Korona odnosi živote i svijet s nestrpljenjem i velikim iščekivanjem prati svaku vijest koja se odnosi na pronalaženje lijeka, vakcine prije svega, koja bi donijela spas i olakšanje.
Šta je to u stvari vakcina? To je biološki preparat koji sadrži specifične antigene koji se primjenjuju da bi se dobio aktivni imunološkki odgovor radi sprečavanja razvoja bolesti.
Najčešće se primjenjuje kao preventivna mjera kod zaraznih bolesti, ali se mogu upotrijebiti i poslije izlaganja antigenu. Vakcina sadrži agens koji nalikuje na mikroorganizam koji uzrokuje bolest.
Često se pravi od oslabljenih ili ubijenih oblika mikroba, proteina. Agens stimuliše imunološki sistem da prepozna agens kao opasnost i da ga unušti. Teoretski, i u budućnosti organizam prepoznaje slične agense i uništava ih.
Vakcinacija je najefikasniji metod prevencije zaraznih bolesti, mada su pokreti protiv obavezne vakcinacije sve snažniji.
U stvari termini vakcinacija i vakcina su i nastali od latinskog "Variolae vaccinae" naziva bolesti poznate kao "velike boginje krava". Ovaj termin je osmislio američki lekar Edvard Džener koji se smatra i utemeljivačem moderne vakcine.
On je primijetio da radnici koji su radili s kravama skoro nikad ne obolijevaju od velikih boginja ako su prethodno oboljeli od kravljih boginja.
On je 1796. od jedne djevojke zaražene kravljim boginjama uzeo gnoj iz ruke i zatim je prenio taj "materijal" na zagrebanu ruku osmogodišnjeg dječaka Džejmsa Pipsa, pa je poslije šest nedjelja s njegovim "uzorkom" vakcinisao drugog dječaka. Ni jedan ni drugi se nisu zarazli velikim boginjama i Džener je shvatio da je na pragu velikog otkrića.
Kasnije u 19. vijeku Luj Paster usavršava vakcine i vakcinaciju, postavljajući temelje moderne medicine. Ipak, neki podaci pokazuju da se u Kini još u 10. vijeku primjenjivala neka vrsta imunizacije kod malih boginja.
Najstariji dokumentovani slučaj je, kažu iz 15. vijeka kada su kineski iscjeljitelji koristeći "nazalnu metodu" (praktično bi neko ko je preležao bolest duvao u nos zdravih osoba) ili bi ljekari kroz nos pacijenta unosili male količine "zaraznog materijala".
Ova tehnika je primjenjivana u 16. i 17. vijeku, a dva izvještaja o tom načinu liječenja u Kini su 1700. godine stigla u Kraljevsku akademiju u Londonu. Jedan izvještaj je potpisao dr Martin Lister, a drugi jedan od šefova Istočno-Indijske kompanije koji su prisustvovali liječenju radnika iz Kine, pišu Novosti.