Međunarodni sud pravde u Hagu se ne može zacrvenjeti od stida jer to nije svojstveno zgradama, pa makar one bile i sudske. Deset sudija tog najvišeg svjetskog suda, koji je pritom i organ Ujedinjenih nacija, utvrdilo je i potpisom stalo iza mišljenja da jednostrano proglašena nezavisnost Kosova ne krši međunarodno pravo.
Tih 10 sudija (od 14 sudija) nema problem sa dostojanstvom i dignitetom kada su mogli sročiti tragikomično savjetodavno mišljenje od 22. jula ove godine. Oni tvrde da zabrane nezavisnosti Kosova nema ni u Rezoluciji 1244 Savjeta bezbjednosti Ujedinjenih nacija. Tačnije rečeno, 10 sudija tvrdi da je to Savjet bezbjednosti htio da zabrani Kosovu, onda bi to izričito zabranio, kao što je učinio u slučaju Republike Srpske. Naime, u paragrafu 81 savjetodavnog mišljenja 10 sudija tvrdi: "Nekoliko učesnika se pozvalo na rezolucije Savjeta bezbjednosti u kojima se osuđuju konkretne deklaracije o nezavisnosti, vidjeti između ostalih Rezoluciju Savjeta bezbjednosti 787 od 16. novembra 1992. u vezi sa Republikom Srpskom". Dalje u paragrafu 112 mišljenja, 10 sudija piše: "... da je Savjet bezbjednosti želio da Rezolucijom 1244 spriječi proglašenje nezavisnosti Kosova, on bi to učinio na jasan i nedvosmislen način u tekstu te rezolucije, na način na koji je to učinjeno u Rezoluciji 787 (1992.) u vezi sa Republikom Srpskom".
Sudije Međunarodnog suda pravde su pravni stručnjaci sa dugogodišnjim pravnim iskustvom, što podrazumijeva da su vrlo pažljivo morali bar pročitati Rezoluciju Savjeta bezbjednosti 787, jer je citiraju u kontekstu zabrane mogućeg jednostranog proglašenja nezavisnosti od strane Republike Srpske. Na njihovu neodgovornu žalost, u Rezoluciji 787 Savjeta bezbjednosti Republika Srpska se uopšte ne pominje, pa tako ni njeno eventualno proglašenje nezavisnosti. Samo u paragrafu 3 Rezolucije 787 stoji da Savjet bezbjednosti "snažno potvrđuje svoj poziv svim stranama i drugim zainteresovanim, na strogo poštovanje teritorijalnog integriteta Republike Bosne i Hercegovine i potvrđuje da se neće prihvatiti jednostrano proglašeni entiteti ili rješenja nametnuta u suprotnosti sa teritorijalnim integritetom". Te 1992. godine entiteti su bili, pored Republike Srpske, i Hrvatska Republika Herceg Bosna, zatim muslimanske države sa privatnim Cacinim i Ćelinim vojskama i logorima za Srbe i Hrvate, pa onda Fikretova Zapadna Bosna u nastajanju, onda ono što je ostalo Aliji oko Baščaršije. Zato Savjet bezbjednosti u Rezoluciji 787 i ne imenuje nijedan entitet, pa je ono što piše u mišljenju o Republici Srpskoj čisti falsifikat i pokušaj podvale.
Očigledno da je savjetodavno mišljenje pisano u velikoj žurbi, ali i nuždi, pa je onaj koji je diktirao sudijama imao na umu ono što će se zasigurno dešavati u budućnosti, što bližoj, što daljoj. Pritom je mislio na opravdanu zapitanost u Republici Srpskoj: Kada može Kosovo koje nije sastavljalo ni Jugoslaviju, ni Srbiju, već je bilo samo dio unutrašnjeg ustavnog uređenja, što onda i Republika Srpska koja je državotvorni entitet po međunarodnom Dejtonskom ugovoru, koji zajedno sa drugim entitetom Federacijom BiH, tvori Bosnu i Hercegovinu, ne bi mogla razmišljati o nezavisnosti?
Bojazan onih koji krše međunarodno pravo utvrđeno Poveljom Ujedinjenih nacija i dokumentima OEBS-a ne može odagnati ni izmišljanje onoga čega nema u Rezoluciji 787 Savjeta bezbjednosti. Ovakav bezočni falsifikat 10 sudija i njihovih diktatora (mislim onih koji su im diktirali tekst mišljenja) jedva je dočekala sarajevska scena - od vajnih stručnjaka, preko političara, do medija. Uostalom, što bi oni uopšte čitali šta piše u Rezoluciji 787 kad 10 sudija kaže da se zabrana nezavisnosti odnosi na Republiku Srpsku. Kud ćeš više, pa šalabajzerski novinar u "Danima" od 30. jula 2010. citirajući mišljenje sa nepostojećom zabranom Republici Srpskoj prijeteći piše - da je očito da su haške sudije Dodiku poslale nedvosmislenu poruku šta može očekivati u Hagu, nakon što bi pokušao realizovati ono što nije pošlo za rukom ni Miloševiću, ni Karadžiću. Aferim.
A šta da očekuje svijet i nekoliko stotina separatističkih pokreta koji su od 10 sudija dobili ovlašćenje da proglašavaju nezavisnost? Vejn Meri, ekspert za Rusiju, Centralnu Aziju, Kavkaz, Balkan, Evropsku sigurnost i transatlantske odnose, viši saradnik u američkom Savjetu za spoljnu politiku u Vašingtonu, koji je službovao u Stejt departmentu i Pentagonu, početkom jula ove godine, dakle još prije nego je sud dao svoje mišljenje, u časopisu "The National Interest" napisao je: "Zavaravanje američkih zvaničnika da naše pokroviteljstvo nezavisnosti Kosova nije kreiralo presedan za separatizam na drugim mjestima jeste puka koještarija".
Međunarodni sud pravde u mišljenju je smislio zanimljivu formulu po kojoj je nezavisnost Kosova proglašena od strane neformalne grupe ljudi u zgradi Skupštine Kosova, koji jesu poslanici te skupštine, ali i nisu, i da to i nije bila skupština, iako je sazvana kao Skupština kojoj je predsjedavao predsjednik te skupštine, pa se od 120 prisutnih poslanika za Deklaraciju o nezavisnosti izjasnilo njih 109 i pride predsjednik Kosova, a potom to odmah i potpisalo. Deklaraciju o nezavisnosti Kosova 10 sudija je čitalo u engleskom i francuskom prevodu, ali tamo piše da je ovu deklaraciju donijela Skupština Kosova. Tako piše i u brojnim izvještajima - od Ujedinjenih nacija, pa do američkih agencija NDI i USAID. Pošto se to nije uklapalo u već spakovano mišljenje, 10 sudija se bacilo na brzi tečaj albanskog jezika, pa su onda našli da u albanskom originalu ne piše da je to bila Skupština Kosova, već skup pod nazivom "Mi, demokratski izabrane vođe". Ove gluposti i totalna blamaža deset sudija pokazuju da Kosovo nije dobilo nezavisnost tom deklaracijom, već su mu nezavisnost podarile države koje su ga priznale.
Japanski sudija Ovada, kao predsjednik Međunarodnog suda pravde, pročitao je tekst mišljenja glasom robota, kao da želi pokazati da u tome nema nikakve ljudske pravde ni prava, već da je u pitanju čista mehanika. Nakon ovakvog mišljenja suda možemo reći da je neformalna grupa ljudi, koji su pritom 10 sudija, pokazala da zapravo i ne postoji nikakvo pravo, niti sud. Postoji sila, bez stida, ali i adresirano pokroviteljstvo nad mogućim pravnim i političkim haosom u mnogim državama.