Nedostatak bankarske ponude reprograma kredita privredi i građanima koji su zapali u probleme zbog finansijske i ekonomske krize, posljedica je postojećih strogih zakonskih propisa.
Zakonska regulativa koja bankama propisuje nivo potrebnih rezervisanja za potencijalne gubitke je kvalitetna i prihvatljiva u normalnim uslovima na tržištu, jer omogućava formiranje rezervi koje će sačuvati i banku i klijente.
Problem se javlja što reprogramiranje kredita zahtijeva i veća rezervisanja, što povećava trošak bankama pa izbjegavaju davanje takvih olakšica pokušavajući da na druge načine naplate plasmane. Zbog toga bi bankari, Agencija za bankarstvo i Ministarstvo finansija RS trebalo zajednički da iznađu modus po kojem bi se klijentima banaka omogućilo da dođu do reprograma, a da se banke previše ne opterete dodatnim rezervisanjima.
To je, istina, dvosjekli mač, jer se omekšava regulativa što se u budućnosti može negativno odraziti na poslovanje banaka. Kod privrede treba razmisliti o uvođenju moratorijuma na otplatu kredita na jednu do dvije godine koje bi Agencija mogla tolerisati i to za slučajeve kada firma kvalitetno dokumentuje da će nakon isteka moratorijuma imati sposobnost otplate kredita.
To je neophodno s obzirom na to da je ekonomska kriza uticala da 20 do 30 odsto kredita privredi uđe u zonu delikvencije, a barem polovina njih se kroz reprograme može oporaviti i početi redovno servisirati svoje obaveze.
Građanima se, takođe, mora pomoći, posebno u slučajevima gdje su radnici zbog krize ostajali bez posla ili im je smanjena plata. Njima se mora omogućiti elastičnost u otplati kredita pogotovo kod stambenih zato što imaju kvalitetan kolateral i ne bi iziskivali veće povećanje rezervisanja.