Čedomir Jovanović, lider Liberalno-demokratske partije, ovih dana se pridružio raznim političkim i javnim likovima iz Srbije koji na svoje postojanje pokušavaju skrenuti pažnju javnosti tako što se utrkuju ko će više oblatiti i glasnije negirati Republiku Srpsku.
"Republika Srpska je nastala na genocidu. Na srebreničkom genocidu. Na etničkom čišćenju nezabilježenom u Evropi poslije Drugog svjetskog rata. Srbija je uvijek stradala jer nije bila sposobna razumjeti Bosnu i doprinijeti onoj vrsti razvoja Bosne neophodnom kako problemi te Bosne ne bi uništili samu Srbiju. Nema sreće za Republiku Srpsku dok Bosna nije država", rekao je Jovanović u govoru koji su pojedini sarajevski krugovi već prozvali "govorom nade za BiH" jer je na kraju tog vanjskopolitičkog verbalnog izleta zatražio da vasti u Srbiji promijene svoj odnos prema Republici Srpskoj i BiH.
Nakon njegovog govora uslijedile su standardne reakcije, kako u Srbiji, tako i u Srpskoj, po kojima je Jovanović okarakterisan kao neozbiljan političar koji pokušava dodvoravajući se sarajavskoj političkoj eliti prikupiti političke poene u Beogradu.
Kakvu je tu računicu vidio Jovanović, teško je razumjeti, ali sasvim je sigurno da mu takva vrsta promocije neće donijeti veći broj glasova na predstojećim izborima u Srbiji, ali za neku izdašniju donaciju... E, to su već neki drugi odnosi, planovi i strategije koje se teško mogu pohvatati.
Već godinama u Beogradu životare i galame po regionalnim medijima Sonja Biserko i Nataša Kandić, predsjednica Helsinškog komiteta Srbije, odnosno Fonda za humanitarno pravo ili tako nešto, koje javno negiraju, pljuju i vrijeđaju građane Republike Srpske namećući im kolektivnu odgovornost za zločine koje su počinili pojedini pripadnici vojske i policije u Republici Srpskoj tokom posljednjeg rata u BiH.
Svoju teoriju uglavnom pravdaju tvrdnjom kako je uže političko i vojno ratno rukovodstvo Republike Srpske završilo u Haškom tribunalu, što je samo djelimično, površno i zlonamjerno gledano tačno.
Drugi dio gotovo uvijek preskoče, a to je da je po međunarodnom pravu za zločine uvijek, i isključivo, odgovoran pojedinac, a ne kolektivno jedan narod. Republika Srpska nije nastala kao rezultat ambicije Radovana Karadžića i njemu bliskih nekoliko istomišljenika, već kao izraz političke volje srpskog naroda u BiH, njih oko milion i po, koji je imao potpuno isto pravo da odluči o svom statusu u BiH nakon što je bilo potpuno jasno da Bošnjaci, tada Muslimani, i Hrvati ne žele više da žive u Jugoslaviji.
Politički procesi ustavno-pravnog zaokruživanja Republike Srpske završeni su nekoliko mjeseci prije međunarodnog priznanja BiH. Nakon tri godine krvavog rata u kojem je bilo etničkog čišćenja, zločina, progona, silovanja na svim teritorijama koje su kontrolisale zaraćene strane, ne samo u Republici Srpskoj, potpisan je Dejtonski mirovni ugovor.
U gotovo jednostranom objašnjavanju rata, Sonji Biserko i Nataši Kandić povremeno se pridruži i onaj vremešni advokat Srđa Popović, kojeg novinari iz Sarajeva vole zivkati jer ima gotovo identičnu priču koju je Čeda Jovanović ispričao na posljednjoj sjednici svoje stranačke družine. Sve u svemu, radi se tu o desetak ljudi, na prste se mogu nabrojati, kojima je, eto, Republika Srpska u grlu zapela pa nikako da "svare" njeno postojanje.
Njima se sredinom ovog mjeseca pridružio pisac Andrej Nikolaidis, rođen u Sarajevu, sa stalnom adresom u Podgorici, a zaposlen kao savjetnik za kulturu predsjednika parlamenta Crne Gore Ranka Krivokapića, sa radikalnim stavom kako bi "civilizacijski iskorak bio da je Bole upotrijebio sve ono oružje u dvorani "Borik", u kojoj je održavana svečana akademija povodom dvadeset godina Republike Srpske.
I njegova kolumna izazvala je brojna reagovanja u Banjaluci i Beogradu, s tim da je to u Srbiji otišlo i korak dalje na prepucavanje o odnosu prema vlastima Crne Gore, pa sve do navodnih teritorijalnih aspiracija Srba, koje nisu izumrle sa nezavisnošću nekadašnje "bratske" republike.
Krajnje je vrijeme da vlast ili opozicija Republike Srpske predloži zakon kojim bi pravno bile regulisane i sankcionisane javno izrečene uvrede o navodnoj genocidnosti i zločinačkim temeljima ovog entiteta
Povodom teksta Andreja Nikolaidisa jedino je Udruženje novinara Republike Srpske zvanično podnijelo krivičnu prijavu Tužilaštvu BiH smatrajući da se radi o podsticanju na terorizam, a ne nekoj pjesničkoj slobodi nastaloj u stvaralačkom, umjetničkom zanosu, jer njegov tekst može inspirisati nekog da sutra opasan eksplozivom utrči u zgradu Vlade Republike Srpske potpuno ubijeđen da čini civilizacijski ispravnu stvar.
Povodom govora Čedomira Jovanovića, lidera parlamentarne stranke i narodnog poslanika, Organizacija porodica zarobljenih, poginulih boraca i nestalih civila Republike Srpske najavila je da će protiv njega podnijeti tužbu nadležnom sudu u Beogradu jer je tvrdnjom da je "RS genocidna tvorevina uvrijedio sve srpske žrtve iz Drugog svjetskog i posljednjeg rata".
Reakcije predstavnika vlasti Republike Srpske već godinama su svedene na saopštenja za javnost u kojima se osuđuju takvi stavovi. I to je to. Zato nije nikakvo iznenađenje što takvi likovi, bili oni manje poznati pisci, neke profesionalne demokrate ili borci za ljudska prava, već godinama oštre jezik i dodvoravaju se radikalnim islamističkim krugovima u Sarajevu, koji zagovaraju ukidanje Republike Srpske, vrijeđajući i ponižavajući srpski narod u BiH.
Krajnje je vrijeme da vlast ili opozicija Republike Srpske predloži zakon kojim bi pravno bile regulisane i sankcionisane javno izrečene uvrede o navodnoj genocidnosti i zločinačkim temeljima ovog entiteta. Takav zakon vjerovatno neće ućutkati, za društvene i istorijske procese, nebitne likove, ali bi mogao omogućiti institucijama Republike Srpske, na primjer policiji, da provjere njihove motive i namjere onog trenutka kada se nađu na njenoj teritoriji. Možda su planirali i da se vide sa nekim novim Boletom, kako od milja zove Nikolaidis čovjeka koji je zvanično osumnjičen za terorizam i već se danima nalazi u zatvoru, pod istragom.