RIM Veliki broj italijanskih vojnika, koji su nekada služili na Balkanu, umro je od posljedica kancera, što je u italijanskoj javnosti još poznato i kao "balkanski sindrom".
Italijanski vojnici koji su tokom devedesetih služili na Balkanu razboljeli su se usljed izloženosti osiromašenom uranijumu, što je izazvalo bijes italijanske javnosti.
Prema istraživanju koje je sprovela Italijanska vojna zdravstvena opservatorija, ukupno 164 vojnika su umrla od posljedica izloženosti uranijumu dok su se nalazila u okolini Sarajeva, ali i Kosova tokom devedesetih. Samo tokom 2007. godine umrlo je devet vojnika, a pojavilo se 97 novih slučajeva.
Ipak, prema kontradiktornim podacima italijanske vlade, tvrdi se da se do sada razboljelo 255 vojnika, ali ne samo u misijama u BiH i na Kosovu, već i u Avganistanu, Iraku i Libanu. Takođe, Vlada tvrdi da nije uspostavljena veza između bolesnih vojnika i osiromašenog uranijuma.
Arturo Parisi, italijanski ministar odbrane, izjavio je da je do sada umrlo 37 vojnika. Takođe, prema njihovim podacima, razboljelo se i 1.427 italijanskih vojnika koji nisu bili u misijama u inostranstvu.
Inače, zabrinutost u vezi s osiromašenim uranijumom izrazili su i neki humanitarni radnici iz Španije, Francuske, Belgije, Velike Britanije, Holandije i Portugala, koji su takođe bili stacionirani u BiH.
Nekoliko smrtnih slučajeva iz ovih zemalja takođe je povezano s osiromašenim uranijumom.
Inače, municija s osiromašenim uranijumom koja je nekada korištena u Zalivskom ratu, tokom 1995. godine korištena je protiv bosanskih Srba.
`Balkanski sindrom` se prvi put spominje početkom 2001. godine, kada je nekoliko evropskih zemalja, čiji su vojnici bili u UN-ovim mirovnim misijama, prijavilo slučajeve karcinoma među vojnicima koji su učestvovali u misijama u BiH i Kosovu. Takođe, nekoliko djece italijanskih vojnika koji su boravili na Balkanu rođeno je sa genetskim deformitetima.
Tokom bombardovanja srpskih položaja u okolini Sarajeva 1994. i 1995. godine NATO je koristio municiju koja je sadržavala osiromašeni uranijum. Većina ovih bombi ispaljena je u okolini Hadžića, gdje se nalazio Vojnotehnički zavod bosanskih Srba. Eksperti UN-a su 2003. godine otkrili dvije lokacije sa visokim nivoom radijacija koje potiče od osiromašenog uranijuma. UN-ov tim je otkrio da je osiromašeni uranijum kontaminirao i lokalne izvore vode.
Uprkos tome, u UN-ovom izvještaju se tvrdi da nema opasnosti za postratne stanovnike Hadžića jer su nivoi kontaminacije vrlo niski, ali se preporučuje dalje mjerenje radijacije.
Ubrzo nakon objave UN-ovog izvještaja, medicinski zvaničnici Federacije BiH su počeli da spekulišu o mogućnosti da je osiromašeni uranijum uzrok sve većeg broja bolesti poput kancera, cerebralne paralize i leukemije.
Do danas je oko 30 odsto od 30.000 prijeratnih stanovnika Hadžića umrlo od raznih kancera, tumora i srčanih bolesti. Samo u Bratuncu od 4.500 stanovnika koji su izbjegli iz Hadžića, umrlo je njih 1.000, uglavnom od bolesti za koje se vjeruje da su povezane s osiromašenim uranijumom.