Prije pet-šest godina započeta je reforma javnog emitovanja u BiH kao jedan od ključnih uslova za potpisivanje Sporazuma o stabilizaciji i pridruživanju EU. Prvi korak je napravljen u novembru 2005. godine usvajanjem "krovnog" Zakona o Javnom RTV sistemu BiH.
Ovim zakonom je predviđeno da se u roku od dva mjeseca usvoje zakoni o tri javna servisa što su Parlamentarna skupština BiH i Narodna skupština RS i uradile, doduše sa malim zakašnjenjem. Zakon o RTV Federacije BiH usvojen je tek krajem prošle godine, što znači, sa zakašnjenjem od nepune tri godine. Uzgred budi rečeno, da je bilo tako sa Zakonom o RT RS, Republiku Srpsku bi mnogi, i domaći i međunarodni politički autoriteti, davno osudili da stoji na evropskom putu BiH.
Usvajanjem Zakona o RTV FBiH zaokružen je projektovani pravni okvir i otklonjena je glavna pravna prepreka reformskom procesu. Međutim, nekim asimetričnim, pa i divergentnim odredbama u odnosu na Zakon o Javnom RTV sistemu BiH, federalni zakon otvara nove probleme i potencijalno ugrožava nastavak reforme sistema javnog emitovanja u cjelini. To se prije svega odnosi na dinamiku formiranja Korporacije, kao zajedničkog pravnog subjekta sva tri javna servisa, koja je, nakon svega, dovedena pod upitnik. Naime, različitim zakonskim regulisanjem istih pitanja realno se stvara pravni konflikt i neposredno se ugrožava formiranje Kuće prodaje kao jedne od vitalnih funkcija buduće Korporacije javnih servisa. U direktnoj vezi s ovim su divergentne odredbe federalnog zakona koje se odnose na raspodjelu marketinškog prihoda, kao i neke odredbe o RTV taksi. Tako, na primjer, u federalnom zakonu stoji da se "marketinški prihod primarno koristi za finansiranje vlastite djelatnosti", što je u suprotnosti sa odredbama Zakona o Javnom RTV sistemu BiH koji predviđa raspodjelu pomenutog prihoda između tri javna servisa.
Osim marketinga, u federalnom zakonu se drugačije rješavaju neka pitanja RTV takse u odnosu na zakone o BHRT-u i RT RS. Ukoliko se želi konzistentan zakonski okvir za javno emitovanje u BiH, a to je osnova Korporacije sistema, onda pitanje RTV takse, kao primarnog izvora finansiranja javnih servisa, mora da bude regulisano na jedinstven način za čitavo područje BiH. Stoga je neophodno što prije usaglasiti ove odredbe, kako bi se jasno odredili ekonomski odnosi između tri javna servisa.
Zakon o RTV FBiH sadrži i jedan broj nesimetričnih rješenja, uključujući i ona koja odstupaju od evropskih medijskih standarda i ostavljaju mogućnost jačanja političkog uticaja na rad ovog javnog servisa. Ovim zakonom je određen drugačiji način izbora članova Upravnog odbora u odnosu na odgovarajuća rješenja u zakonima druga dva servisa BHRT-a i RT RS. S obzirom na to da članovi upravnih odbora sva tri servisa čine Odbor sistema, njihov status neće biti isti jer su birani na različite načine. Ni odluke se ne donose na isti način. Dok se u federalnom zakonu ključne odluke donose konsenzusom četveročlanog UO, u druga dva javna servisa najvažnije odluke se mogu donositi sa tri glasa članova UO. Odredbom po kojoj je "UO dužan razriješiti generalnog direktora ukoliko Regulatorna agencija za komunikacije ocijeni da generalni direktor ne vrši svoje obaveze u skladu sa dozvolom sistema/servisa", federalnim zakonom se stvara subordinacijski odnos između javnog servisa i regulatora, što nije u skladu sa evropskim načelima koja važe za javno emitovanje.
Ne opredjeljujući se niti za odredbe federalnog, niti za one Zakona o BHRT-u i Zakona o RT RS, nameće se hitna potreba njihovog usaglašavanja bez čega ne postoji konzistentan pravni okvir sistema javnog emitovanja, a samim tim ni osnova za formiranje Korporacije.
Osim neusaglašenosti federalnog zakona, osnivači Korporacije će naići na problem neusklađenosti Zakona o Javnom RTV sistemu BiH sa Preporukom br. P (96) 10 Komiteta ministara Parlamentarne skupštine Savjeta Evrope kojom se garantuje nezavisnost javnih emitera. Na ovo ukazuje i zaključak br. 3 Predstavničkog doma Parlamentarne skupštine BiH od 3. decembra 2008. godine sa naglaskom da Preporuka ima pravnu snagu iznad domaćeg zakonodavstva. Preporuka broj R (96) 10 garantuje: "Uređivačku nezavisnost i institucionalnu autonomiju naročito u oblastima kao što su: programska šema; koncepcija i proizvodnja programa; uređivanje i proizvodnja vijesti i programa o aktuelnim događajima; organizacija djelatnosti servisa; izbor, zapošljavanje i rukovođenje osobljem unutar servisa; kupovina, iznajmljivanje, prodaja i korišćenje robe i usluga; upravljanje finansijskim sredstvima; priprema i izvršavanje budžeta; pregovaranje, priprema i potpisivanje pravnih akata koji se odnose na poslovanje servisa; zastupanje servisa u pravnim postupcima i prema trećim licima." Dakle, u ovim oblastima svaki javni servis ima potpunu institucionalnu autonomiju i po ovim pitanjima ne može biti nikakve preraspodjele nadležnosti. Prihvatajući činjenicu da su odredbe Preporuke iznad domaćeg zakonodavstva, Predstavnički dom Parlamentarne skupštine BiH sedmim zaključkom od 3. decembra 2008. godine "traži od Savjeta ministara BiH da osnuje radnu grupu u kojoj bi bili eksperti iz oblasti javnog emitovanja, sa zadatkom da procijene usklađenost Zakona o Javnom RTV sistemu BiH i Zakona o Javnom RTV servisu BiH sa Ustavom BiH i evropskim standardima iz ove oblasti, te da na osnovu toga bude sačinjen prijedlog za eventualne izmjene i dopune ovih zakona".
Ostaje otvoreno pitanje je li moguće sa nesimetričnim zakonskim odredbama uspostaviti Korporaciju sistema kao zajednički pravni subjekat sva tri javna servisa. Nesporno je samo to da će u definisanju njenih nadležnosti prednost nad Zakonom o Javnom RTV sistemu BiH imati opšteprihvaćeni evropski standardi koji garantuju nezavisnost javnih servisa.