Voće i povrće, pored toga što je izvor vitamina i zdravlja, može poslužiti i kao osnova za maštovite kuvare koji od njega prave ukrase od kojih zastaje dah.
Ovogodišnji sajam hrane "Gaste 2011", koji se održava u njemačkom gradu Lajpcigu, donio je jednu novinu koja se nije mogla vidjeti proteklih godina - pravljenje izrezbarenih oblika od voća i povrća. Prvo evropsko takmičenje u rezbarenju povrća okupilo je početkom septembra brojne takmičare iz svih krajeva Evrope uključujući i Rusiju.
Takmičari su se takmičili u tri glavne kategorije - individualno, set za koktele i plate i uređenje hrane. Specijalna kategorija timskog takmičenja se odnosila samo na jednu disciplinu - takmičenje u brzom rezbarenju, tokom kojeg su takmičari imali na raspolaganju četiri sata da pred sudijama prikažu svoje umijeće i kreativnost. Svaki od takmičara u ovoj kategoriji je dobijao korpu u kojoj su se nalazile lubenice, velike papaje, krastavci, rotkve, kineski kupus i mrkve, mada su imali i mogućnost da donesu sopstvene tikve.
Umjetnost rezbarenja potiče iz Azije i tek je u zadnjih nekoliko godina postala popularna u Evropi. Dogovoreno je da se buduća takmičenja u Evropi organizuju bijenalno, svake dvije godine.
Najpopularnija teorija o istoriji pravljenja figura od povrća i voća je ona koja potiče sa Tajlanda. Prema ovoj teoriji, rezbarenje povrća je započelo tokom festivala Loi Kratong u 14. vijeku, kada su splavovi ukrašavani mnogim objektima, uključujući listove banana i cvijeće. Godine 1364, jedna od saradanica tajlandskog kralja Pra Ruanga izrazila je želju da napravi jedinstvenu dekoraciju za svoj splav. Saradnica Nang Nopamart je dala da se izvaja cvijet iz voća koristeći pravo cvijeće kao predložak. Sama je izvajala pticu koju je postavila pored cvijeta. Kralj Ruang je bio toliko oduševljen izgledom ovih ukrasa da je izdao naredbu da svaka žena mora naučiti ovu novu umjetnost. Kako su vijekovi prolazili, tako je ova umjetnost jenjavala i ponovo se rađala. Godine 1808. kralju Rami Drugom se rezbarenje voća i povrća toliko svidjelo da je pisao poeziju o tome. Ipak, tokom revolucije 1932. godine na Tajlandu umjetnost rezbarenja je potpuno zamrla. Da bi je obnovile, današnje vlasti u ovoj zemlji jugoistočne Azije su uvrstile časove rezbarenja od šestog razreda osnovne pa do početka srednje škole.
Sredinom 20. vijeka umjetnost rezbarenja voća i povrća se raširila izvan granica Tajlanda i ostale kulture svijeta su počele cijeniti ljepotu ove umjetnosti. Danas se gotovo u svakom dijelu svijeta mogu vidjeti primjeri izrezbarenog voća i povrća. Motivi koje umjetnici uglavnom koriste su ptice ili cvijeće, mada jedinu prepreku za stvaranje predstavlja nivo mašte pojedinca. Neke kreacije imaju više umjetničkih detalja, dok druge imaju jednostavnije, ali i često ljepše oblike. Izrezbareno povrće se uglavnom koristi za ukrase ili kao dodatak ukrasnom cvijeću.
Umjetnici koriste čitav niz alata za rezbarenje, uključujući veoma oštre noževe sa duplim sječivom, noževe sa zaobljenim sječivom, dlijeta i sjekače za kolače. Kao i običnim vajarima, tako je i njima potrebno strpljenje, velika koncentracija i mirne ruke. Dekorisanje svježeg voća i povrća nije toliko komplikovano kako se na prvi pogled čini. Da bi se započelo sa umjetnosti rezbarenja povrća, nisu potrebne alatke koji inače koriste napredni "vajari povrća". Jedan oštar nož je sasvim dovoljan za početak da bi se napravila solidna kreacija. Iskusni vajari ipak naglašavaju da nož mora stalno biti naoštren i da je potrebno imati brus pored sebe. Svrha ovako izrezbarenog voća i povrća je da se hrana učini privlačnijom i da bolje otvara apetit. Domaćini na Tajlandu dočekuju svoje goste sa pažljivo oljuštenom, razvrstanom i hranom ponekad isječenom u komade koja se može lako pojesti. Voće planirano za rezbarenje se prvo obrađuje i rezbari, a nakon toga kuva i na kraju atraktivno servira. Gosti koje dočeka ovakva dobrodošlica osjećaju se počastvovano i stvaraju dobra osjećanja prema domaćinu.