Poslije dugogodišnjeg tavorenja opštine Republike Srpske u ovoj godini imaju priliku da stanu na svoje noge, podstaknute većim izdvajanjima od PDVa i šansom da se atraktivnim projektima nametnu u trci za milione iz Investicionog plana.
Opštine su već dugi niz godina siročad budžeta, prepuštene, manje-više, same sebi. Mnoge od njih, s pravom su nezadovoljne dijelom prihoda koji ih sleduju, dok se, sa druge strane, zbog striktnih kreditnih ograničenja ne mogu ni zadužiti da bi riješile goruće infrastrukturne probleme.Sada se, međutim, pomalo neočekivano javlja šansa, koja se, ako bude pameti, može dobro iskoristiti - nešto više novca od prikupljenog PDV-a (umjesto 23, u ovoj godini će pripasti 24 odsto prihoda) i, mnogo važnije, dobar dio od 646 miliona evra iz Investicionog plana, zasnovanog na novcu dobijenom na prodaji `Telekoma Srpske`.
Ako je sada ne iskoriste, ovakvu priliku teško da će ponovo dočekati. Zbog toga je potrebno da se u lokalnim zajednicama animiraju svi uspavani kapaciteti i iniciraju ideje koje bi mogle da uđu u takmičenje za novac iz Investicionog plana, kako bi svako dobio svoj dio kolača koji bi trebao da bude uložen, prije svega, u razvoj privrede.
Iako vremena nema mnogo, za sada se stidljivo javljaju tek poneki sa idejom šta bi mogli da kandiduju. Kako se može vidjeti, većina želi uglavnom da rješava infrastrukturne probleme. Tek rijetkima su na pameti projekti koji se, praktično, mogu `oploditi` - poput konkretnih projekata za izgradnju fabrika, ulaska u javno partnerstvo sa ino-kompanijama i slično.
Infrastruktura je, naravno, preduslov da bi bilo koji investitor ušao u neku sredinu i logična je, ako se stvari posmatraju s te strane, želja većine opštinara da novac usmjere upravo u te namjene. Insistiranje na infrastrukturi, međutim, istovremeno ukazuje i na njihovu neinventivnost i bezidejnost, svojstvenu uspavanom birokratskom aparatu. Ima, doduše, i poneka ideja koja zvuči zanimljivo. Jedna od takvih je Vladi već nezvanično predstavljen plan opštine Kostajnica.
Oni u saradnji sa Špancima žele da grade fabriku kamene vune, zasnivajući svoju nadu u nalazišta kamena dijabaza koji se koristi kao primarna sirovina i veliku potražnju za kamenom vunom na svjetskom tržištu. Upravo na ovakve ideje, koje mogu ubrizgati život u male i siromašne opštine, suočene s velikom stopom nezaposlenosti i atmosferom sveopšte zapuštenosti, treba obratiti najveću pažnju.
Najveća odgovornost je, naravno, na Vladi, odnosno na ljudima koji će konkretno biti uključeni u odlučivanje o tome u koje projekte će novac biti usmjeren.
Ovakva prilika je jedinstvena i ne smije se prokockati. Zbog toga svako mora da ponese svoj dio odgovornosti - opštine, koje moraju ponuditi dobro smišljene i perspektivne projekte, i Vlada, koja mora osigurati da se novac uloži samo tamo gdje je, zaista, potreban.