Vjenčanja su oduvijek bila sinonim za velika slavlja, ali kada na spisku svatova imate više od 25.000 ljudi, onda to zasjeni i ona najluksuznija kraljevska vjenčanja.
Pripadnici jevrejske ultraortodoksne zajednice iz cijelog svijeta okupili su se kako bi proslavili vjenčanje unuka vođe hasidske dinastije Belz, koje je održano ove sedmice u Jerusalimu.
Vjenčanje je održano u skladu sa striktnom tradicijom, a mladoženja Šalom Rokeah (18) oženio se Hanom Batja Penet (19), dok je samo vjenčanje propraćeno svim ceremonijama.
Šalom Rokeah je jedini unuk belz rebe, koji se nalazi na čelu najveće hasidske zajednice u svijetu. Sama činjenica da je jedini muški potomak znači da će se on jednog dana naći na čelu ove zajednice i da im je on budući vođa.
Belz je drevna poljsko-jevrejska loza koja potiče još iz 14. vijeka, a korijene vuče iz istoimenog poljskog grada. Brak bilo kojeg od potomaka te dinastije, koja se smatra plemstvom među ortodoksnim Jevrejima, predstavlja jedno od najvećih slavlja i svi članovi hasidske zajednice iz cijelog svijeta su pozvani.
Vjenčanja su jedinstvena prilika da se susretnu vođe raznih hasidskih sketi iz cijelog svijeta. Ovo je bila prilika i za hiljade belz hasida iz Amerike i Evrope da se okupe na jednom mjestu i slave do ranih jutarnjih sati. Inače, o tome koliko je masovna ova proslava bila svjedoči i podatak da su neke ulice u Jerusalimu bile zatvorene sve dok je slavlje trajalo.
Inače, tradicionalna vjenčanja sastoje se iz dva dijela - vjeridbenog, poznatog kao erusin, te samog čina vjenčanja, koje je poznato kao nisuin.
Kada je riječ o prvoj ceremoniji, ona podrazumijeva da mladoženja mladoj dariva prsten. Tokom tog dijela ceremonije mladoj je zabranjeno da razgovara s muškarcima.
Sama ceremonija vjenčanja održava se ispod platnenog baldahina postavljenog na četiri stuba, tako da može da se smatra da su mladoženja i mlada, koja sve vrijeme ne skida veo, vjenčani pod nebom.
Veo je jedan od najintrigantnijih običaja jer ga mlada mora nositi sve vrijeme i niko je ne smije vidjeti. Neke hasidske mlade nose potpuno neprovidne velove, a vjeruje se da veo mladu štiti od znatiželjnih pogleda svatova.
Veo na neki način ima uporište u Bibliji i važi kao podsjećanje na pramajku Leu, koja se pod velom vjenčala s Jakovom umjesto svoje sestre Rahele.
Nakon ceremonije mlada i mladoženja provode zajedno sat vremena, poslije čega se mlada ponovo vraća pod baldahin, gdje joj se, uz njenu dozvolu, pridružuje i mladoženja. Par biva blagoslovljen peharom vina i to je ujedno kraj ceremonije.
Inače, svi muški svatovi nose crnu odjeću i tradicionalne šešire po kojima su hasidi i poznati.
O tome koliko je ceremonija masovna, svjedoči i to da su neki od zvanica bili smješteni prilično daleko od samog mjesta ceremonije da su morali da nose dvogled kako bi je pratili.
Nakon ceremonije vjenčanja, mlada učestvuje u tradicionalnom ritualnom micva plesu, gdje pred njom plešu članovi porodice i uvaženi rabini, dok ona stoji potpuno mirno i drži kraj duge svilene trake. Prema Talmudu se smatra da je velika čast zabaviti tek vjenčanu nevjestu i plesati pred njom na svadbi.
Svi članovi ove zajednice se potom hvataju za ruke i plešu, dok se istovremeno djeci poklanjaju slatkiši, a zatim slijedi i svadbeni banket, na kojem se služe tradicionalna jela.
Hasidski Jevreji nose skoro identičnu odjeću koju su nosili i njihovi preci u 18. i 19. vijeku, a prema vjerovanju, ovaj uniformisani način oblačenja im pomaže da se fokusiraju isključivo na tradiciju i duhovnost, koja je veoma bitna u njihovoj zajednici.
Najveće hasidske zajednice danas možemo naći u Izraelu i SAD, a postoje i manje grupe u Kanadi, Engleskoj, Belgiji i Australiji.
Njihovi životi su uglavnom zasnovani na vjerskom učenju, molitvi i porodici, a njihov svijet je svijet bez televizije, filmova, interneta i bilo kakvih sekularnih publikacija, koje nikada ne čitaju.
Muškarci uglavnom nose bradu i specifične pletenice sa strane. Žene nose duge suknje i košulje dugih rukava, s visokom kragnom, jer se moraju pridržavati striktinih pravila koja podrazumijevaju skromnost.
Nakon što se udaju, žene glavu prekrivaju maramom, šeširom, a nekada čak i perikom.
Osnivač dinastije Belz bio je rabin Šalom Rokeah, takođe poznat i kao Sar Šalom, koji je postao rabin u Belzu 1817. godine. On lično je pomogao da se izgradi najveća i impozantna sinagoga koja je krasila Belz sve do upada nacista, krajem 1939. godine.
Kada je rabin Šalom umro 1855. godine, njegov najmlađi sin Jehošua je postao naredni rebe. Inače, baš tokom njegovog vođstva, belz hasidi su se najviše proširili, ali i za kasnijeg vođstva njegovog sina Jisahara.
Po izbijanju Drugog svjetskog rata i nacističke invazije Poljske 1939. godine grad Belz je bio u ratnom stanju sve do 1944. godine.
Nijemci su pokušali da unište sinagogu prvo vatrom, a zatim i dinamitom, ali nisu uspjeli u tome. Konačno, regrutovali su Jevreje da rasture sinagogu i to ciglu po ciglu.
Rabin Aharon Rokeah, poznat i kao Čudesni Rebe, nalazio se na samom vrhu Gestapove liste najtraženijih rabina tokom nacističke okupacije.
Uz finansijsku podršku od hasidske zajednice Palestine, Engleske i SAD, rebe i njegov polubrat, rabin Mordekaj, uspijevali su da uvijek budu korak ispred nacista, a njihovi bijegovi su bili krajnje čudesni, zbog čega je i dobio nadimak. Njih je iz Poljske prebacio u Mađarsku jedan mađarski kontraobavještajac koji je bio naklonjen Jevrejima.
Iako je izgubio cijelu porodicu - ženu, djecu, unuke i ostale članove, rebe Aharon je ponovo uspostavio hasidski sud u Tel Avivu, gdje je postojala jedna manja hasidska zajednica.
I Aharon i Mordekaj, koji je takođe izgubio ženu i kćerku, ponovo su se oženili, ali je samo Mordekaj dobio dijete - Jisahara Drugog. Međutim, rabin Mordekaj iznenada umire u 47. godini i Aharon ga stavlja pod svoju zaštitu i proglašava ga nasljednikom Belz dinastije.
Baš kao i ostale grupe nastale u Poljskoj, i belz hasidi su skoro istrijebljeni tokom holokausta. Neki hasidski sljedbenici iz drugih grupa pridružili su se Belz dinastiji jer su njihovi rabini umrli ili poginuli.
Rebe Aharon je postao poznati i priznati vođa haredi judaizma u Izraelu.
Od 1966. godine na čelo dolazi Jisahar Dov, ili Jisahar Drugi, tokom čijeg vođstva su se proširile njihove obrazovne institucije, nakon čega je došlo i do rasta hasidske populacije u Izraelu, SAD i Evropi. Pod njegovim vođstvom broj belz hasida je porastao s nekoliko stotina porodica, koliko ih je bilo 1966. godine, na više od 7.000 porodica, koliko ih je zabilježeno 2011.
Najveći broj belz hasida van Izraela živi u SAD, najviše u Bruklinu, gdje ima osam sinagoga.
