemlje Višegradske grupe, Mađarska, Poljska, Češka i Slovačka, kao i druge zemlje koje su sa njima sve više povezane.
Njemačka mora da se zapita gdje je njeno mjesto u Evropi i budući oblik EU zavisi od te odluke.
Njemački političari se često pretvaraju kao da nisu na čelu centra moći. Ali druge zemlje to znaju. To je jedan od razloga zašto Britanci odlaze. Oni prepoznaju njemačku dominaciju i ne žele da se vezuju za jednu takvu strukturu, navodi se u tekstu.
Sve češće trzavice između Pariza i Berlina u 2019. godini označile su početak borbe za dominaciju u novoj kontinentalnoj Evropskoj uniji.
Francuzi osjećaju da bi Njemačka u budućnosti mogla još jasnije politički da dominira - više nego ikad od Drugog svjetskog rata - i to pokušavaju da spriječe.
Receptima koje su već primijenili de Gol, Miteran i drugi francuski predsjednici: Njemačku vezati za strukture koje ne dopuštaju sopstvene puteve i u tim strukturama zauzeti što više ključnih pozicija.
Jedan takav korak je Makronov poziv da se formira evropska vojska kojom bi dominirala Francuska, kao jedina nuklearna sila na kontinentu i jedina zemlja koja ima želju da vojno interveniše u inostranstvu.
U međuvremenu, kako se navodi, Njemačka se suočava sa novom-starom stvarnošću na Istoku.
Zemlje centralne i istočne Evrope, kao nekada u vreme Habzburške monarhije, sebe nude kao saveznike. Verbalni sukob sa Berlinom, kada je riječ o migraciji, pravnoj državi i evropskoj integraciji, nije bio najvažniji događaj posljednjih godina na Istoku.
Važniji je bio apel zemalja centralne i istočne Evrope da ih Njemačka prizna kao strateškog partnera i da se sa njima vrati principima realističnog, pragmatičnog uticaja, umjesto da stalno drži lekcije o moralu.
One su spremne da pomognu širenju njemačke moći u Evropi - ukoliko im Njemačka za to nešto ponudi. Ta ideja iza kulisa postoji od 2014/15. i sve je više naznaka da u Berlinu ta opcija počinje da se razmatra.
Njemačka će se nakon Bregzita sve više okretati centralnoj i istočnoj Evropi, kao protivteži Francuskoj, ali i kako bi zemlje Višegradske grupe držala podalje od desničarskih pokreta u Italiji i Francuskoj.
Pritom je najveću prepreku stvorila sama njemačka politika: rasprava o vladavini prava i član 7 postupka protiv Poljske i Mađarske. Kako to zaustaviti? Niko ne zna.
Rješenje bi, navodi se, bio mehanizam o vladavini prava koji planira nova Evropska komisija, koji bi važio za sve zemlje. To bi bila šansa da se postojeći postupak prebaci u novi mehanizam.
Onda bi problemu trebalo pristupiti mnogo pažljivije, jer šta je sa izrazito političkim francuskim Ustavnim sudom i njegovom nezavisnošću? Ili sa tradicionalno korumpiranom austrijskom politikom? Ili sa upitnom praksom dodjele EU fondova Grčkoj?
Lista je duga. Zato bi 2020. godina mogla da bude godina rađanja kontinentalne EU, čija bi politika ponovo više ličila na politiku, nego na besjedu na gori, zaključuje se u analizi.