Decenijska kosmička zagonetka konačno je razriješena nakon što je tim naučnika otkrio da tajanstvena sumporna izmaglica u donjim slojevima Venerine atmosfere potiče od ostataka sagorjelih meteorita, piše Ars Technica.
Ovu žućkastu izmaglicu prve su uočile sonde Venera i Pioneer Venus još tokom sedamdesetih godina prošlog vijeka, ali je njeno porijeklo decenijama ostalo neobjašnjeno.
Koristeći mikrofizički model, naučnik Hiroki Karyu i njegov istraživački tim sa Univerziteta Tohoku u Japanu utvrdili su da neprekidni priliv kosmičke prašine stvara čestice koje služe kao idealna jezgra za kondenzaciju, čime se podstiče formiranje oblaka čak i daleko od samog izvora prašine.
Istraživanje je zvanično odbacilo dosadašnje teorije da ova pojava nastaje usljed vulkanskog pepela ili prašine sa površine planete. Iako je Venera najaktivniji vulkanski svijet u Sunčevom sistemu, simulacije su pokazale da vulkanski pepeo ne može da stupi u adekvatnu reakciju sa sumporom iz atmosfere.
Nasuprot tome, proces formiranja izmaglice započinje kada gravitacija planete privuče svemirske stijene. Usljed trenja prilikom prolaska kroz gasovite slojeve, meteoriti sagorijevaju i ostavljaju tragove čestica oko kojih se kondenzuju kapljice sumporne kiseline, slično načinu na koji se oblaci na Zemlji formiraju oko sitnih aerosola.
Ove zgusnute čestice vremenom se spajaju u veće grozdove i postaju sve teže, zbog čega tonu u užarenu donju atmosferu. Tamo, na temperaturama koje dostižu i 100 stepeni Celzijusa, sumporna kiselina u potpunosti isparava, ostavljajući iza sebe ogoljene čestice koje zapravo sačinjavaju samu izmaglicu.
Pored rješenja ovog problema, naučnici su neočekivano otkrili i šta u Venerinoj atmosferi upija ultraljubičaste zrake. Potvrđeno je da gvožđe-sulfat iz meteorita, na visinama između 40 i 50 kilometara iznad površine, formira barijeru za kondenzaciju, nakon čega ga tople vazdušne struje podižu u gornje slojeve oblaka gdje blokira zračenje.
Ovo otkriće ima ogroman značaj za razumijevanje drugih planeta, poput Jupitera, Saturna i Neptuna, gdje bi mikrofizički procesi ispod glavnog sloja oblaka mogli da funkcionišu na sličan način. Čestice kosmičkog porijekla koje ne mogu da ispare vjerovatno se talože na spoljnim slojevima oblaka gasnih džinova, što kosmičku prašinu postavlja kao suštinsku komponentu planetarnih klima, kako u našem sistemu, tako i kod egzoplaneta.