Prije punih trideset godina u automobil je ugrađen prvi vazdušni jastuk. Tehnologija koju je Daimler počeo razvijati 18 godina ranije premijerno je debitovala na S-klasi, a do današnjeg dana ovom sistemu pasivne sigurnosti možemo zahvaliti milione spašenih života u lakšim i težim saobraćajnim nezgodama.
Ideja o vazdušnom jastuku, popularnom airbagu, začeta je još davne 1962. godine, no put do serijske proizvodnje nije bio nimalo lak. Prilikom konstruisanja jastuka Mercedesovi inženjeri susretali su se s nizom problema. Sistem je trebao aktivirati mehanizam koji bi reagovao u djeliću stotinke i koji bi trebao nepogrešivo funkcionisati čitav automobilski vijek. S obzirom na to da je korištena tehnologija iz raketne industrije, vlada je projekt klasificirala kao pirotehnički, pa su svi razvojni inženjeri morali proći obuku za rad s eksplozivima. Ni toksikolozi nisu bili mirni. Njima je smetala mogućnost širenja otrovnih gasova nakon eksplozije, no strah od trovanja uklonjen je korištenjem čvrstog goriva u obliku komprimovanih tableta sastavljenih od sodijum acida, kalcijum-nitrata i pijeska. Na taj način nakon eksplozije u automobilu bi ostale zanemarive količine vodonika i kiseonika.
Vazdušni jastuk u idućim razvojnim fazama postaće individualizovan, pa će se za svakog putnika u kompjuter unositi podaci o godištu, polu, visini i težini, kako bi se aktivacija jastuka najbolje prilagodila fizičkim potrebama putnika. U svojih četvrt vijeka pasivne zaštite popularni airbegovi su spasili milione života. Američka agencija za sigurnost u saobraćaju NHTSA izračunala da airbag od ozbiljnijih povreda sačuva svakog trećeg vozača u saobraćajnoj nesreći, dok svakom šestom vozaču spasi život.